Angie’s rechterbeen

Heeft U al gehoord van het rechterbeen van Angelina Jolie? Dat been besloot dat het tijd werd om uit de anonimiteit te treden. Je moet wat, als rechterbeen zijnde. Het linkerbeen wilde niet meedoen. Waarom is niet helemaal duidelijk. Het zou kunnen dat het linkerbeen niet geschoren was of dat het linkerbeen teveel honger had. Of was het met het verkeerde been uit bed gestapt? In ieder geval was het Angelina’s rechterbeen dat tijdens de Oscaruitreiking besloot om vanachter de Versace-jurk tevoorschijn te kruipen en te laten zien wat het waard was. Het is nogal een groot besluit voor zo’n spillebeen. Het been lijkt weinig last te hebben van zijn vreemde uiterlijk. Het heeft inmiddels een Twitter account (@AngiesRightLeg) met 15.500 volgers. Het been schreef: "I'm over here!" "I'm a leg, get a load of me!" en "You have to admit, I'm one hell of a leg." Het lijkt onterecht veel aandacht voor zo’n eigenaardig ogend been. Helemaal omdat Angie in het bezit is van twee van die vreemde vliegenpoten, begiftigd is met twee uitzonderlijk lange akelig magere armpjes en ze een mond heeft die het bekkie van Pipo de Clown doet verbleken.

Het lijkt me knap lastig om zo’n showbeen te hebben voor iemand die niet graag in de schijnwerpers staat. Een aantal keer probeerde Angelina haar been – zoals het hoort – weer achter haar zwarte jurk weg te stoppen, maar het been bleef aandringen. Op de rode loper dwong het rechterbeen de linkerarm zelfs om de jurk iets opzij te schuiven. Het was een potsierlijk gezicht: het been leek wel een beetje op het been van een kikker. Angie’s man, U kent hem wel, Brad Pitt – was hij niet in tegenstelling tot Angie wél genomineerd voor een Oscar voor zijn briljante vertolking van een footballcoach in Moneyball? – wist zich er geen raad mee en nam vrij snel de benen. En zo gebeurde het dat Angelina voornamelijk in haar eentje op de rode loper poseerde voor alle fotografen. Brad stond op een afstandje op beide benen op haar te wachten. Al met al leverde het een hele genante situatie op. Met name toen Angie de prijs moest uitreiken voor “best adapted screenplay”. Heel ongemakkelijk staat ze daar op het podium – knap gecoiffeerd en mooi opgemaakt – maar het been laat haar niet met rust. Telkens weer piept het onder de jurk vandaan. Ze kreeg er op een bepaald moment zo’n last van haar rug door dat ze haar andere heup met haar hand moest ondersteunen. Zeer onterecht werd hierdoor de indruk gewekt dat de hele pose een act was. Het lijkt alsof het showen van het been intentioneel was maar U weet nu beter.

Blijkbaar – ik heb dit gemist – voelde de linkertepel van Jennifer Lopez zich buitengesloten. Al snel was er reden om ook voor dit lichaamsdeel een Twitter account te openen. De tepel wist met veel vernuft uit de Zuhair Murad jurk te ontsnappen en wat frisse lucht te happen. De tepel werd door zijn eigenaresse echter weer snel in de laaggesneden witte jurk teruggestopt. Angelina’s been bleek volhardender.

De afgelopen week bakte ik een piña colada cake omdat ik een bijna onaangebroken blik kokoscrème in de koelkast had staan dat ik niet wilde weggooien. Kokoscrème is iets totaal anders dan kokosmelk. Het is dikke en gezoete vloeistof; in tegenstelling tot de ongezoete kokosmelk. U kunt dat laatste wel gebruiken maar gebruik dan iets meer suiker in het beslag. Ik gebruikte 100 gram ananas uit blik. Al met al was het dus een cake uit de voorraadkast. Een tikkeltje ordinair: heel geschikt voor het rechterbeen en de linkertepel.

250 gr bloem
1 tl baking powder
¾ tl baking soda
½ tl zout
115 gr boter, op kamertemperatuur
55 gr bruine suiker
2 grote eieren, op kamertemperatuur
237 ml kokoscrème

100 gram verse ananas of ananas uit blik (neem wel de ananas met ananassap en niet die vieze op siroop). Bewaar het ananassap om later over de warme cake te borstelen.

Verwarm de oven voor op 175 graden Celsius (350 F). Vet een bakvorm in met boter. Ik gebruikte een taartvorm met een omtrek van 24 cm (9 ½ inches). Bekleed de bodem met bakpapier en vet de bodem vervolgens in.

Meng de bloem, de baking powder, de baking soda en het zout in een schaal.

Pak een grotere kom en meng de boter en de bruine suiker met een elektrische mixer tot een luchtig mengsel. Voeg één voor één de eieren toe en vervolgens de kokoscrème en mix door elkaar. Ik vond het beslag er vreemd uitzien maar dit komt allemaal goed!

Meng vervolgens de droge ingrediënten door het beslag. Beetje bij beetje totdat alle bloem door het beslag is opgenomen.

Roer er vervolgens met een plastic spatel de ananas doorheen.

Lepel het beslag nu in de taartvorm. Bak de cake in 35 tot 40 minuten goudbruin. Borstel er, als de cake nog warm is, wat van het ananassap overheen.

Internetvriendinnen 3

Al twee keer schreef ik over mijn internetvriendinnen op het zwangerschapsforum. Lief en leed werd negen maanden lang gedeeld. Niets bleef ons bespaard: aambeien, zwangerschapsstriemen, constipatie en bekkeninstabiliteit. De meesten van hen leden al aan al die klachten voordat de zwangerschapstest twee streepjes aangaf. Ik heb van ze genoten en afscheid van ze moeten nemen. De dames zijn niet langer zwanger maar moeder en dat is vissen uit een hele andere vijver. Van het zwangerschapsforum zijn sommigen van hen verhuisd naar het babyforum. Ik moet U teleurstellen: het babyforum is lang zo gezellig en vermakelijk niet. Waren de dames op het zwangerschapsforum absoluut niet gediend van zwangeren die zich “buiten hun week bevonden” (“ga terug naar je eigen week!”) Op het babyforum wemelt het van de buitenwekigen. Je kunt namelijk nog zo hard zijn uitgerekend om op een bepaalde datum te bevallen, de baby dient zich aan wanneer de baby er klaar voor is. En tegen een baby kun je niet zeggen dat hij moet oprotten omdat hij in de verkeerde week zit. Nu ja, je kunt het wel zeggen maar het haalt waarschijnlijk weinig uit. Een baby laat zich moeilijk terug het geboortekanaal in proppen. Tenminste niet zonder ernstige complicaties.

En dus wordt het babyforum (maand 0, maand 1, maand 2) bevolkt door luiden die ik niet ken van mijn week. En dat is niet gezellig. Waar zijn mio, missjoy, ProudtobeMommy, sneakermommy, animallove, potloodje gebleven? Ik moet me helaas behelpen met Roma2012, motherofsummer en twin1983. En dacht U dat zwangerschap zwaar was dan komt U van een koude kermis thuis; die snertbaby’s zijn pas echt lastig. Wat kunnen ze krijsen, poepen en piesen. Wat blijven hun boertjes lang in de keel steken en wat leveren ze een wasgoed op. Aan die mannen heb je bovendien ook niets want: “ze slapen overal doorheen”, “doen de luier nooit goed om” en “slapen al vanaf de eerste week op de bank” omdat “hij zich stoort aan de babygeluidjes”. En het ergste is: “ze snappen het gewoon niet!” Gelukkig is het babyforum een goede uitlaatklep. De meesten van mijn nieuwe vriendinnen zijn inmiddels alweer gestopt met de borstvoeding. De kleine sliep niet lekker door en daar wordt niemand gelukkig van. Allemaal kraaien ze elkaar na dat het toch vooral belangrijk is dat de mamma gelukkig is. Wanneer mamma niet gelukkig is, dan lijden Liam, Quincy en Savannah daaronder. En dat moeten we niet hebben. Jammer genoeg leidt de flesvoeding niet zelden tot constipatie en consternatie onder de moeders. Hun grut kan niet poepen en dus gaat er venkelthee, olijfolie en water door de flesvoeding. Ook een handige tip is om de thermometer in het kontgat van de baby te stoppen. Vaak levert dat een goede poepreflex op. Wanneer ze poepen is het dus niet goed maar wanneer ze niet poepen is het helemaal verschrikkelijk.

Af en toe lijkt het erop alsof de dames strijden om wie de lastigste baby heeft en dus de meeste reden tot klagen. Vooralsnog lijkt roma2012 met gemak te winnen. Haar baby moest worden geopereerd aan zijn darmpjes. Zo, daar hadden de andere dames niet van terug.
Terugkerende thema’s en terugkerende recepten. Wanneer ik een snel gebakje nodig heb dan val ik terug op de overbekende cake. Doodeenvoudig om te maken en altijd lekker. In dit geval maak ik eenpersoonsgebakjes met mijn siliconen muffinvormpjes. De hoeveelheid beslag is echter ook genoeg voor twee platte taartvormen van 20 cm doorsnede (tussen de twee taartvormen kunt U slagroom en verse aardbeien stoppen). Het ligt aan de grootte van de muffinvormpjes hoeveel gebakjes U eruit kunt halen.

225 gr ongezouten boter, zacht geroerd
225 gr zelfrijzend bakmeel
225 gr fijne tafelsuiker
4 grote biologische eieren
de geraspte schil van 1 citroen
1 tl vanille-extract (optioneel)

Voor de eenpersoonsgebakjes:

Verwarm de oven voor op 190 graden Celsius (375 F). Klop voor het beslag de boter en de suiker met een elektrische mixer tot het mengsel licht en luchtig is. Klop de eieren er één voor één door en wacht met het toevoegen van het volgende ei steeds tot het ei volledig opgenomen is. Spatel vervolgens de bloem, geraspte schil van de citroen en het vanille-extract erdoor.

Vul de vormpjes voor de helft met beslag. Ik gebruik siliconenvormen die ik niet hoef in te vetten. U kunt ook papieren bakjes gebruiken. Vul ze voor de helft met beslag.

Bak ze ongeveer vijftien minuten. U kunt controleren of het beslag gaar is door er een cocktailprikker middenin in te steken. Als de prikker er droog uitkomt dan is het gebak gaar. Zo niet, dan moeten ze nog een paar minuten langer. Waak er wel voor ze niet te lang in de oven te houden. De cakejes worden snel te droog.

Mocht U geïnspireerd zijn geraakt door mijn babycakejes:

Het glazuur maakt U met 100 gr gezeefde poedersuiker en een eetlepel water. Roer hier een papje van. U kunt dit glazuur zo gebruiken maar ik heb er roze kleurstof aan toegevoegd. Versier naar hartenlust met eetbare parels, muisjes, M&M’s of bosbessen. Laat de cakejes wel eerst afkoelen voordat U ze met glazuur gaat versieren. Het glazuur smelt er anders zo weer vanaf. Dit is mij al eens gebeurd: taartjes bakken met een baby in een draagzak brengt soms wat haast met zich mee...

Baby Einstein

In één van mijn lievelings jaren tachtig films, Baby Boom, komt een scène voor die nu profetisch lijkt omdat het de gewoonste zaak van de wereld is geworden. Althans in Amerika. Diane Keaton speelt hierin een doorgewinterde sluwe zakenvrouw in New York – hooggeknoopt bloesje, flinke schoudervullingen, loeistrakke rokken en killerheels – een “tiger lady” die haar zaakjes perfect onder controle heeft totdat ze van een onbekend familielid een erfenis ontvangt. De erfenis is een baby. Haar leven staat op zijn kop terwijl ze carrière en kind probeert te combineren. De beruchte scène speelt zich af rondom de zandbak in het park. Op een bankje zitten twee moeders die proberen een speelafspraak voor hun kinderen te arrangeren. Dit lukt uiteindelijk met veel moeite tussen de vioollessen, de computercursus en de kinderpsychiater door. Ondertussen schuift er een andere moeder aan die in tranen is. Haar kind is niet aangenomen op de gewenste “pre-school”. Niet aangenomen worden op die school betekent, aldus verhaalt ze snikkend, ook niet worden toegelaten op de juiste kindergarden, waarna je de goede prepschool kunt vergeten en je nooit of te nimmer naar een ivy league school zult kunnen. Het kind is dus bij voorbaat hopeloos verloren terwijl het daar nu nog schijnbaar gelukkig zandkasteeltjes zit te bouwen en haar luier zit vol te poepen. Niet aangenomen op de pre-school ondanks haar perfecte curriculum en haar fantastische referenties. De andere vrouwen betreuren het lot van de jonge moeder. Zittend in de zandbak voelt onze protagoniste zich steeds kleiner worden nu ze moet aanhoren hoe naïef ze tot dusver was, hoe onbewust van de druk die het ouderschap met zich meebrengt. De ellende wordt nog groter wanneer één van de kinderen zijn speelactiviteiten tijdelijk staakt om op te merken dat de lucht van vandaag erg lijkt op Paul Cézanne’s Baai van Marseille. Schilderkunst werd hem – jochie van drie – gedoceerd aan het “Centrum voor Slimmere Baby’s”. In de volgende scène van de film zie je onze tiger lady dan ook op de grond van dit centrum zitten terwijl ze haar kind met flash cards nieuwe kennis bijbrengt. Kaart na kaart maakt ze haar kind bekend met de fenomenen: deurknop, Whoopi Goldberg, President John F. Kennedy en Mercedes.

Flashcards waarmee je je kind kunt leren welke boerderijdieren je hebt, hoe alle vierenveertig Amerikaanse presidenten eruitzagen en hoe je een Goya van een Velazquez onderscheidt – die bestaan er al sinds jaar en dag, niet alleen in de film maar ze zijn ook gewoon te koop bij de winkel om de hoek. Maar ik was oprecht verbaasd bij de ontdekking van de “pregnancy bellyphone” of de “itummy prenatal music band”. Uw kind kan al in de baarmoeder worden opgeleid zodat bovenstaande dwalingen richting armoede, drugs en goot niet langer hoeven plaats te vinden. U kunt Uw kind op een Ivy League krijgen als U gewoon al vóór de geboorte begint met zijn opleiding. Niets ingewikkelds aan. Het betreft hier een koptelefoon die met banden aan Uw buik wordt vastgesnoerd waarop U “Bach for babies” kunt draaien. Maar U kunt uiteraard ook Dostojevski’s Misdaad en Straf afspelen, Uw kind wat uitdagende differentiaalvergelijkingen voorleggen of hem wat prangende ethische dilemma’s presenteren. De cd’s met muziek die speciaal voor het ongeboren kind worden gemaakt, heten “Ultrasound”. Ik vind het briljant. Het zou de ontwikkeling van de foetus op een ander plan brengen. Het voordeel van de band is – zo lees ik in alle enthousiaste klantenrecensies – dat hij zo comfortabel is dat je niet eens doorhebt dat je hem draagt.

Zo springt Uw kind na negen maanden de baarmoeder uit, spreekt hij vloeiend zestien talen, schrijft verzen in het latijn, zingt hij mee met Tosca, legt hij een voorkeur voor Gontsjarov boven Tolstoj aan de dag, legt hij U uit wat Kierkegaard nu toch eigenlijk bedoelde en weet hij perfect hoe het allemaal heurt; U heeft er geen kind meer aan.

Voor vandaag een schuldvrije appelkoek/taart. De koek bestaat voor tachtig procent (zo ongeveer) uit appels dus hij is tamelijk gezond.

6 zure appels (Granny Smiths)
boter om bakvorm in te smeren
3 grote eieren
200 gr suiker
1 tl vanille-extract
125 gr bloem
kaneelpoeder en poedersuiker om over de koek te strooien

Verwarm de oven voor op 180 graden.

Bedek een taartvorm (van ca. 23 cm) met bakpapier. Wat ik de makkelijkste methode blijf vinden is de bodem van de bakvorm bekleden met bakpapier en de randen inkwasten met boter. Ik zet het bakpapier van de bodem vast door de ring ertussen te plaatsen. Zo loopt er ook nooit beslag uit de vorm.

Schil de appels en snijd ze in kleine blokjes (alsof je appelmoes maakt). Stort de appels allemaal direct in de taartvorm.

Meng in een grote kom met een elektrische mixer de eieren en de suiker. Dit moet een dik mengsel worden.

Voeg de vanille toe en schep met een lepel de bloem bij het mengsel. Meng door elkaar. Het beslag moet (nogmaals) dik zijn.

Schep met een lepel het beslag over de appels zodat je ze allemaal bedekt.

Zet de koek een uur in de oven of in ieder geval totdat een satéprikker schoon uit de koek komt.
Bestrooi de koek met kaneelpoeder en poedersuiker.

Deze koek is ook lekker voor het ontbijt.

Bumpersticker

Aan een gestresste bakfietsmoeder die “wel wat humor in haar leven kan gebruiken” kun je schrijven: “What she wants, she gets. Just in case you need a personal mantra”. Aan een ADHD-kind met een gebrekkig zelfvertrouwen schrijf je de bemoedigende boodschap “I dream great big dreams for you”. U zult het niet geloven maar Hallmark, de fabrikant van die lelijke en zogenaamd grappige wenskaarten, helpt ons tegenwoordig niet slechts meer aan een kaart maar doet zelfs suggesties van de hand over de tekst waarmee we de kaart zouden moeten voorzien. Hallmark heeft een internetsite met de meest walgelijke verwensingen. Hallmarks eigen motto “Life is a special occasion” belooft natuurlijk al weinig goeds. Hier is er nog eentje. Voor moeilijke dagen: “It’s tough...but you’re hanging in there”. Of deze voor een nieuwbakken bruidspaar: “True hearts, true love, true happiness always”. Werkelijk?

Laat ik het niet merken dat U op Uw kerstkaarten dingen gaat schrijven als “"Holding you and your family close in thought and in love." Als ik daar achterkom, dan bent U nog niet jarig. Dan is het niks geen "You're awesome! Hope your birthday is, too!" voor U dit jaar. Het zou natuurlijk helemaal vreselijk zijn als U zelf op zo’n duffe tekst bent gekomen en er vervolgens door de ontvanger onterecht van wordt beschuldigd te hebben geput uit de Hallmark bron. De beschuldiging van plagiaat is nog zo erg niet maar het idee dat Hallmark en U op één lijn zouden zitten, lijkt mij ronduit verschrikkelijk.

Soms denk ik dat de Engelse taal in het leven is geroepen voor de gevatte oneliner en het bemoedigende hart onder de riem. U kunt dat merken wanneer U weleens een hardloper vanaf de zijlijn heeft gepoogd aan te moedigen. “Go get’em!” of zelfs “you can do it!” werkt zoveel beter dan “kom op” of “je kunt het”. “You’re a champ” en “looking good” klinken op een of andere manier veel natuurlijker dan “je bent een kampioen” of “je (of dat) ziet er goed uit”.

Is de bumpersticker ook geen Amerikaanse uitvinding? Ik zat niet eerder zo vaak in de auto dus ik weet het niet zeker maar ik kan me niet herinneren dat ik ooit eerder zoveel kinderachtige gevatheden aan mij voorbij heb zien scheuren. “Minds are like parachutes. They only work when they’re open”. Gisteren vond ik een website waarop je bumperstickers voor gemiddeld 4 dollar kunt bestellen. Het kost je dus niet meer dan een tube tandpasta om je auto op te sieren met “I’ve got a perfect body but it’s in the trunk and beginning to smell”, “I suffer from C.R.S. Can’t Remember Shit” of “Breast Inspection 20 feet ahead (please have’em out)”. Diezelfde prijs betaal je wanneer je je medeweggebruiker wilt opvoeden. “Can’t feed’em? Don’t breed ‘em”. Zelf vond ik de volgende tekst nuttig en leerzaam. Ik moet Echtgenoot alleen nog overhalen om hem op de auto te plakken:

“Jesus is coming. Look busy”.

Wat denkt U van een perentaartje dit weekend? Hij is zo klaar en heel lekker.

75 ml + 1 el zonnebloemolie
150 ml magere kwark of Griekse yoghurt (het is maar wat U in huis heeft)
300 gr suiker
1 zakje vanillesuiker
2 eieren
300 gr + 1 el zelfrijzend bakmeel
zout
3 niet te rijpe handperen, geschild, gehalveerd en zonder klokhuis
1 el abrikozenjam
springvorm van circa 24 cm

Verwarm de oven voor op 200 graden. Roer in een kom de olie, de kwark, de suiker en de vanillesuiker met een garde door elkaar. Roer de eieren erdoor. Voeg 300 gr bakmeel en een mespuntje zout toe en roer dit tot een glad beslag.

Vet de springvorm in met 1 el olie en bestuif met 1 el bakmeel. Schep het beslag in de springvorm.

Leg de peren in een rondje met de bolle zijde naar boven in het beslag.

Bak de taart in ongeveer een uur in het midden van de oven. Draai de taart halverwege de baktijd een slag. Een houten satéprikker moet er zo goed als schoon uitkomen maar stress hier niet over. De taart wordt nog wat droger wanneer hij afkoelt.

Verwarm de abrikozenjam en bestrijk de taart. Bestuif met poedersuiker.