Zoenen in de regen

Heel vroeger was er een reclamespotje op televisie dat ontzettend veel invloed heeft gehad op mijn leven. Het is heel ironisch dat ik me niet kan herinneren voor welk product de reclame werd gemaakt. Wat ik me wel kan herinneren is een jonge vrouw met bruin haar. Ze was heel mooi en buitengewoon gepassioneerd. In de reclame zoent ze, geheel gekleed, een man onder de douche, staat ze in een sexy overall het huis te witten en zit ze op de bank naar de televisie te kijken. Volgens mij huilt ze bij een film. Ze ontplooide nog een paar andere activiteiten die ik alweer vergeten ben maar wat ik me herinner is dit: Ik wilde haar zijn. Ik wist dat met kleren aan zoenen onder een stromende douche uiteindelijk ultiem cool zou zijn.

En nu is het dus Ikea. Ikea zendt nu zo’n geweldige reclame uit dat ik alles van Ikea wil hebben. Idolaat van Ikea. In het reclamespotje zie je een familie die zich opmaakt voor de maand december. Het gezin gaat aan tafel, de vrouw des huizes heeft een vrolijk rood bonte theedoek om haar middel, de kinderen zitten aan tafel. De gekke oom stunt een beetje met een eetlepel. Dat gezin is dolgelukkig en dat komt omdat ze alles bij Ikea kopen. Het huis is zo gezellig met dat kanten tafelkleed en al die fotolijstjes met herinneringen. Allemaal vrolijke herinneringen. Ik word helemaal week bij het zien van die reclame. Ik heb nu zelfs een bankje en wasmand van Ikea, iets dat ik tot voor kort voor onmogelijk had gehouden.

En dan Becel. Van Becel moet ik soms bijna huilen. Persoonlijk vind ik Becel ook om te huilen maar ik heb het nu niet over de smaak van dat spul maar over hun reclame. Voor het hart dat voor je klopt, voor het hart dat naar je verlangt, voor het hart waarvan je hoopt dat het eeuwig blijft kloppen, voor het hart waarmee je oud wilt worden. Bij het hart dat je deelt zie je een grote zwangere buik. Het eeuwig kloppende hart past bij een fragment van een kleinkind dat met zijn opa in een achtbaan zit. En, voor het verlangende hart zijn daar weer mensen die gepassioneerd zoenen in stromend water. Dit keer regen. Blijkbaar doet dat het goed in reclamefilmpjes. Ik zal niet de enige zijn die denkt vaker in de regen te moeten zoenen.

Als Ikea met zo’n zoenend stel op de proppen komt dan zweer ik U dat ik het hele assortiment leegkoop, inclusief die gore geurkaarsen die de onderverdieping bedwelmen. 

Manger

Ik kan heus leven met het gegeven dat er altijd mensen zullen zijn die het beter kunnen, die mooier zijn, die het beter voor elkaar hebben. Heus. Dat kan me helemaal niet schelen, gun ik ze best. Maar het volgende blog is mij echt te gek. Ik heb het over het blog van Mimi Thorisson, ‘Manger.’ Als dat blog echt is dan weet ik niet wat ik met mezelf aan moet. Als dat blog echt is dan kunnen we allemaal, stuk voor stuk, met onze pies naar de dokter. Mimi is moeder van vier kinderen en stiefmoeder van twee pubers maar dat kun je niet aan Mimi zien want Mimi ziet eruit als een fotomodel van vijftien. Alhoewel ze ook wel iets weg heeft van dat meisje uit de Blue Lagoon. Mimi heeft ook nog eens prachtig lang bruin glanzend haar en draagt altijd mooie jurken. Mimi’s kinderen zien er ook altijd uit om door een ringetje te halen. Nooit aangekoekte yoghurt op die kindermuiltjes, nooit een afgekloven rijstwafel of een klodder notenpasta op die jurkjes. En alsof die kinderen nog niet genoeg zijn heeft Mimi ook altijd precies de juiste accessoires. Het perfecte mandje om appels mee te plukken, het mooiste servies, het mooiste tafellinnen. Alles is mooi bij Mimi thuis. Mimi heeft ook nooit geen zin om te koken, Mimi kookt ook nooit pasta met tomatensaus. Mimi kookt altijd heel uitgebreid. Ze draait haar hand niet om voor het koken van kreeften, het fileren van vissen, het draaien van worsten of het schieten van eenden. Mimi eet alles met heel veel roomboter en slagroom. Bij Mimi zie je daar helemaal niets van. Mimi is vast ook nog eens heel erg aardig want je ziet op haar blog heel vaak chef-koks die dan ook nog eens heel goed bevriend zijn met Mimi. Mimi heeft een hele goede band met de bakker, de slager en de visboer uit de buurt. Al Mimi’s vrienden hebben kinderen en al die kinderen zijn heel erg mooi. Die kinderen zijn het toonbeeld van Franse elegantie. Haar huis is gevuld met gelach. Dat zegt ze zelf. Ze eten keurig en zonder klagen hun confit de canard en de escargots á la Bordelaise. Zelfs wanneer ze aan een kippenboutje kluiven dan doen ze dat met stijl. Dat noemt Mimi dan piratenkip omdat eten met je handen, volgens haar zoon, zo doet denken aan een piraat.

Mimi maakt ook bouchée à la Reine en dan weet ik niet wat dat is maar Mimi heeft het altijd lekker gevonden. Zij vindt het een soort gerecht dat je bij je peettante thuis eet tijdens een Proustiaanse lunch. Als Mimi het simpel wil houden dan bakt ze wat foie gras en dat serveert ze dan met een gepocheerd ei en een Périgueux saus. U weet wel. Tijdens het chateaux spotten, koopt ze wat kwarteltjes die ze, omwikkeld met wijnbladeren, in de oven bereid. Een kweeperen tarte tatin past daar zalig bij. Je moet het op dinsdag wel een beetje simpel houden. U denkt toch niet dat Mimi haar paddenstoelen in een winkel koopt? Mimi trekt er op uit en plukt haar eigen cèpes, een hond in haar kielzog. Ze fotografeert dan zo’n paddenstoel met een perfecte kobaltkleurige achtergrond.

Mimi heeft in Hong-Kong, Singapore, Londen, Reykjavik en Parijs gewoond. Natuurlijk woont Mimi nu in de Médoc met haar man die fotograaf, art-director en hondenfokker is. Ze hebben veertien honden. Veertien, en het is altijd spik en span bij Mimi. Mimi moet, net als de honden, zeven levens hebben want ze heeft altijd tijd om te bloggen. Nooit een onvertogen woord over al die kinderen, al die honden, al dat serviesgoed. Als ze een keer haar dag niet heeft dan bakt ze gewoon een perzik verveine taart of een roze praline taartje en île flottante. En alles is dan weer goed.

Ik haat Mimi. 

Are you Jaap?

 “Are you Jaap?” De vraag was uiteraard retorisch. Alsof onze helderziende, Derek Ogilvie, niet zou weten dat hij inderdaad met Jaap van doen had. Wat er daarna allemaal gebeurde in het televisieprogramma “Unexpected” gaat ieders (behalve Dereks) verstand te boven. Wat de doden allemaal aan dat schriele ventje te melden hebben is werkelijk fantastisch.

Een groep mensen zit in een cirkel in de buitenlucht. Derek loopt rond, geconcentreerd. Hij “ziet” een vinger. “Wie had er iets met zijn middelvinger?” Er is een dame die wel raad weet met die vraag. Haar moeders dochters oma had een keer last van haar vinger en is inmiddels overleden. Dat is wel een voorwaarde: Derek lijkt me niet het type dat graag praat met de levenden. Derek: “Was er wellicht een stukje van die vinger af?” Mevrouw: “Nee, er zat een bult op”. Derek: “Oh, maar die bult is er zeker afgehaald?” Mevrouw: “Nee, maar daar werd wel over gesproken”. Derek voelt het allemaal feilloos aan. Zo knap.

Vervolgens begon Derek over verhalen. Het verhaal was, volgens de overledene althans, nog niet uit. Nee, bevestigde de mevrouw, de dode was ten tijde van haar overlijden een verhaal aan het schrijven en dat was inderdaad nog niet af.

Is er iemand van de aanwezigen ooit op zijn achtste op zijn/haar knie gevallen? Je zou denken dat dit iedereen op zijn achtste weleens overkomt maar Derek weet beter. Achterin de zaal klinkt een enthousiast “ja”. Fantastisch, dan heeft Derek een bericht van dooie opa. Opa meldt dat het hem goed gaat maar dat hij graag zou willen dat zijn kleindochter eindelijk eens stopt met rouwen. Waarom zegt opa niet dat ze eindelijk eens een leuke vent moet zoeken?  

Ik had regelmatig met Derek te doen. Die doden die contact met hem zoeken zijn absoluut de gezelligsten niet. Toegegeven, ze hebben het allemaal het beste met de achterblijvers voor. Er is er geen een die zegt “blijf voor altijd om mij rouwen.” Maar ze zijn zo weinig origineel. Ze zeggen allemaal hetzelfde: word gelukkig, ga leven, ik heb mijn rust gevonden. Bovendien lijken ze stuk voor stuk een preoccupatie te hebben met vlinders, engelen of engelenvleugels. Arme Derek, ik hoop dat RTL4 hem wel een beetje redelijk betaalt. 

Tuinkabouters

Door toeval belandde ik deze week in de wereld van de tuinkabouter. Ik hoor en begrijp uw hoon. Ik had het ook nooit zo op met de kleine mannetjes. Uit betrouwbare bron had ik eens vernomen dat kabouters een gemene rechtse hebben. Je moet erg met ze uitkijken. Zo klein als ze zijn, zo geniepig zijn ze ook. Als je je echter gaat verdiepen in de tuinkabouter dan kom je erachter dat tuinkabouters een reden hebben om zo chagrijnig te zijn. Ze moeten een paar centimeter boven de grond op een stokje staan voor de nodige ventilatie. Hoe vaak ik niet zie dat kabouters plompverloren in het natte gras worden gepleurd als ware het gebruiksvoorwerpen. Het zou toch ook slecht zijn voor Uw humeur om zo behandeld te worden? De tuinkabouter moet bovendien naar binnen met vorst. Ook al een eis die menig tuinkabouterouder aan zijn laars lapt. Zodoende is de tuinkabouter een pissig meneertje geworden. Het is de schuld van de grote mensen. Voortaan de tuinkabouter dus op een stokje zetten zodat er geen vocht intrekt en ongedierte geen kans krijgt een nest te bouwen in uw holle, kleine vriend.  

Ik zou U voorts als overweging willen meegeven eens een snoepkleurige tuinkabouter te kopen. Zo’n kabouter staat enig bij een trendy ingericht interieur. “Een traditionele tuinkabouter in gezelschap van één of meer paddestoelen maken een echt herfsttafereel”. Kijk alstublieft gauw op de tuinkabouterwinkel.nl voor meer geweldige ideeën. Onder het kopje “hippe kabouters” is daar Erik te koop in allerhande snoepkleuren. Ik heb zelf een zwak voor de traditionelere Martin met zijn kleine lantaarn. Of De Kaartclub: 

http://www.tuinkabouterwinkel.nl/Webwinkel-Product-52897/De-kaartclub.html Drie kabouters voor 47,95 euro per man, maar met het juiste onderhoud heb je er jaren plezier van.

Van Erik in zuurstokroze wisten we het altijd al zeker maar inmiddels is het ook voor de andere tuinkabouters een uitgemaakte zaak. Tuinkabouters zijn praktisch allemaal homoseksueel. Wat wil je ook met zo’n mooie rode puntmuts! Bij de Duitse online winkel Zwergen-power (dwergenkracht) kun je desgewenst voor 75 euro een erotische Gartenzwerge kopen. Het gezellige object bestaat uit twee tuinkabouters die op heel intieme wijze van elkaars gezelschap genieten. Het commentaar van de verkoper luidt:

“Auch Gartenzwerge hegen wilde Gelüste, gerne auch mal mit einem ohne Brüste…

Solange es beide wollen ist Homosexualität schön.”

De komende herfst kan het een dolle boel worden in de Nederlandse tuinen. Maar let goed op: een slecht behandelde kabouter is een gemene kabouter!

Sylvie

De voetballerij zit sinds de kredietcrisis kennelijk behoorlijk in het slop. Sylvie Meis, sinds haar huwelijk Sylvie van der Vaart, klust tegenwoordig bij voor Hunkemöller. Het is zo triest gesteld met haar, de spelersalarissen en de lingeriehandel dat je de derde bh bij aanschaf van twee bh’s gratis krijgt. Het reclamefilmpje op televisie is abominabel en dieptreurig. Eerst komt Sylvies rechterborst in beeld, dan haar linker en dan zien we haar in volle glorie. Ze kijkt zo wulps de camera in dat ze lijkt op een Oost-Europese stoeipoes die je via internet een uurtje kan bestellen en met droge ogen beweert anaal heel lekker te vinden. Twee “dubbelgangers” volgen haar in het kielzog. Drie Sylvies, drie bh’s. Sylvie, Sylvie, Sylvie.

Ik had nu juist bedacht dat het best knap van je is dat je zo populair bent geworden in Duitsland. Dat je toch echt over kwaliteiten moet beschikken om in een ander land te mogen jureren in Das Supertalent. Je was je rol als spelersvrouw ontgroeid, je had naam gemaakt voor jezelf. Ik vond het knap hoe je met je ziekte bent omgegaan. En nu, hang je als de eerste de beste goedkope trien in je bh in een tramhokje. Wat bezielde je? Wat heeft het je opgeleverd? Ben je zo graatmager omdat jullie echt niet langer konden rondkomen?

Dat Tottenham Hotspur waar je man voor voetbalt betaalt ook knap beroerd. Dat heb ik allang gezien. Met een maandsalaris van Euro 301.666,00 red je het tegenwoordig amper nog en die schnabbels in Duitsland van jou leveren natuurlijk ook niet veel meer op. En dan heb je nog een kind waar af en toe een cadeautje voor moet worden gekocht. Geen wonder dat je uit pure wanhoop ook nog een handeltje in plastic nepnagels bent begonnen. Ik kan ze voor 7,95 kopen bij Etos. Echt, Sylvie? Plastic nepnagels? Met plastic nepnagels krijg je toch zeker de haakjes van die lelijke bh’s niet open. Met zulke nagels kun je niet eens het kleingeld van de keukentafel oprapen. Ik snap dat het niet meeviel om elke ochtend voor dag en dauw langs de stoepen te struinen in de hoop lege flessen te vinden en die in te leveren voor het statiegeld. Met die nagels is dat helemaal geen doen. Maar de Hunkemöller? En plastic nagels?

Wat is het volgende project? Netkousen, krulspelden? Ik vrees het ergste. Je hebt al aan RTL Boulevard laten weten het een enorme eer te vinden om door “zo’n sterk merk” als model te worden gevraagd. Je hebt natuurlijk ook een heel mooi lichaam. Zo’n lichaam moet getoond worden. Altijd, zo vaak mogelijk en met zoveel mogelijk dubbelgangers. Ooit zei je: “Rafael loves jarretels. Zo ziet hij mij het liefst. Het is toch de ultieme fantasie als een vrouw in kousen en jarretels op je wacht. Ik sta echter niet elke avond in de steigers hoor.” Je mag dan wel niet dagelijks “in de steigers” staan, gelukkig sta je nu wel dagelijks in je ondergoed in alle tramhokjes. 

Loempia’s en liften

Er wordt mij de laatste tijd regelmatig gevraagd waarom ik zo weinig blog sinds ik terug ben in Amsterdam. Ik heb me dat zelf ook afgevraagd en het antwoord is bedroevend. Amsterdam verwondert me gewoonweg minder. Hoewel, er is één ding waarover ik mij voortdurend verwonder: Waarom ruiken liften toch altijd zo naar gefrituurde loempia’s. Zijn het vooral Chinezen die in Nederland met de lift gaan? Of eten mensen hun loempia’s bij voorkeur in de lift? Wie zal het zeggen. Wat ik mij ook regelmatig afvraag is wat al die gezonde mensen met twee functionerende benen zonder rolstoel of kinderwagen toch allemaal in die liften doen? Ik kwam werkelijk nooit in een lift voordat ik een kind (en dus kinderwagen) kreeg.

Wist U trouwens dat de grootste loempiafabriek van Europa in Katwijk staat? Ze produceren daar dagelijks 700.000 loempia’s. Wat zal het daar naar lift ruiken.

Het is ook vreemd om te constateren dat sommige verwonderingen mondiaal zijn geworden. Zo waren Echtgenoot en ik er zeker van dat de populariteit van tatoeages in de Verenigde Staten ongekend was buiten de Staten. We ontwikkelden een hele theorie over tatoeages, misschien zelfs een cultuurgeschiedenis, waarin wij de tatoeage zagen als een teken van memorie. Onze theorie kwam er, in het kort, op neer dat juist Amerikanen zo’n behoefte hebben aan tatoeages omdat ze veel minder historische wortels bezitten. En toen…

… verhuisden we naar Berlijn en bleek iedereen daar ook helemaal ondergeïnkt te zijn. En toen verhuisden we naar Amsterdam en ook hier loopt iedereen erbij als een stamhoofd van een ver afgelegen exotisch steppenvolk. Herdenken, gedenken en decoreren is dus niet typisch Amerikaans maar we doen het allemaal.

Toch ruikt de lift in Berlijn niet naar loempia’s.

En dan ben je terug in Amsterdam. En weet U, Albert Heijn vraagt nog stééds of ik nog een bonuskaart heb. En, wat Nederlanders ook nog steeds doen is onbeschaamd voordringen. Als ik iets aan Amerika kan waarderen is het haar beleefdheid en de ordentelijke manier waarop zij rijen vormt. In de Verenigde Staten weet je tenminste zeker dat je nooit langer wacht dan eerlijk is. 

Zouden de voordringers ook de loempiaeters van de liften zijn? 

Meisjes

Snoezig liedje van Boy Roy met videoclip met Hadewych Minis, Annet Malherbe, Kristien Hemmerechts en tuttebel Halina Reijn. Een ode aan meisjes van alle leeftijden.

http://youtu.be/EsDV8nvFJow