Internetvriendinnen 2

Nu we steeds dichter bij de finish komen en steeds meer van hen respectievelijk slijmproppen of geduld aan het verliezen zijn, leer ik mijn vriendinnen steeds beter kennen. Ik heb het natuurlijk over mijn internetvriendinnen van het zwangerenforum. Een paar weken geleden werd hun klagen nog wel eens onderbroken door praktische zaken. Zo waren ze in week 36 massaal bezig met het bestellen van hun raamstickers. Om met één van hen te spreken: “om het nou ongemerkt voorbij te laten gaan voor de buurt vind ik niet zo netjes”. Om de buurt te zijner tijd te laten weten dat het kind geboren is werden er derhalve raamstickers besteld. De website van het bedrijf dat de stickers maakt adverteert met het motto “hippe spullen met naamlogo” zodat je bij de geboorte eens “iets anders kan dan de ‘Hoera, een meisje slinger’”. “Deze leuke hippe raamstickers vertellen iedereen op een hippe manier dat er een kleintje is”. En “geen zorgen, de raamsticker is afpelbaar zonder lijmsporen”. Ze zijn inderdaad hip die raamstickers: je kunt ze bestellen met vlinders, met het logo van de air force, met hartjes of met de Nederlandse Leeuw. Ik werd ernstig in de verleiding gebracht zo’n “hippe” raamsticker te bestellen. Het is jammer dat ik niet in Nederland woon.

Nu er echter weer een paar weken verstreken zijn en de lichamelijke klachten toenemen, is er geen ruimte meer om te bespreken hoe de buurt verwittigd moet worden. De dames zijn ongeduldig aan het worden. Helemaal nu missjoy, ProudtobeMommy, sneakermommy, animallove, potloodje, tutje en nog een paar anderen al bevallen zijn. Ze hebben allemaal prachtige “beebs” gekregen met namen als Jayvin, Summer-Lynn, Chelsey Destiney en Jaidy. Alweer word ik ernstig in de verleiding gebracht door al die prachtige creativiteit. En creatief is het: Destiney met die extra “e”. Zou ProudtobeMommy daar een bedoeling mee hebben? Ik zou het haar graag vragen maar mijn ervaring leert me dat vreemden op het forum niet worden getolereerd. Mio was zelfs een tijdje offline toen bleek dat er iemand speciaal een profiel had aangemaakt om op haar bericht te reageren. Die persoon had opgemerkt dat het misschien niet verstandig was om teveel cola light te drinken in verband met de ongezonde effecten van aspartaam. Mio was er zo “zuur van” (haar woorden) dat ze een week lang in alle toonaarden zweeg. Haar hele kerst was vergald omdat ze niet langer van haar frisdrank had kunnen genieten. Missjoy en Pebbje hebben haar echt moeten overhalen weer terug te komen. Het hele forum drinkt zich inmiddels bovendien suf aan frisdrank: de kinine in bitter lemon of tonic zou weeën opwekken.

Naarmate het geduld afneemt, nemen de emoticons toe. Met smileys en creatieve leestekens zetten de dames hun emoties kracht bij: “Ik kan echt niet meer wachten!!!!!!;))))).

Gisteren was een bijzonder opwindende dag. Echtgenoot en ik kwamen thuis na een lange wandeling om te ontdekken dat Suusjes vliezen inmiddels gebroken zijn en chickiechick al drie centimeter ontsluiting heeft. Ik word live op de hoogte gehouden van alle ontwikkelingen! Het is maar goed dat er zoveel mensen zijn die tegenwoordig kunnen internetten met hun telefoons. Je moet er niet aan denken dat je al deze live actie zou moeten missen. Het is jammer dat we er geen beeld bij krijgen.

Voor vandaag maak ik een bloemkoolsalade. Ik maak deze salade als bijgerecht.

U hebt nodig:

1 bloemkool
1 el + 1 tl olijfolie
3 el hele amandelen
2 el rozijnen
1 el witte wijnazijn
1 el kappertjes (afgespoeld en gedroogd)
1 tl fijngesneden peterselie
1 tl fijngesneden dragon

Verhit de oven voor op 175 graden Celsius (350 Fahrenheit). Snijd de bloemkool in plakken van twee centimeter dikte. U snijdt de bloemkool dus in zijn geheel in plakken en verdeelt hem niet eerst in roosjes.

Verhit een koekenpan met 1 tl olijfolie en rooster de amandelen twee tot drie minuten. Laat ze afkoelen in een kommetje met wat zout en peper.

Snijd de amandelen in drieën zodra ze zijn afgekoeld.

Maak de pan met wat keukenpapier schoon en verhit 1 el olie. Bak hierin de bloemkool aan beide zijden bruin. Als Uw pan in de oven kan dan roostert U de bloemkool in de oven verder tot hij gaar is, zo’n twaalf minuten. Ik moet de gebakken bloemkool overhevelen naar een bakblik.

Terwijl de bloemkool in de oven staat, smelt U een halve el boter. Voeg de rozijnen, azijn en 1 el water toe. Laat sudderen tot de rozijnen zacht zijn, giet af en zet apart. Dit duurt zo’n vijf minuten.

In een kleine kom mengt U de amandelen, de rozijnen, de kappertjes, de peterselie en de dragon.

Breng op smaak met zout en peper.

Nu legt u de geroosterde plakken bloemkool op een platte schaal en strooit er het amandel-kruidenmengsel over.

Eet smakelijk.

Huwelijkse hoeksteen

Het was de rilette van eend die Laura en Steve samenbracht. Steve had na een vermoeiende dag op zijn werk zin gekregen in eendenpaté en stapte net voor sluitingstijd een delicatessenzaak in Brooklyn binnen. Laura werkte daar achter de kassa. Zij was niet blij met de klant die zich schamele minuten voor sluiting bij haar meldde maar werd getroffen door zijn zachtheid. Hij was direct verliefd. Steve, een jaar eerder gescheiden en vader van twee kinderen, werd een vaste klant in de winkel. Hij stapte zelfs elke dag een halte eerder uit de metro om in haar winkel zijn boodschappen te doen. Hij besteedde elk bezoek minstens honderd dollar om langer bij zijn caissière in de buurt te zijn. Hij droomde van de dag dat ze bij de charcuterie zou gaan werken of achter de kazen zodat hij tenminste een gesprek met haar kon voeren. Bij de kassa stond altijd zo’n lange rij en doorstroom was gewenst. Om tijd te rekken vroeg hij haar om informatie over de producten dicht bij de kassa: de frisse-ademsnoepjes en de kauwgom. Hij kocht ze naar hartelust hoewel hij ze nooit gebruikte. Zij gaf hem gratis gebakjes en dat moedigde hem aan. Na verscheidene maanden van die gebakjes, de eendenrilette en eindeloze hoeveelheden knoflookworsten—wat bij elkaar volgens de huisdokter een enorme stijging van Steve’s cholesterol veroorzaakte—had hij eindelijk de moed om haar uit te vragen. Zij was helaas al verloofd met een Noord-Europese man, tevens gescheiden en met kinderen. Na enige tijd verbrak Laura deze verloving. Een afspraakje met Steve werd eindelijk werkelijkheid. Dit was in 2006. Steve en Laura verloofden zich in 2009 en ze zijn op 18 juni van dit jaar getrouwd in Prospect Park in Brooklyn.

Ik verzin geen woord van bovenstaande alinea. Sterker nog, mijn tekst is een hele korte samenvatting van het veel uitgebreidere artikel dat de New York Times wijdde aan dit stel. Laura en Steve zijn niet beroemd. Waarom hun ontmoeting voor de krant zo nieuwswaardig was is mij niet duidelijk. Dat het weleens zo zou kunnen zijn dat Steve en Laura kapitalen hebben betaald voor hun paginagrote huwelijksaankondiging wil ik niet weten. De details zijn desalniettemin om te smullen. Steve kreeg een steeds hoger cholesterol omdat hij zich ongans at aan eend en deed niet alleen zijn spijkerbroek voor het eerste afspraakje in de wasmachine maar hij liet warempel ook op de valreep nog zijn haar knippen. Laura ging, in de tijd tussen hun eerste afspraakje en hun verloving, naar het conservatorium in Baltimore maar werd uiteindelijk barista. De moraal van het verhaal doet een beetje afbreuk aan het zoete artikel (zoals de moraal wel vaker het vermogen blijkt te bezitten om de dingen te verpesten): “Liefde heeft altijd een prijs maar Steve kreeg veel meer dan hij ooit voor die paté heeft hoeven betalen.” Die laatste zin verzin ik niet. Dat deed de verslaggeefster van de Times al voor me.

Afgezien van het feit dat ik een vurige anti-monarchist ben (om wonend in de Verenigde Staten nu te stellen dat ik een Republikein ben, ligt wat gecompliceerd) denk ik dat ik wel hierom zo weinig belangstelling heb voor Koninklijke huwelijken. Prins Pils zal vast zijn eigen broek niet hebben gewassen voordat hij onze blonde breedgekuite schone mee uitnam. Alle ontroerende details van de liefde ontbreken. In plaats daarvan wordt me bijna opgedrongen dat ik interesse moet hebben voor de trouwjurk van een volslagen onbekende vrouw die nu opeens prinses wordt. Mijn grote interesse voor mode kent echter een grens bij trouwjurken die doorgaans toch vooral wit en enkellang zijn.

In de staat New York mogen homoseksuelen nu ook trouwen. Uiteraard ben ik van mening dat als hetero’s zich in de echt mogen verbinden, homo’s dit ook moeten kunnen doen. Wanneer ik echter jubelende berichten vanuit de Nederlandse media lees over de acceptatie van het homohuwelijk in New York dan erger ik me een beetje. Het is weinig kritisch. Het gevaar – zeer reëel en door velen gevreesd – is dat homo’s die niet zullen trouwen, als stel niet serieus zullen worden genomen. Ik ervaar dit als hetero zelf al twee jaar aan den lijve. Was ik niet Echtgenote K geweest dan had ik geen visum gekregen en was ik niet met dezelfde egards behandeld. Ik had nog geen bibliotheekpas bij Echtgenoots werk kunnen aanvragen! Het huwelijk word je hier door de strot geduwd omdat andere vormen van een door de staat geregeld samenlevingsverband niet bestaan. Je kunt hier geen samenlevingscontract afsluiten en dus zul je moeten trouwen, homo of niet, trouwlustig of niet.

Zelf wil ik graag een volgende keer trouwen met een in witte enkellange bruidsjapon gehulde homo. 

Voor vandaag een wit gerecht. Bloemkool met een papje. Probeer nu alsjeblieft eens echt werk te maken van je roux. Het verschil is zo groot. Dit doe je zo:

Voor vier personen: 

1 liter melk

1 laurierblad

1 kleine ui

2 teentjes knoflook

50 gr boter

50 gr bloem

4 el slagroom

100 gram geschaafde pittige kaas (Cheddar, belegen kaas)

1 grote bloemkool

4 el fijngeraspte parmezaan

Schenk de melk in een pan en voeg het laurierblad toe. Schil de ui, steek er de knoflooktenen in en voeg aan de melk toe. Breng de melk aan de kook. Zodra de melk begint te rijzen, zet je het vuur uit en laat je de melk afkoelen. Verwarm de oven voor op 220 graden celsius. Smelt de boter in een pan met dikke bodem, roer de bloem erbij en laat het mengsel koken. Roer regelmatig. Het mengsel mag een beetje goudkleurig worden en gaan geuren. Giet de warme melk erbij en laat het mengsel bijna koken. Als je klontjes ziet, wanhoop dan niet. Je roert ze er makkelijk met een garde uit. Roer tot de saus dikker begint te worden. Zet het vuur laag en laat de saus nog een kwartier tot twintig minuten pruttelen. Voeg de slagroom en Cheddar/belegen kaas toe. 

Breek de bloemkool in grote roosjes. Breng een grote pan water aan de kook en laat de roosjes daarin vallen. Drie of vier minuten in het kokende water is voldoende. Giet de bloemkoolroosjes goed af. Breng de bloemkool nu over in een ovenschotel. Giet de kaassaus over de roosjes (het laurierblad en de ui met knoflook mogen nu worden weggegooid). Bestrooi de schotel met nog wat parmezaanse kaas. Zet de schotel in de oven en bak de bloemkool twintig minuten. Er heeft zich dan een gouden korst gevormd en de saus is lekker aan het bubbelen.