Sylvie

De voetballerij zit sinds de kredietcrisis kennelijk behoorlijk in het slop. Sylvie Meis, sinds haar huwelijk Sylvie van der Vaart, klust tegenwoordig bij voor Hunkemöller. Het is zo triest gesteld met haar, de spelersalarissen en de lingeriehandel dat je de derde bh bij aanschaf van twee bh’s gratis krijgt. Het reclamefilmpje op televisie is abominabel en dieptreurig. Eerst komt Sylvies rechterborst in beeld, dan haar linker en dan zien we haar in volle glorie. Ze kijkt zo wulps de camera in dat ze lijkt op een Oost-Europese stoeipoes die je via internet een uurtje kan bestellen en met droge ogen beweert anaal heel lekker te vinden. Twee “dubbelgangers” volgen haar in het kielzog. Drie Sylvies, drie bh’s. Sylvie, Sylvie, Sylvie.

Ik had nu juist bedacht dat het best knap van je is dat je zo populair bent geworden in Duitsland. Dat je toch echt over kwaliteiten moet beschikken om in een ander land te mogen jureren in Das Supertalent. Je was je rol als spelersvrouw ontgroeid, je had naam gemaakt voor jezelf. Ik vond het knap hoe je met je ziekte bent omgegaan. En nu, hang je als de eerste de beste goedkope trien in je bh in een tramhokje. Wat bezielde je? Wat heeft het je opgeleverd? Ben je zo graatmager omdat jullie echt niet langer konden rondkomen?

Dat Tottenham Hotspur waar je man voor voetbalt betaalt ook knap beroerd. Dat heb ik allang gezien. Met een maandsalaris van Euro 301.666,00 red je het tegenwoordig amper nog en die schnabbels in Duitsland van jou leveren natuurlijk ook niet veel meer op. En dan heb je nog een kind waar af en toe een cadeautje voor moet worden gekocht. Geen wonder dat je uit pure wanhoop ook nog een handeltje in plastic nepnagels bent begonnen. Ik kan ze voor 7,95 kopen bij Etos. Echt, Sylvie? Plastic nepnagels? Met plastic nepnagels krijg je toch zeker de haakjes van die lelijke bh’s niet open. Met zulke nagels kun je niet eens het kleingeld van de keukentafel oprapen. Ik snap dat het niet meeviel om elke ochtend voor dag en dauw langs de stoepen te struinen in de hoop lege flessen te vinden en die in te leveren voor het statiegeld. Met die nagels is dat helemaal geen doen. Maar de Hunkemöller? En plastic nagels?

Wat is het volgende project? Netkousen, krulspelden? Ik vrees het ergste. Je hebt al aan RTL Boulevard laten weten het een enorme eer te vinden om door “zo’n sterk merk” als model te worden gevraagd. Je hebt natuurlijk ook een heel mooi lichaam. Zo’n lichaam moet getoond worden. Altijd, zo vaak mogelijk en met zoveel mogelijk dubbelgangers. Ooit zei je: “Rafael loves jarretels. Zo ziet hij mij het liefst. Het is toch de ultieme fantasie als een vrouw in kousen en jarretels op je wacht. Ik sta echter niet elke avond in de steigers hoor.” Je mag dan wel niet dagelijks “in de steigers” staan, gelukkig sta je nu wel dagelijks in je ondergoed in alle tramhokjes. 

Loempia’s en liften

Er wordt mij de laatste tijd regelmatig gevraagd waarom ik zo weinig blog sinds ik terug ben in Amsterdam. Ik heb me dat zelf ook afgevraagd en het antwoord is bedroevend. Amsterdam verwondert me gewoonweg minder. Hoewel, er is één ding waarover ik mij voortdurend verwonder: Waarom ruiken liften toch altijd zo naar gefrituurde loempia’s. Zijn het vooral Chinezen die in Nederland met de lift gaan? Of eten mensen hun loempia’s bij voorkeur in de lift? Wie zal het zeggen. Wat ik mij ook regelmatig afvraag is wat al die gezonde mensen met twee functionerende benen zonder rolstoel of kinderwagen toch allemaal in die liften doen? Ik kwam werkelijk nooit in een lift voordat ik een kind (en dus kinderwagen) kreeg.

Wist U trouwens dat de grootste loempiafabriek van Europa in Katwijk staat? Ze produceren daar dagelijks 700.000 loempia’s. Wat zal het daar naar lift ruiken.

Het is ook vreemd om te constateren dat sommige verwonderingen mondiaal zijn geworden. Zo waren Echtgenoot en ik er zeker van dat de populariteit van tatoeages in de Verenigde Staten ongekend was buiten de Staten. We ontwikkelden een hele theorie over tatoeages, misschien zelfs een cultuurgeschiedenis, waarin wij de tatoeage zagen als een teken van memorie. Onze theorie kwam er, in het kort, op neer dat juist Amerikanen zo’n behoefte hebben aan tatoeages omdat ze veel minder historische wortels bezitten. En toen…

… verhuisden we naar Berlijn en bleek iedereen daar ook helemaal ondergeïnkt te zijn. En toen verhuisden we naar Amsterdam en ook hier loopt iedereen erbij als een stamhoofd van een ver afgelegen exotisch steppenvolk. Herdenken, gedenken en decoreren is dus niet typisch Amerikaans maar we doen het allemaal.

Toch ruikt de lift in Berlijn niet naar loempia’s.

En dan ben je terug in Amsterdam. En weet U, Albert Heijn vraagt nog stééds of ik nog een bonuskaart heb. En, wat Nederlanders ook nog steeds doen is onbeschaamd voordringen. Als ik iets aan Amerika kan waarderen is het haar beleefdheid en de ordentelijke manier waarop zij rijen vormt. In de Verenigde Staten weet je tenminste zeker dat je nooit langer wacht dan eerlijk is. 

Zouden de voordringers ook de loempiaeters van de liften zijn? 

Meisjes

Snoezig liedje van Boy Roy met videoclip met Hadewych Minis, Annet Malherbe, Kristien Hemmerechts en tuttebel Halina Reijn. Een ode aan meisjes van alle leeftijden.

http://youtu.be/EsDV8nvFJow

Berlin baby

Het begint al tijdens de zwangerschap: winkelen. Een baby krijgen betekent één grote shopping extravaganza. Want, zo staat in alle boekjes, een baby heeft heel veel nodig! En natuurlijk wil je de allerbeste ouder voor je kind worden dus je koopt braaf wat je voorgeschreven wordt en een beetje meer om nog béter te zijn dan de andere ouders. Je gunt je kind immers het allerbeste. Knisperend acryl en knuffels zonder bezieling horen in een blije babywereld niet thuis. Rompertjes van de Zeeman zijn uiteraard niet goed genoeg: ze moeten van Petit Bateau of Smafolk zijn. Het leven van de baby moet immers goed en smaakvol beginnen. Huilt je baby? Dan komt dat vast omdat je hem niet in een Aden en Anaisdoek hebt ingebakerd http://www.adenandanais.com/shop/classic.aspx. Het is altruïstische hebzucht. Onder het mom van goed ouderschap zoveel mogelijk mooie spullen willen vergaren. Sterker nog, wanneer je het niet doet ben je een slechte ouder. Ik beken volledige schuld. Ik ben volkomen weerloos bij het zien van polkadotjurkjes van Eponime, jumpers van Makié, gestreepte maillots van Melton en rompertjes met frisgroene appels van Smafolk. Ik moet er niet aan denken dat mijn dochter op een matras van “eng” spul zou moeten slapen dus is haar matrasje een Coco mat organic crib mattress dat uiteraard een rib uit je lijf kost. Alles moet duurzaam, biologisch, mooi, schattig en origineel. Er worden snoezige stofjes en bollen angorawol gekocht om de baby in visuele weelde op de wereld te kunnen zetten. Zelfgebreide dekentjes, vestjes, mutsjes en schoentjes, zelfgenaaide lakentjes en gordijnen. In mijn geval breien en naaien moeder en schoonmoeder zich het schompes. Geen avond meer vrij voor de televisie maar bikkelen in de naaikamertjes. En ook al lijkt dit alles op ordinaire hebzucht het is ook wel degelijk nuttig. Mag de wereld voordat zij rauw wordt alsjeblieft liefelijk zijn en met zorg ingericht? De keiharde confrontatie met het leven nog even buiten de deur gehouden door zachte dekentjes en gebreide knuffels? Ik wil geen verwende materialist opvoeden maar de wereld is een betere plek waar schoonheid gewaardeerd wordt. Ik neem Cato niet voor niets zo vaak mee naar het museum! Ik zal spoedig bloggen over de meest fantastische musea in Berlijn die, onbegrijpelijk genoeg, vaak praktisch leeg en onbezocht zijn. Een bezoek aan Berlijn is overigens niets waard zonder ook een bezoek aan de dierentuin. 

Afijn, winkelen dus.

In twee maanden tijd ben ik een Berlijnse babywinkelexpert geworden en dus heb ik onderstaand lijstje gemaakt voor iedere zwangere, jonge moeder, oma's en opa's en mannen en vrouwen die cadeaus willen meebrengen uit Duitsland. Je kunt natuurlijk ook hele lieve babykleertjes bij de Hema en H&M kopen (kijk vooral naar die mooie duurzame babylijn) maar daarvoor hoef je niet naar Berlijn. De meeste van deze winkels kun je absoluut niet vinden wanneer je op een korte stedentrip bent (onwaarschijnlijke straten, gekke hoeken: met andere woorden: je hebt dit lijstje echt nodig!). 

Onderstaande winkels zijn allemaal in Prenzlauer Berg (het baby walhalla van Berlijn).

d.nik

Wörther Straße 14

Bij d.nik vind je de hele mooie knuffels van Senger (http://www.senger-tierpuppen.de/). Ik ben helemaal verliefd op de gans en de kameel (waarom zijn ze zo duur?). In de winkel worden ook mooie Scandinavische kindermeubels verkocht.

Die Kinderstube

Knaakstraße 20a (hoek Rykestr.)

Een hele fijne winkel. Veel speelgoed van Käthe Kruse (http://www.kaethe-kruse.de), hele mooie kleding (o.a. superschattige kimono’s voor kleine meisjes) en heel veel handig en mooi Duits spul. Denk bijvoorbeeld aan die heerlijke Duitse dekbedden in hotels en dan in mini-slaapzakuitvoering. 

Die Kleine Gesellschaft

Rykestraße 41

Heel veel speelgoed. Voor baby’s en voor oudere kinderen. Veel van Käthe Kruse maar ook bijvoorbeeld veel houten groente, fruit en gebakken eieren, mobiles en kleine verjaardagscadeautjes.

Woll-Igel

Schönhauser Allee 180 (hoek Fehrbelliner Str.)

Hier verkopen ze veel houten speelgoed en natuurtextiel. De winkel is minder “hip” dan de andere winkels in deze lijst maar ze verkopen er bijna alles. Ze hebben een ruim assortiment aan mooi degelijk Duits kinderspul. Schapenbont voor in de kinderwagen, katoenen luiers, hele fijne degelijke Duitse slaapzakjes, babybadjes en speelgoed voor iets oudere kinderen.

C 37

Choriner Straße 37

Hele mooie winkel. Als ik niet al een luiertas had dan had ik er hier waarschijnlijk één gekocht. De kleding is ook prachtig. Eén van de verkoopsters van deze winkel komt uit Columbia en verkoopt hier haar zelfbedrukte kleding. Heel erg fijn: stoffen bedrukt met zee-egels, walvissen en andere wonderen. Ook prachtige dekentjes, lampen en kinderschoenen (waaronder een grote verzameling regenlaarsjes). Wanneer Cato groter is dan koop ik hier een regenjasje voor haar (ik zag er één met kikkers en krokodillen). Naast deze winkel zit een tweedehands zaak volgepropt met knuffels, auto's, lego en nog veel meer. De winkel loopt letterlijk over van kinderspul. Voor oudere kinderen kun je hier, vermoed ik, erg goed slagen.

Winzig & Klein Kindermoden

Veteranenstrace 24 (deze straat is een must-go wanneer je van naaien houdt. Er zitten een paar winkels met de mooiste kinderstoffen, ga naar Frau Tulpe!).

Hele mooie chique winkel. Een beetje landelijke stijl. Veel Franse en Frans aandoende kleding (o.a. Eponime) en hele mooie schoentjes (o.a. van het Hollandse merk Boumy). Cato’s eerste schoentjes (leren donkerblauwe Boumy’s) zijn hier gekocht.

Mia Mohnstreusel

Pappelallee 18

De winkel is een beetje chaotisch want het is helemaal volgepropt met kinderkleding. Hier kun je je hart ophalen aan rompertjes en andere kleding van Smafolk. Ze hebben ook een grote collectie maillots!

HIT-IN.TV

Oderberger straße 34

Een winkel met kleding voor kinderen en dames. Allemaal van Berlijnse ontwerpers. Ik kocht er een joggingbroek voor Cato in hard blauw met opzetstukken van verschillende kleuren bij de knieën. Ik denk dat je hier nog beter kunt slagen wanneer je kind een jaar of twee is. Hele stoere truien met blaffende wolven, piratenrugzakken en mooie rokjes met felgekleurde stoffen.

Minouche

Sredzikistraße 22

Een vreemde eend in de bijt. De eigenaresse had ten tijde van mijn bezoek haar been gebroken en zat met haar been in het gips aan de telefoon. Ze was bepaald niet aardig terwijl ze haar klanten en leveranciers liet weten voorlopig niet te kunnen werken. Het kan ook de Duitse taal zijn maar ze klonk nogal krengerig. Ik neem de winkel toch op in het lijstje omdat het een aardige tweedehandswinkel is. Je kunt er goed dingen kopen die je nu eenmaal echt nodig hebt, die saai zijn om te kopen maar wel broodnodig (een autostoeltje bijvoorbeeld). Ik kocht er een piepklein houten nijlpaardje dat kan rollen (ook heel nuttig). Dat kon ik echt niet laten omdat nijlpaarden één van mijn lievelingsdieren zijn.

Kijk ook uit naar LPG BioMarkt (ik ga bijna dagelijks naar de LPG op de Kollwitzstraße). Dit is een hele fijne biologische supermarkt waar je ook kinderkruikjes, babyborstels, Weledaproducten en andere kindersnuisterijen kunt kopen. Er is een klein speelplaatsje waar je oudere kinderen even kunt “kwijt spelen” zodat je rustig je boodschappen kunt doen en op de toiletten kun je je baby ook verschonen. 

Ga tot slot naar Onkel Albert, een speelcafé speciaal voor ouders en kinderen

Zionskirchstraße 63

Je kunt er lunchen en limonade drinken en je kinderen kunnen er spelen terwijl jij uitblust met een lekkere kop koffie. Het kost een euro om ze in een speciaal ingerichte binnenspeeltuin te laten spelen. Er is een ballen- en zandbak, er zijn driewielers en meer knuffels en speelgoed dan voor te stellen. Uiteraard zijn de toiletten voorzien van een commode met luiers en vochtige doekjes.

Zo. Berlijn Baby dus. Was dit nuttig of niet? 

Ergernissen 3

Soms ben ik zo moe dat ik mezelf erop betrap dat ik met mijn heupen heen en weer sta te wiegen zonder dat ik mijn dochter aan het dragen ben. Dat wiegen is een automatisme geworden. Sta ik daar als een idioot met mijn heupen te wiegen zonder kind. Een lege kinderwagen wordt soms ook heen en weer gereden terwijl dochterlief allang in haar wieg ligt of in de armen van Echtgenoot. Baby’s zijn ongelooflijk leuk en lief maar niemand vertelt je dat ze ook ongelooflijk veel werk zijn. Daar hoor je dus nooit iemand over. Ze zijn bovendien gewelddadig. Je let even niet op en ze hebben zo een klein prikkevingertje in je oog gepord, of ze schoppen je met die kleine mollige puttobeentjes in je kruis. Aan je haar of aan je oorbel trekken is ook een favoriete bezigheid van die kleine tandenloze luierpoepers. Baby’s komen met veel weg omdat ze zo leuk zijn om te zien. Weet U wat naar is om te zien? Vrouwen van middelbare leeftijd die op een straat een ijsje eten. Daar word ik echt diepongelukkig van. Ik zal wel weer de enige zijn die echt hele enge associaties heeft bij bolletjes ijs en likkende tongen in combinatie met oudere dames.

Mensen die vies eten zijn sowieso een grote ergernis. Malers: zij die hun eten door hun gehele mond laten gaan. Slikkers: zij die slikken bij de eerste hap. Kauwers: zij die te lang kauwen alvorens te slikken. Ik hoor U denken: “op die manier kan ik het nooit goed doen”. Dat is dus niet waar. U kunt het best goed doen maar het moet gewoon even op mijn manier. Geen gemaal, geslik, gekauw, geen bananen in de metro, geen kauwgom waar dan ook, geen ijsjes in het openbaar voor mensen boven de vijftig. Als ik iets lelijks wil zien dan surf ik wel naar youporn.

Over seks gesproken. Ik heb het in dit blog veel te weinig over seks. Ik ben nu moeder dus het is waarschijnlijk ongepast om het over seks te hebben. Mijn oom (zelf homo) vertelde mij dat er mannen zijn die geilen op vrouwen die de borst geven. Ik geef overal de borst en ga over mijn nek bij de gedachte dat er iemand zou zijn die daarop kickt. Ik heb het dan ook nog niet opgemerkt. Ik merk het überhaupt niet meer als mannen met mij flirten. Misschien doen ze het ook wel niet. Hoewel ik laatst in de pizzeria een Peroni bestelde (dat is een biertje) en de ober mij knipogend vroeg of ik geen pepperoni (dat is een worst) wilde. 

Bioland Berlijn

Afgelopen donderdag was ik in Dahlem dorf, in het zuidwesten van Berlijn. Dit deel van de stad is gemakkelijk te bereiken per metro (hoewel U moet rekenen op een lange reis; ongeveer een uur), er is geen kip en het is er idyllisch. Ik bezocht in Dahlem een biologische boerderij (Bioland), schuin tegenover het schattigste metrostation ter wereld. Eenmaal binnen de poorten van deze boerderij is Berlijn ver te zoeken. Niets herinnert nog aan de stad. Er staat een tractor, er zit een oudere dame boontjes te doppen in de schaduw van een boom (dit verzin ik niet eens), er is een imker, je vindt er een stalletje waar groenten en fruit wordt verkocht en je kunt er bonen-tomatensoep en quiche kopen die je onder een parasol kunt eten. Achter de boerderij liggen de weilanden. Koeien staan er te grazen, kippen scharrelen wat rond en her en der staan bankjes waar mensen zitten te lezen. Ik vond het heerlijk om even uit de stad weg te zijn (hoewel het in Berlijn nooit echt heel druk is). Dochterlief reageert op elke bromvlieg en zwaluw alsof zij hun kunstjes uitvoeren speciaal voor haar vermaak. Bij het stalletje kocht ik de heerlijkste producten. Op mijn blog “Eva kookt over” volgt morgen het recept voor een perfecte clafoutis aux pruneaux. 

Berthe en jonge sla

Ik verslikte me bijna in mijn toast met abrikozenjam toen ik eergisteren mijn virtuele krant “opensloeg” en tussen de overlijdensadvertenties zag staan dat Berthe Meijer op 10 juli is overleden. Dit nieuws was mij ontgaan. Wellicht was het overschaduwd door het overlijden van Rutger Kopland in dezelfde week. Het is een bijzondere samenloop van doden. De dichter die zo mooi schreef over jonge sla en de schrijfster van het kookboek waarmee ik voor het eerst begon met koken. De kookcursus van het buurthuis in de Vinkenstraat en het kinderkookcafé niet meegerekend. Het NRC Handelsblad Kookboek van haar hand heb ik dikwijls geraadpleegd. Mijn vader reisde al heel vroeg de wereld over en zette mij thuis de meest exotische maaltijden voor dus ik heb me pas recent gerealiseerd hoe bijzonder het eigenlijk was dat Berthe al met Noord-Afrikaanse en Aziatische recepten aankwam terwijl de spruitenlucht nog in menig Hollanse keuken hing. Zij leerde ons tabouleh eten voordat het “in” was virtueel mee te protesteren met de betogers op het Tahrirplein in Caïro of om Instagramfoto’s te maken in Marrakech. Overigens zien met Instagram alle foto’s eruit alsof ze in de jaren zeventig in Beirut zijn genomen.

Soms maak je kennis met mensen die je nooit zult ontmoeten. En soms denk je dan te weten dat je het goed met ze zou kunnen vinden. Ik denk dat ik Berthe een leuk mens had gevonden. Net zoals ik denk dat ik Jamie Oliver een leeghoofd zou vinden en Mick Jagger een vervelende zeikdoos, maar dat terzijde.

Voor Berthe, die de Holocaust overleefde en tegelijkertijd met Anne Frank in concentratiekamp Bergen-Belsen zat, is het leven na de oorlog nooit meer eenvoudig geworden. Voor haar is er nooit vrede gekomen: in haar hoofd is het altijd oorlog gebleven. Haar voorraadkasten stonden altijd vol, ze durfde niet in drukke bussen, stapte nooit in de lift en ze bewoonde slechts huizen die voorzien waren van goede schuilplaatsen. Toen ze kon terugkijken op haar leven schreef ze haar memoires Leven na Anne Frank. Niet om te kunnen berusten in het verleden, niet om af te sluiten en niet om te vergeven maar om te verklaren waarom zij, en andere oorlogssslachtoffers, is [en zijn] zoals ze is. Oorlog in haar hoofd maar toch ook de energie om er iets van te maken. Ze wilde de moffen (haar woorden) niet de eer geven om verdrietig in een hoekje te gaan zitten. Ze voelde zich aan de doden verplicht om iets van het leven te maken. Ze woonde drie jaar lang onder Gerard Reve en Hanny Michaelis op de Oude Achterburgwal. Ze had drie jaar lang een verhouding met Ischa Meijer die ze als baby nog had meegemaakt in Bergen-Belsen. Ze werd culinair recensente bij NRC Handelsblad en schreef verschillende kookboeken. Voor mij was ze een groot voorbeeld omdat ze nooit kwam met antwoorden, oplossingen en vrolijke prietpraat over vergeving. Ze leefde met alle gruwelijkheden van haar verleden en maakte er desondanks iets van. Desnoods met dure bonbons, cream cheese of twee ons ossenworst. Berthe kon zichzelf gelukkig koken.

Berthe, rust zacht.

Jonge Sla

Alles kan ik verdragen,

het verdorren van bonen, stervende bloemen, het hoekje

aardappelen kan ik met droge ogen

zien rooien, daar ben ik

werkelijk hard in.

Maar jonge sla in september,

net geplant, slap nog,

in vochtige bedjes, nee.