Meninkjes

De Amsterdamse stadszender AT5 toonde op zijn website een filmpje van een man die last had van een condoomregen. Bijna wekelijks stapt hij zijn geplaveide binnentuin in om te ontdekken dat er wederom (gebruikte) condooms van het dakterras naar beneden zijn geworpen. De man – als ik me niet vergis een plat Amsterdamssprekende Marokkaan – gebruikt een zelfgefabriceerd grijpertje om de rubbertjes op te ruimen. Direct volgden er online dertien reacties van mensen die vinden “dat hij die condooms dan maar door de brievenbus bij zijn buren naar binnen moet duwen”. Een raadselachtige reactie omdat het filmpje juist laat zien dat de beste man niet weet wie verantwoordelijk is voor deze veilige doch hoogst onsmakelijke gewoonte.

Dertienhonderd Amsterdamse gezinnen gaan een deel van hun bijstandsuitkeringen verliezen door invoering van een nieuwe bijstandswet. De berichten zijn alarmerend. Zo niet de reacties van lezers op dit nieuws. “Das nog eens goed nieuws. Schrappen al die uitkeringen en aan het werk”, aldus ene Jan, die verder nog noteert: “Wel een goede regel,ik werk al jaren voor steuntrekkers,die het verdommen om een baan te zoeken (sic).” En dan Joppo: “Naar school Nederlands leren, / werken etc, moeilijk woord he?” (nogmaals sic!).

Sinds het internet kunnen mensen hun mening te pas en te onpas in het openbaar ventileren zonder ook maar enig moment van reflectie. Als je vroeger wilde reageren op een krantenartikel dan moest je een brief aan de krant schrijven. De moeite die het kostte om een envelop aan te schaffen, een postzegel te plakken en de brief te schrijven maakten dat de meeste “opiniegevers” voortijdig van hun opinie afzagen. In ieder geval waren de meeste reacties rond de tijd dat ze de krant bereikten aardig bekoeld. Je moest wel van goede huize komen of echt heel erg boos zijn om al die moeite op te brengen. Helaas is dit filter nu verdwenen. Jan en Joppo reageren dat het hun lieve lust is. Helaas ontbreekt elke vorm van zelfcorrigerend vermogen en een argument is vaak ver te zoeken.

Wendy uit Winsconsin is zo verrast door dit recept met bloemkool dat ze het nu misschien toch gaat proberen. En dat terwijl Wendy uit Winsconsin nooit erg van bloemkool heeft gehouden. Fijn dat Wendy uit Winsconsin dit iedereen die deze kookblog volgt even laat weten. De babybilafveegdoekjes van Seventh Generation zouden ongeparfumeerd zijn, maar toch ruiken ze naar iets wat Katy niet aanstaat. Jean M. Johnston hoor je niet over de geur van de babydoekjes. Zij is allang blij dat ze zichzelf ‘s ochtends met die dingen kan afnemen omdat ze door de artritis in haar armen en benen en vingers en tenen niet langer onder de douche kan. Om die reden draagt ze ook incontinentiemateriaal. Het verband ontgaat me.

Meningen. Ik geef nu ook weer mijn mening. Je wordt er moe van. Al die zelffelicitaties en de veronderstelling dat iedereen wel zou willen weten hoe bij jou de vork in de steel zit, hoe jij denkt over pedofilie, uitkeringstrekkers, bloemkool en babypoepafveegpapiertjes. Kan het een onsje minder? Ik las laatst een interview met de Amerikaanse Susan Cain die een boek schreef waarin ze pleit voor de introverte mens. Zij is de cultus van de assertiviteit zat (het zijn die extraverte haantjes die onze economie de vernieling in hebben geholpen). Ik vind dat hier wel iets voor te zeggen is. Rust en contemplatie. Iets langer over de dingen nadenken en de zaken nuanceren. Afstand nemen en secundair reageren. Dan kan Joppo eerst zelf Nederlands gaan leren voordat hij op krantenberichten reageert en dan realiseert Jan zich wellicht dat hij niet veel aan de maatschappelijke discussie heeft bij te dragen en houdt hij voortaan zijn mond! Stil nu.

Op verzoek presenteer ik vandaag een recept voor het oh zo gezonde maar enigszins saaie graan quinoa. Ik bakte er burgers van volgens een recept van Heidi Swanson. Ze zijn het lekkerst om koud te eten.

340 gr quinoa, gekookt en afgekoeld tot kamertemperatuur
4 grote eieren, losgeklopt
½ tl fijn zeezout
15 gr bieslook, fijngehakt
1 ui, fijngehakt
15 gr geraspte Parmezaanse kaas of Gruyère (dit is de hoeveelheid van Swanson: neem gerust iets meer en vooral pittige kaas)
3 tenen knoflook, fijngehakt
100 gr broodkruim
water (optioneel)
1 el olijfolie of boter

Meng de quinoa, de eieren en het zout in een kom. Roer er de bieslook, het ui, de kaas en de knoflook doorheen. Voeg dan het broodkruim toe en laat even intrekken zodat de kruimels iets van het vocht van het mengsel opnemen.

Heidi zegt dat je van dit mengsel nu met gemak burgers kan vormen die ongeveer 2 ½ cm dik zijn. In werkelijkheid is het een verscrhikkelijke klus. Die quinoa blijft vreselijk aan je handen plakken en dreef mij tot zoveel wanhoop dat ik zin had om die hele schaal tegen het plafond te knallen. Als je het mengsel natter wilt dan kun je wat ei of water toevoegen, als je het mengsel wat droger wilt, voeg dan nog een beetje broodkruim toe. Uiteindelijk worden het burgers. Volhouden dus. En, ach, misschien ben ik wel gewoon erg onhandig.

Verhit de olie of boter in een grote koekenpan en bak zes burgers tegelijkertijd op een matig hoog vuur. Doe een deksel op de pan en bak de burgers zeven tot tien minuten. De bodem moet echt bruin zijn voordat je de burgers omdraait en ze nog zeven minuten aan de andere kant laat bakken. Laat de burgers afkoelen en eet ze dan pas, bijvoorbeeld als lunch.

Nutella

Sinds ik in een stad woon waar de populatie voor het ene deel uit studenten bestaat en voor het andere deel uit arme mensen, zijn er veel eerste levensbehoeften die ik niet in een winkel kan kopen. Mintgroene nagellak van Dior, een fitnessboek met de aantrekkelijke titel “Lose your mummy tummy”, roze sprinkels voor muffins, een cakevorm in de vorm van een konijn en nutella. Er zitten wel honderd hazelnoten per pot in maar dat doet aan de smaak niets af. Ik eet gerust een pot nutella per week als Echtgenoot mij niet voor is. Dit culinaire hoogstandje is in onze biologische supermarkt niet te vinden. Idioot want die hazelnoten zitten er toch niet voor niets in. Amazon biedt gelukkig uitkomst.

Het aardige van Amazon is dat ze je, zodra je daar spullen gaat bestellen, suggesties doen voor andere producten die je via hun website kunt aanschaffen. Vanaf het moment dat ik vorig jaar een tamelijk nutteloze raviolimaker bestelde (wie wist toen al dat ravioli zo gemakkelijk met de hand te maken is?) vliegen me de ravioliopzetpastamachinestukjes, raviolistempels en kant-en-klare ravioli (?) me om de oren. Sinds ik heb aangeklikt ook maar enige interesse te hebben in het verliezen van mijn zwangerschapsbuik word ik doodgegooid met dvd’s van postnatale bootcamps, core workouts en corrigerend ondergoed. Die laatste suggestie komt dichtbij briljant. Amazon zag mijn bestelling van talloze potten Nutella, raviolimakers, bakvormen en siliconenboterkwastjes en gaat er alvast vanuit dat ik een luie onlineshopper ben met overgewicht. Zo eentje die in januari een paar keer naar de sportschool gaat maar het gauw voor gezien houdt wanneer blijkt dat je moe wordt van beweging. Zo eentje die er dan maar voor kiest loeistrak spandex te dragen tijdens een feestje en die spreekt over dingen “halen” in plaats van dingen kopen.

Mijn aanschaf van drie pakken katoenen luiers en luierbroekjes bracht Amazon op het idee mij in kennis te stellen van het bestaan van de Fisher-Price Papasan Cradle Swing. Het immense apparaat is een automatische wieg die je als ouder niet zelf hoeft aan te duwen. De wieg doet al het werk. Het wiegt je baby volautomatisch van links naar rechts of van voor naar achter, heeft acht dagliedjes en acht nachtliedjes en kan wiegen op zes verschillende snelheden. Alsof dat allemaal nog niet genoeg is draaien er ook nog knuffeldieren voor de ogen van je baby in het rond. Je zet je baby erin en achttien jaar later is de baby klaar. Dat werk.

Als U denkt dat bovenstaande suggestie vreemd is: Amazon verkoopt blijkbaar ook opblaasbare bondagestoelen. Dit weet ik omdat ik op zoek was naar een voedingsbh. Zo kunt U, ook wanneer U in Zuid-Frankrijk op de camping staat Uw SM-activiteiten voortzetten. Ik ben benieuwd welke opties Amazon van de hand doet op het moment dat je zo’n aankoop doet. Een kort internetonderzoekje leert me dat je allerlei bizarheden online kunt kopen. Wat dacht U van een handdoek waarop het menselijk lichaam staat weergegeven? Zo weet U altijd met welk deel van de handdoek U Uw kont heeft afgedroogd. Of een mondstuk dat je aanleert om breder te lachen? Er zijn ook Subtle butt Fart pads te koop. Deze compressen kunt U aan de binnenkant van Uw onderbroek plakken om de lucht van nare scheetjes te neutraliseren.

Amazon moet mij wel een bijzonder saaie consument vinden. Heb je haar weer met haar potten Nutella. Ik wacht op het moment dat Amazon zijn mondje gaat roeren. Dat Amazon mij schrijft dat ik ook maar eens aan bed moet worden vastgebonden met hun volautomatische handboeien, dat de Nutella moet worden vervangen door body chocolate en mijn konijnencakebakvorm beter een Playboy bunny kan worden. We wachten af.

Het aspergeseizoen is aangebroken. Tenminste dat vermoed ik: eerlijk gezegd kun je hier het hele jaar voor weinig geld hele lekkere asperges kopen. Ook witte asperges, in Nederland het witte goud genoemd vanwege de hoge prijs, zijn goedkoop. En bovendien schijnt hier al weken de zon en is het warmer dan twintig graden (zo, lekker puh!). Dit pastagerecht is simpel, snel en heel lekker. Het staat binnen tien minuten op tafel. Precieze hoeveelheden zijn hier niet van belang. U kunt het gerecht maken met geitenkaas maar ik vind het lekker met mozzarella.

Voor twee personen

300 gram pasta
half bosje groene asperges, schoongemaakt (alleen de houterige onderkant moet worden afgesneden) en in stukjes van 2 cm gesneden
paar eetlepels olijfolie
1 el citroenschil
2 tl fijngehakte dragon
1 bolletje mozzarella
citroensap, naar smaak

Kook de pasta (maakt niet uit wat voor soort) in een grote pan met goed gezouten water. Drie minuten voordat de pasta gaar is, voegt U de aspergestukken toe. Giet de pasta en de asperges (zodra ze gaar zijn) af en vang een kopje van het kookvocht op.

Terwijl de pasta aan het koken is mengt U wat eetlepels olijfolie, de citroenschilletjes, de dragon en de in stukken gescheurde mozzarella in een grote kom. Voeg daar de warme pasta, de asperges en een beetje kookvocht aan toe. Meng dit alles goed door elkaar en breng op smaak met zout, peper en citroensap.

De mooiste musea 2

Onderstaand volgt deel 2 van mijn lijst met mooiste musea.

6. The Frick Collection

1 East 70th Street, New York

Een prachtige collectie, aangelegd door Henry Clay Frick, maar na zijn dood in 1919 verder uitgebreid. Het laatste werk dat de heer Frick zelf kocht was een Vermeer (het schilderij met de dienster en haar werkgeefster). Hier vind je veel zeventiende-eeuwse Nederlandse schilderkunst (o.a. drie Vermeers, Rembrandt, Hals), Italiaanse Renaissance(o.a. Titiaan, Bellini), Italiaanse bronzen, Chinees porselein, achttiende-eeuws Frans meubilair en Engelse achttiende-eeuwse portretten. Wanneer je jezelf hebt uitgelaten in Central Park steek je zo naar het museum door om jezelf daar op te laden met mooie dingen.

 7. Museo Stefano Bardini

Via dei Renai 37, Florence

Dit museum verdient aandacht vanwege de collectie wapens en harnassen. Ik ben toch zeker niet de enige die gefascineerd is door het idee dat daar echt ridders te paard in hebben gezeten? Het bloed dat door het harnas naar buiten moet hebben gestroomd. De kracht van de drager en de angst binnenin het harnas. De wapens zo scherp. Elk fatsoenlijk museum hoort eigenlijk een verzameling “Arms and Armours” te hebben. Verder is het beeldhouwkunst dat de klok slaat. De muren waartegen de verzamelde sculpturen zijn opgehangen/ neergezet zijn van een prachtig lavendelblauw.

8. Pinacoteca Ambrosiana

Piazza Pio XI 2, Milaan

Ook in dit museum zijn prachtige schilderijen van Bergognone (zie nmr. 5 in De mooiste musea 1). En, ze hebben fantastische memoralia van echt haar van Lucretia Borgia en Vincenzo Borromeo. In een kast verderop liggen de handschoenen die Napoleon droeg tijdens de slag om Waterloo. Uiteraard zeer de moeite waard is het carton van Raphaël voor zijn School van Athene.

9. Palazzo Piccolomini

Piazza Pio II, Pienza

Dit paleis was een zomerretraite van Paus Pius II, Enea Silvio Piccolomini. Hij schreef  er een in de vijftiende eeuw wildpopulaire erotische brievenroman en is dus een visionair gebleken. De Piccolomini-familie heeft nog tot 1962 in het paleis gewoond. Dat maakt het zo bijzonder. Op de piano staan familiefoto’s van de meest recente Piccolomini’s. Echtgenoot en ik bespeurden onverholen Mussolini-sympathieën. Gezellige familiekiekjes met SS uniformpjes, het haar allemaal mooi in een zijscheiding gekamd. De gids, zonder kom je niet binnen, zei hier overigens niets over.

10. Huis Doorn

Langbroekerweg 10, Doorn

De Duitse ex-keizer Wilhelm II vluchtte na de Eerste Wereldoorlog naar het neutrale Nederland en woonde hier tot zijn dood. De oorspronkelijke inrichting is nog helemaal intact. De meubels, de schilderijen en het zilver komen uit keizerlijke paleizen in Berlijn en Potsdam. Het museum fascineert door het idee van zo'n verweesde keizer op een landgoed op de Utrechtse heuvelrug, die probeerde om naar zijn stand te blijven leven terwijl niemand meer naar hem omkeek. In die hoedanigheid zou ik de Oranjes ook veel beter te pruimen vinden. 

Ook deze blog sluit ik af met een recept van Nigel Slater uit “Tender”. Zijn gebakken tomaten en geitenkaas zijn lekker bij een ratatouille met couscous of de volgende dag koud te eten met brood en goede salami. Ik vind het lekker om de zachtgeworden tomaat en geitenkaas over goed boerenbrood uit te smeren. 

Gebakken tomaten met kaas en tijm

Voor 2 personen

4 grote rijpe tomaten

olijfolie

4 of 5 takjes tijm

2 kleine geitenkaasjes

Verwarm de oven voor op 180 graden celsius. Snijd een plak van de bovenkant van elke tomaat. Haal met een theelepel zoveel van het vruchtvlees en zaad weg tot er een half geitenkaasje in de tomaten past. Doe dat nu nog niet!

Stop de tomaatjes gezellig dicht tegen elkaar aan in een ovenschotel. Peper en zout de binnenkant van de tomaten en druppel wat olijfolie in elk. Trek de blaadjes van de tijm en voorzie elke tomaat van een paar van die blaadjes. Bak de tomaten ongeveer vijfentwintig minuten of tenminste tot ze zacht en lichtgekleurd zijn. Snijd de kaasjes doormidden en vul de tomaten met de kaas. Lepel een beetje van de olie over elke tomaat en geef ze dan nog tien minuten in de oven totdat de kaas gesmolten is. 

Huwelijkse hoeksteen

Het was de rilette van eend die Laura en Steve samenbracht. Steve had na een vermoeiende dag op zijn werk zin gekregen in eendenpaté en stapte net voor sluitingstijd een delicatessenzaak in Brooklyn binnen. Laura werkte daar achter de kassa. Zij was niet blij met de klant die zich schamele minuten voor sluiting bij haar meldde maar werd getroffen door zijn zachtheid. Hij was direct verliefd. Steve, een jaar eerder gescheiden en vader van twee kinderen, werd een vaste klant in de winkel. Hij stapte zelfs elke dag een halte eerder uit de metro om in haar winkel zijn boodschappen te doen. Hij besteedde elk bezoek minstens honderd dollar om langer bij zijn caissière in de buurt te zijn. Hij droomde van de dag dat ze bij de charcuterie zou gaan werken of achter de kazen zodat hij tenminste een gesprek met haar kon voeren. Bij de kassa stond altijd zo’n lange rij en doorstroom was gewenst. Om tijd te rekken vroeg hij haar om informatie over de producten dicht bij de kassa: de frisse-ademsnoepjes en de kauwgom. Hij kocht ze naar hartelust hoewel hij ze nooit gebruikte. Zij gaf hem gratis gebakjes en dat moedigde hem aan. Na verscheidene maanden van die gebakjes, de eendenrilette en eindeloze hoeveelheden knoflookworsten—wat bij elkaar volgens de huisdokter een enorme stijging van Steve’s cholesterol veroorzaakte—had hij eindelijk de moed om haar uit te vragen. Zij was helaas al verloofd met een Noord-Europese man, tevens gescheiden en met kinderen. Na enige tijd verbrak Laura deze verloving. Een afspraakje met Steve werd eindelijk werkelijkheid. Dit was in 2006. Steve en Laura verloofden zich in 2009 en ze zijn op 18 juni van dit jaar getrouwd in Prospect Park in Brooklyn.

Ik verzin geen woord van bovenstaande alinea. Sterker nog, mijn tekst is een hele korte samenvatting van het veel uitgebreidere artikel dat de New York Times wijdde aan dit stel. Laura en Steve zijn niet beroemd. Waarom hun ontmoeting voor de krant zo nieuwswaardig was is mij niet duidelijk. Dat het weleens zo zou kunnen zijn dat Steve en Laura kapitalen hebben betaald voor hun paginagrote huwelijksaankondiging wil ik niet weten. De details zijn desalniettemin om te smullen. Steve kreeg een steeds hoger cholesterol omdat hij zich ongans at aan eend en deed niet alleen zijn spijkerbroek voor het eerste afspraakje in de wasmachine maar hij liet warempel ook op de valreep nog zijn haar knippen. Laura ging, in de tijd tussen hun eerste afspraakje en hun verloving, naar het conservatorium in Baltimore maar werd uiteindelijk barista. De moraal van het verhaal doet een beetje afbreuk aan het zoete artikel (zoals de moraal wel vaker het vermogen blijkt te bezitten om de dingen te verpesten): “Liefde heeft altijd een prijs maar Steve kreeg veel meer dan hij ooit voor die paté heeft hoeven betalen.” Die laatste zin verzin ik niet. Dat deed de verslaggeefster van de Times al voor me.

Afgezien van het feit dat ik een vurige anti-monarchist ben (om wonend in de Verenigde Staten nu te stellen dat ik een Republikein ben, ligt wat gecompliceerd) denk ik dat ik wel hierom zo weinig belangstelling heb voor Koninklijke huwelijken. Prins Pils zal vast zijn eigen broek niet hebben gewassen voordat hij onze blonde breedgekuite schone mee uitnam. Alle ontroerende details van de liefde ontbreken. In plaats daarvan wordt me bijna opgedrongen dat ik interesse moet hebben voor de trouwjurk van een volslagen onbekende vrouw die nu opeens prinses wordt. Mijn grote interesse voor mode kent echter een grens bij trouwjurken die doorgaans toch vooral wit en enkellang zijn.

In de staat New York mogen homoseksuelen nu ook trouwen. Uiteraard ben ik van mening dat als hetero’s zich in de echt mogen verbinden, homo’s dit ook moeten kunnen doen. Wanneer ik echter jubelende berichten vanuit de Nederlandse media lees over de acceptatie van het homohuwelijk in New York dan erger ik me een beetje. Het is weinig kritisch. Het gevaar – zeer reëel en door velen gevreesd – is dat homo’s die niet zullen trouwen, als stel niet serieus zullen worden genomen. Ik ervaar dit als hetero zelf al twee jaar aan den lijve. Was ik niet Echtgenote K geweest dan had ik geen visum gekregen en was ik niet met dezelfde egards behandeld. Ik had nog geen bibliotheekpas bij Echtgenoots werk kunnen aanvragen! Het huwelijk word je hier door de strot geduwd omdat andere vormen van een door de staat geregeld samenlevingsverband niet bestaan. Je kunt hier geen samenlevingscontract afsluiten en dus zul je moeten trouwen, homo of niet, trouwlustig of niet.

Zelf wil ik graag een volgende keer trouwen met een in witte enkellange bruidsjapon gehulde homo. 

Voor vandaag een wit gerecht. Bloemkool met een papje. Probeer nu alsjeblieft eens echt werk te maken van je roux. Het verschil is zo groot. Dit doe je zo:

Voor vier personen: 

1 liter melk

1 laurierblad

1 kleine ui

2 teentjes knoflook

50 gr boter

50 gr bloem

4 el slagroom

100 gram geschaafde pittige kaas (Cheddar, belegen kaas)

1 grote bloemkool

4 el fijngeraspte parmezaan

Schenk de melk in een pan en voeg het laurierblad toe. Schil de ui, steek er de knoflooktenen in en voeg aan de melk toe. Breng de melk aan de kook. Zodra de melk begint te rijzen, zet je het vuur uit en laat je de melk afkoelen. Verwarm de oven voor op 220 graden celsius. Smelt de boter in een pan met dikke bodem, roer de bloem erbij en laat het mengsel koken. Roer regelmatig. Het mengsel mag een beetje goudkleurig worden en gaan geuren. Giet de warme melk erbij en laat het mengsel bijna koken. Als je klontjes ziet, wanhoop dan niet. Je roert ze er makkelijk met een garde uit. Roer tot de saus dikker begint te worden. Zet het vuur laag en laat de saus nog een kwartier tot twintig minuten pruttelen. Voeg de slagroom en Cheddar/belegen kaas toe. 

Breek de bloemkool in grote roosjes. Breng een grote pan water aan de kook en laat de roosjes daarin vallen. Drie of vier minuten in het kokende water is voldoende. Giet de bloemkoolroosjes goed af. Breng de bloemkool nu over in een ovenschotel. Giet de kaassaus over de roosjes (het laurierblad en de ui met knoflook mogen nu worden weggegooid). Bestrooi de schotel met nog wat parmezaanse kaas. Zet de schotel in de oven en bak de bloemkool twintig minuten. Er heeft zich dan een gouden korst gevormd en de saus is lekker aan het bubbelen.