Barbie

Vianne maakt dat je de wereld wilt veranderen in een zonnige plek waar de oude weduwnaar opeens de moed bij elkaar kan rapen om de eenzame weduwe met een bonbonnetje te verleiden. Vianne verwarmt je hart en streelt je zinnen. En daarna voel je je een saaie suffe kantoorbediende die nu eenmaal geen chocolaterie in Frankrijk heeft maar werkt in een troosteloze kantoortuin. En daarom, lieve Lezer, kijken wij naar Barbie. Want Barbie heeft het zelf niet goed door maar Barbie is er nog veel slechter aan toe dan wij. Barbie heeft namelijk geesten in huis. Ze hoort rare geluiden in huis. En alsof dat niet al erg genoeg is heeft Barbie een dochter die Angelina heet en een man, Mike, die de hele dag met zijn hand in zijn kruis zit te krabben. Mike gelooft niet zo in geesten maar krijgt wel kippenvel als hij in de babykamer komt. Mike vraagt zich af of die geesten ook aan Barbies reet zitten.

Die geesten zijn er echt want als Angelina in haar eigen bedje ligt dan begint ze te huilen. Maar zodra je haar weer oppakt dan heeft ze nergens meer last van! Bep – het medium gehuld in panterprint – haalt de geest van een ouwe vrouw uit de babykamer en voorspelt een tweede zwangerschap voor Barbie.

Mike wil niet nog een kind want hij wordt volledig in beslag genomen door zijn haat voor Barbies hond Gucci. Deze zwartwitte chihuahua wordt nooit uitgelaten en hij wordt uitgescholden wanneer het arme beestje dan uiteindelijk maar in huis gaat poepen. Mike is ook boos wanneer hij één van Barbie’s vele dildo’s in zijn bureaula vindt. Gelukkig is dit de kleine dildo die Barbie bijna nooit meer gebruikt omdat ze hem niet goed voelt. Ze suggereert dat ze hem voor haar kont zou kunnen gebruiken.

Vianne gaat naar bed met een gitaarspelende stadspiraat die gespeeld wordt door Johnny Depp. Ze hebben nota bene seks op een boot versierd met witte lakens terwijl hij eerst uren naar haar heeft willen luisteren. Barbie doet het met felroze vibrators en met die enge anabool Mike. Niemand kan zo goed zijn als Vianne maar bijna iedereen heeft het beter voor elkaar dan Barbie. 

Chocola

Gisteren landde ik – na een weekend in Genève –  om half acht ‘s ochtends op Nederlandse bodem. Mijn dochter was nog bij haar opa en oma en zou later die dag terug naar huis komen. Zo zat ik dus om kwart over acht op een zondagmorgen alleen thuis. Om voor afleiding te zorgen besloot ik brownies te bakken en naar “Chocolat” te gaan kijken. "Chocolat" is een hartverwarmend fabel met Juliette Binoche en Johnny Depp. Vianne, een heerlijke avontuurlijke vrouw met gebloemde schorten, lange rokken en felgekleurde hakken, opent in een benepen katholiek dorp een chocolaterie tijdens de vastentijd. Het dorpje staat onder het strenge bestuur van de burgemeester, de Comte de Reynaud. Deze Comte schrijft zelfs de preken voor de lokale pastoor. Viannes doen en laten wordt vanzelfsprekend met afschuw en argusogen gevolgd. Deze vrouw – die niet eens naar de kerk gaat – maakt zulke lekkere chocolade dat ze ieders zinnen weet te prikkelen. Langzaam smelt het dorp voor de hartelijkheid en chocolade van Vianne. De film is zinnenprikkelend met al die beelden van chocolade die gesmolten, gegoten en in amandelen gedoopt wordt. De film is hartverwarmend, optimistisch en lief. Het spreekt voor zich dat ik de film al vaker heb gezien. Hij wordt uit de kast getrokken in tijden van nood.

En dan Barbie. “Huisje Boompje Barbie”: het nieuwe seizoen van een realityserie rondom een meisje dat zichzelf Barbie laat noemen. Barbie is in alle opzichten lelijk. Haar zonnebank oranje gelaat steekt af tegen haar veel te bleek geblonde haar.  Volgens mij zijn haar wenkbrauwen getatoeëerd. Met open mond zit ik telkens maar weer te kijken naar Barbies glimmende lippen die dezelfde kleur hebben als haar kapsel: spermawit. Voor de rest is alles aan haar roze of het glittert. Mensen kijken tegen haar op, zegt ze zelf, logisch: “als je zoiets bereikt op zo’n jonge leeftijd”. Grappig, want haar carrière bestaat uitsluitend uit het maken van ruzie en het openen van zonnestudio’s. Inderdaad een lichtend voorbeeld.

Waarom kijken naar zo’n serie? Als troost in bange tijden, uit nieuwsgierigheid of opluchting (over de normale teint van je eigen gelaat)? Vianne maakt dat je een chocolaterie wilt beginnen in Frankrijk, dat je iedere mishandelde vrouw onder je hoede wilt nemen, dat je mensen bij elkaar wilt brengen en een dorp wil veranderen en verwarmen. Wat is Barbies functie? Morgen het antwoord op die vraag… 

Een dagje naar het strand

Verjaardagsfeestjes

Ik wil dit gastblog graag beginnen met te zeggen hoe vereerd ik me voel dat Eva me heeft gevraagd een blog voor evaverwondert te schrijven. Eva en ik kennen elkaar van de pufclub en hebben sindsdien altijd contact gehouden. Onze beide dochters hebben deze maand hun eerste verjaardag gevierd. Eva vond de verjaardag van mijn dochter zo gezellig dat ze mij heeft gevraagd om jullie wat tips aan de hand te doen. Kinderverjaardagen zijn namelijk best een beetje ingewikkeld, helemaal als het je eerste is.

Mijn eerste advies zou luiden: houd het simpel. Ga nu niet een hele lading knuffels en ander speelgoed kopen. U krijgt tijdens zo’n verjaardag al zoveel van familie en vrienden. Mijn moeder zegt altijd: “ze beginnen met één paar gouden customized Marc Jacobs flatjes en ze eindigen met een privéeiland”. Koop gewoon één mooi item. Ik heb ervoor gekozen mijn dochter een barbiepop te geven. Een hele mooie met diamanten ingelegde pop van witgoud. Voor 80.000 dollar koopt u een soortgelijk cadeau. Die pop is werkelijk een succes. Mijn dochter Blue Ivy kluift de diamantjes er zo vanaf en als dat niet lukt dan probeert ze ze met haar priegelvingertjes van de pop af te wippen. Laatst vond onze nanny een paar van die steentjes in haar poepluier. Via de nannycam ontdekten wij dat ze de diamantjes zo in haar zak stak.

Tip 2: kies een thema. Ga niet over de top met slingers en ballonnen maar houd het stijlvol. Ons feestje had een prinsessenthema dus mijn man en ik kochten voor 95.000 dollar aan witte en roze rozen. Bloemen doen het altijd goed.

Tip 3: koop een taart. Niemand zit te wachten op zo’n zelfgefabriceerde verjaardagstaart met dotten slagroom en zo’n lullig kaarsje. De jarige job heeft bovendien wel iets anders te doen dan zo’n kaars uitblazen. Onze verjaardagscake kostte slechts 2000 dollar en er was echt genoeg voor iedereen.

Tip 4: geef je gasten een presentje mee. Wij vonden het leuk om alle vriendjes van onze dochter een juwelenset, een poppenhuis en een prinsessenjurk te geven. Dit kost slechts 30.000 dollar en je maakt werkelijk een blijvende indruk. Voor de ouders hadden we wat concertkaartjes geregeld en een gouden pen met Blue Ivy en de naam van de gast erin gegraveerd. Heel beeldig allemaal.

Ik hoop dat ik nog eens voor Eva mag bloggen. Ik zit bomvol met ideeën over vliegreizen en boottochten met kinderen, over het vinden van de balans tussen werk en het moederschap en over babymode.

xoxo

Beyoncé Knowles

Kim en Kanye

Nu Syl ons niet langer zal vermaken met haar opmerkingen over gezinsgeluk en passie in de slaapkamer zullen wij ons vertier elders moeten zoeken. Met Estelle en Badr Hari schiet dat niet op. Badr had namelijk niet begrepen dat een verbod op betreden van horecagelegenheden ook betekent dat hij zelf zijn uitsmijter moet bakken. Syl en Raf vinden echter hele goede vervangers in Kim en Kanye. Kim Kardashian, wereldberoemd omdat haar vader één van de advocaten van O.J. Simpson was. Toen er ook nog een sekstape van haar opdook was haar kostje gekocht. Kanye West is rapper en modeontwerper. Kanye en Kim zijn bij elkaar omdat het zo lekker allitereert en omdat niemand had gedacht dat ze bij elkaar zouden passen. Dat doet hen en de kijkcijfers goed. Kim is nu drie maanden zwanger van Kanye. Ze hebben zojuist een villa in Bel Air gekocht voor 8,4 miljoen euro. De villa is goed beveiligd. Het stel gaat het huis zelf in Italiaanse stijl inrichten. Persoonlijk ben ik dol op de Italiaanse stijl. Zullen ze kiezen voor terracotta gekleurde wanden met flessen chianti of voor de Romeinse ruïnestijl? Als ik het voor het zeggen had zou ik voor dat laatste kiezen. Die gezellige landelijke stijl met grofgemetselde bogen past, denk ik, heel goed bij ze. Berlusconi koos ervoor om zijn liefdesgrot (de Poseidon-grot) in zijn villa Certosa in een zelfde stijl te decoreren. Misschien willen Kim en Kanye ook wel Bunga Bunga feestjes gaan houden. Het heeft er alle schijn van als U goed naar Kanye’s songteksten luistert:

One day I'm gon' marry a porn star

We'll have a big ass crib and a long yard

We'll have a mansion and some fly maids

Nothin' to hide, we both screwed the bride's maid

Aan de andere kant is het ook wel gezellig om de villa te sieren met wit plastic tuinmeubilair en tafelkleden met bonte versiering. Ik zie Kim en Kanye elkaar best diep in de ogen aan kijken onder het genot van een dr. Oetker pizza. Zo’n gezellige dikke wijnfles met brandende kaars tussen hen in.

Kim is pas drie maanden zwanger maar als U denkt dat ze het makkelijk heeft dan vergist U zich. Ze heeft het zwaar, heel zwaar. Ze lijdt aan growing pains. Dat zal best. Ze is zwanger van Kanye West. Ik verheug me werkelijk verschrikkelijk op de komende maanden. Kim als Demi Moore met blote buik op de cover van een blad, Kanye die zich van zijn beste vaderlijke kant laat zien door de halve Toys ‘r Us leeg te kopen. En dan de naam van het spruitje. Ik denk dat een originele babynaam wel aan Kanye en Kim is besteed. Ik houd U op de hoogte

Bhbandjes

Ohlala! Heeft U de bhbandjes van Etos al? Bij besteding van vijftien euro krijgt U ze gratis en U kunt sparen voor drie verschillende kleursets. Op billboards door de hele stad hangt de aanbieding geadverteerd. Een vrouw met hooggekapt haar, een rare oranje veeg op haar wangen en een vreemde blik in de ogen. De achtergrond is donker. Het is mogelijk één van de lelijkste advertentiefoto’s die ik ooit heb gezien. Hoewel, Sylvie in jarettels voor de Hunkemöller ook heel ernstig is. En dan bedoel ik echt heel ernstig. Ik kan er met mijn hoofd niet bij wat iemand bezielt om in jarettels te poseren. Voor het geld hoeft ze dat toch niet te doen?

Ik denk dat de verwisselbare bhbandjes van Etos een revolutie zouden kunnen ontketenen. Of in ieder geval een serieuze geboortegolf. Want, sjongejonge, wat zijn die bhbandjes sexy. Elke, en ik bedoel élke vrouw, wordt toch aantrekkelijk door gekleurde bhbandjes met strasssteentjes? Van Winschoten tot Hendrik Ido Ambacht worden echtgenoten verleid door hun vrouwen met elke avond maar weer een andere kleur bhbandjes. 

Bovenstaande tekst is een voorproefje van het blog dat ik een week voor Oud en Nieuw aan het schrijven was. Syl en Raf waren toen nog een setje! Raf vond Syl toen nog woest aantrekkelijk. Helemaal als ze die turquoise bhbandjes met strasssteentjes omhad. Dit was vóór de scheidingsepidemie want blijkbaar gaan nu ook Khalid en Sabia Boulahrouz, goede vrienden van de Van der Vaartjes, scheiden. Dit krijgt vast nog een leuk staartje.

Het lukte me niet om het blog tot een boeiend einde te brengen. Het lukte niet en ik wilde het niet. Ik wilde het jaar niet afsluiten met een cynische blog. Niet dit jaar, niet het mooiste jaar van mijn leven. Het jaar waarin ik moeder werd. U zult mijn grappen dus even moeten missen en het moeten doen met een mierzoet betoog. Komende zaterdag wordt mijn dochter één jaar. Zij is het mooiste en liefste dat mij ooit is overkomen. Ze is een natuurkracht. Ze is onverschrokken, bijzonder geestig, heel erg mooi. Ze klimt overal op en stort zich overal met evenveel overgave weer af. Ze trekt alle boeken uit de kast, hangt voortdurend aan mijn been en houdt niet van slapen. Ze giechelt en laat dan al haar voortanden zien. Ze spettert zo hard met haar handen in het water dat haar hoofd nat wordt. Haar haar wordt al heel lang maar ze weigert een schuifspeldje te dragen. Het liefst wordt ze zo hard mogelijk rondgereden in haar loopwagentje. Dan giert ze het uit van het lachen. Ze is dol op passievruchten, yoghurt en chili. Van stamppot moet ze niets hebben. Wanneer we naar de dierentuin gaan kijkt ze het liefst naar de vogels. Vorig jaar rond deze tijd was ze er nog niet en nu is ze de spil waar alles om draait. Komende zaterdag wordt ze alweer één. 

Het Kerstdiner

“Een derde van de Nederlanders kiest op Eerste Kerstdag voor simpel en gezellig: ze gaan gourmetten.” Aldus Sigrid, verantwoordelijk voor het kerstassortiment van Albert Heijn. Met andere woorden, en dit stemt mij bijzonder treurig, een derde van de Nederlanders eet met Kerst een gebakken ei of stukjes paprika en wacht ondertussen tot het tartaartje in het andere pannetje klaar voor consumptie is. Sigrid: “Aan gourmetproducten besteden we veel aandacht. Met een vegetarisch gourmetassortiment met vegaburgertjes of met een kinderassortiment met vlees gevormd als kerstbomen”. Vlees gevormd als kerstbomen! Is dit niet één van de engste dingen die U ooit heeft gehoord? Dit is nog enger dan toen ik vorige week hoorde dat Diederik Samsom was uitgeroepen tot politicus van het jaar. En dan vegaburgertjes. Niet binnen te houden, die dingen. Tenzij U een liefhebber bent van een gepatenteerde mix van tarwe- en soja eiwitten, natuurlijk. Zo wordt het wel heel lastig om er een zalig Kerstfeest van te maken.

Mocht u onverwacht toch smullen van al die “heerlijkheden” dan doet Libelle wat tips van de hand om toch slank te blijven. Tip drie luidt: kleinere porties. Libelle: “Uit een Australisch onderzoek is gebleken dat de eerste hap van jouw feestmaal 90 procent van de smaak bevat”. Als U dit nog kunt volgen dan mag U me mailen of een bericht onder mijn blog achterlaten. “Neem dus van alles een kleinere portie om optimaal te genieten en toch gezond de kerstdagen door te komen”. Als negentig procent van de smaak in het eerste hapje zit dan lijkt mij dat je de rest van het eten wel weg kunt gooien. Tien procent van de smaak verdeeld over 98 procent van het eten wordt namelijk volgens mij nogal flauw. Het eerste hapje van zo’n vleesboom is dus blijkbaar nog lekker en daarna eet U gehaktsparren zonder smaak. “Vind je het moeilijk om de portiegrote (sic!) te bepalen en het daarbij te houden? Lees de beste tips om je portie te verkleinen”. Libelle komt met zulke goede tips dat ik U zeker zou aanraden verder te lezen. Bijvoorbeeld: “Als je gezond de kerstdagen door wilt komen, moet je iets verder kijken dan je neus lang is. Standaard dingen als boter kun je gemakkelijk vervangen voor gezondere varianten als olijfolie”. U kunt beter een liter olijfolie over Uw brood gieten dan er een klontje roomboter op smeren. Ja, lezer, verder kijken dan Uw neus lang is, dus! Deze kerst. 

Een heel gelukkig Kerstfeest! 

Krasloten

Ik ben Eva Schuss en ik heb al drie dagen niet gekrast. Ik moet wel eerlijk bekennen dat ik gisteren een Staatslot had en om kwart over acht naar de uitslag kon kijken. Dat was een goede remedie tegen de behoefte om te krassen. Vrees niet: ik kras niet in mijn onderarm. Ik kras krasloten. Ik ben verslaafd aan wedstrijden en loterijen. Ik kom er nu eindelijk voor uit. En nu hoort U te zeggen: “Welkom Eva!”

De afgelopen maand kocht ik tien Krasloten, twee Lottoloten en twee Staatsloten. Ik won in de eerste week zeven euro met mijn krasloten. Van die euro’s kocht ik nieuwe loten. Daarmee won ik niets. Eén van de Lottoloten leverde een gratis nieuw lot op: ook daarmee won ik geen prijzen. U zou kunnen zeggen dat het niet mijn maand was. Het is eigenlijk nooit mijn maand. Alhoewel deze maand mij wél een nieuwe knuffel voor Cáto opleverde via een luieractie. Het zal mij benieuwen of ik het autostoeltje, de buggy, de tas en de bon voor de schoonheidsspecialiste zal winnen. Ik houd mijn e-mail in de gaten. Ik heb geen behoefte aan nog een föhn.

Echtgenoot vindt mij eng wanneer ik zit te krassen. Hij zegt dat ik dan veel te verbeten met zo’n muntje in de weer ben. Ik ben het daar uiteraard niet mee eens.

Ik baal wel stevig. Een half jaar geleden droomde ik dat ik in november miljonair zou worden. Op 1 november kocht ik die twee krasloten, dat lottolot en dat Staatslot. Ik ben nog steeds een armoedzaaier. Onbegrijpelijk. Ik heb zo mijn best gedaan. Telkens met goede moed gekrast. Zelfs het kaartje met krascode op de honderste Linda leverde geen wincode op. En dat terwijl ik zo graag die reis naar Tanzania had gewonnen. Het is zo lang geleden dat ik iets van betekenis won. Afgezien van die knuffel en een kledingpakket voor mijn dochter won ik het afgelopen jaar helemaal niets. Een paar jaar geleden kon ik nog een week naar Vancouver en Whistler via Elle. Dat waren pas tijden. Dan neem je zo’n droom ook wel serieus, dat begrijpt U. Maar helemaal niets dus. 

Denkt U dat ik me in de maand vergist kan hebben? Wordt het dan toch de Oudejaarsloterij? Ik ben toch zeker voor het geluk geboren? 

Vreedzame haven

My home is my peaceful haven. My home is my peaceful haven! Ik herhaal de woorden in mijn hoofd. Ik vraag me af waarom dat kaartje met dat specifieke mantra mij heeft uitgekozen. Ik heb niet dat kaartje getrokken maar het kaartje mij. Dat is yoga, dat is logisch. Ik concentreer me heel hard. Mijn huis mag dan wel mijn vreedzame haven zijn: de yogastudio is dat zeker niet.

Voor me ligt een vrouw te hoesten. Te hoesten zoals alleen Nederlanders dat kunnen. Het gaat maar door. Nederlanders drinken te weinig water en teveel melk. Ze hoesten overal, altijd, langdurig en ongelegen. Volgens De Schoonouders hoesten ze in Amsterdam nog meer dan in Groningen. Ik kan dat nauwelijks geloven. In sommige concertzalen worden er voor aanvang hoestbonbons uitgedeeld. Wat mij altijd opvalt is dat mensen beginnen te hoesten wanneer het stil is. De stilte prikkelt kennelijk de keel. Dit lokt bij mij de gedachte uit dat de hoest voor een deel psychosomatisch is. Omdat het hoesten tijdens een stilte zo ongepast en storend is kan de Nederlander het niet laten. Bezoekers van popconcerten blijken veel gezonder te zijn – fysiek en mentaal – dan de bezoekers van klassieke muziek. Er wordt in ieder geval minder gehoest.

Terug naar de yogastudio. Natuurlijk werd het hoesten daar niet als storend ervaren. De pose had blijkbaar het hoesten doen loskomen en de yogainstructrice zag dat eigenlijk eerder als een pré dan als iets ergs. Ik ga U niet vertellen wat ze hier allemaal over te melden had want dan lijk ik op de makers van de Bisolvon reclame. De goorste reclame in de geschiedenis. Het komt door Bisolvon dat ik niet meer kan eten en televisiekijken. En ik stik liever dan Bisolvon te kopen. Telkens als dat spotje op televisie verschijnt dan beginnen Echtgenoot en ik keihard te blèren totdat de reclame voorbij is. We willen er geen woord van horen.  Erg effectief lijkt dat goedje ook al niet te zijn want het hoesten is er niet minder op geworden. Ik houd mijn hart vast want de winter moet nog beginnen ....

De Rijstwafel

Overal vind ik ze. Laatst was ik op yoga en daar vond ik een stukje tussen de zoom van mijn broek. Nee, ik moet eerlijk zijn: het stukje zat in mijn voedingsbh. Ze liggen in de box, op de grond, ze hangen aan haar kin, ze zijn soms half verteerd: rijstwafels. ‘s Ochtends worden ze genuttigd met appelstroop. Vroeger dacht ik altijd dat rijstwafels waren voor mensen op dieet. Maar dat blijkt niet waar. De rijstwafel is er voor kinderen. Huilt een kind en ben je net op weg? De rijstwafel biedt uitkomst. Sommige moeders noemen het rijstkoeken. Zo proberen ze hun kinderen te paaien. Ik hoop maar dat die kinderen zich dat niet op de mouw laten spelden. Wanneer het voedingscentrum de rijstwafel bestempelt als “een verantwoord tussendoortje” dan kun je er zeker van zijn dat die moeders lariekoek verkondigen. En toch vinden de meeste kinderen de rijstwafel lekker. 

Volgens diezelfde bond kun je een rijstwafel wel een jaar bewaren maar dan wel in een luchtdichte trommel. Een heel jaar. En dat terwijl een pak Lima bio-wafels er in ons huis in twee weken doorheen wordt gejaagd. Die schijven blijven echter ook best knapperig op de grond. Soms zit mijn dochter opeens zo’n ding te eten dat ze ergens heeft gevonden. Zal ze ergens een geheime voorraad hebben aangelegd?

Gisteravond naar de film “Motherhood” gekeken? Uma Thurman speelt een moeder van twee in Manhattan. Op een bepaald moment fietst ze met zes plastic tassen aan verjaardagsspullen en een taartendoos door de stad. Haar voorhoofd bezweet, haar haar in een slap staartje. Ik vroeg me af waar zij haar rijstwafels had hangen. 

De rijstwafel is de mascotte, de trofee en het herkenningsteken van het moederschap. Vergeet de rozijnen, vergeet de vlekken appelstroop en tandpasta, vergeet het ontplofte haar en de comfortabele kleren. Denk niet eens aan de hangtieten: Het is de rijstwafel! Het is maar dat U het weet. 

Wasbare luierkontjes

Dit informatieve stukje schreef ik op verzoek. Misschien heb jij er ook wat aan.

Wanneer je zwanger bent komt er ongelooflijk veel op je af. Je moet veel beslissingen nemen. Er moet van alles worden gekocht, geregeld en beslist. Voor mij gold dat ik nog meer bewust werd van de wereld waarin ik mijn dochter zou grootbrengen. Nog meer dan vroeger vond ik het belangrijk om op een verantwoorde en duurzame wijze met de natuur om te gaan. Ik wilde eigenlijk alleen nog maar biologisch eten en werd steeds voorzichtiger met het gebruik van cosmetische producten. Voor mij was het logisch om wasbare luiers te gaan gebruiken van biologisch katoen. Deze keuze is een persoonlijke en dit artikel beoogt geen ouders over de streep te trekken. In dit artikel wil ik zo eerlijk mogelijk weergeven wat ik als de voor- en nadelen van wasbare luiers heb beschouwd. Misschien ben je nu zelf zwanger en denk je na het lezen hiervan dat je ook wasbare luiers wilt gaan gebruiken. Wanneer je de verschillen tussen wasbare luiers en wegwerpluiers kent dan kun je in ieder geval een welovergewogen beslissing nemen. Ik kom vaak ouders tegen die best geïnteresseerd zijn in het gebruik van wasbare luiers maar die, ten onrechte, denken dat dat allemaal ongelooflijk ingewikkeld is of heel veel werk.

Mijn ervaring

In de eerste paar maanden van het leven van je baby lijkt het wel alsof je voortdurend aan het wassen bent. De wasmachine maakt overuren en wasrekken zijn voortdurend gevuld. In die fase is het dan ook helemaal geen extra werk om wasbare luiers te gebruiken. Een beetje was meer of minder merk je echt niet.

Ik vond het een heel raar idee om de tere huid van een pasgeboren baby’tje te omhullen met zo’n plastic wegwerpgeval en haar dan wel in te bakeren in een zachte, biologische, katoenen doek. Totdat baby’tjes vast voedsel krijgen is de poep van een baby okergeel en vloeibaar. Helemaal niet vies en het stinkt ook niet. Ik spoelde de luiers vaak onder de kraan uit of liet ze weken in mijn plastic emmer gevuld met water en soda. Over het voorweken van de luiers zijn de meningen verdeeld (niet iedereen vindt dit nodig). Aan het eind van de dag deed ik dan de was. Alle rompertjes, spuugdoekjes, hydrofielluiers werden direct meegewassen. In de loop van de tijd, toen mijn dochter groter werd, hoefde er steeds minder te worden gewassen en leverde de luiers drie extra wasjes per week op. Dat valt dus wel mee.

Mijn dochter had nooit luieruitslag. Een katoenen luier moet je vaker verschonen dan een wegwerpluier. Je laat de billen dus minder lang broeien in de luier.

Door een katoenen luier wordt de luierkont van je baby ietsje groter. Je moet daar met rompertjes rekening mee houden. Koop ze dus een maandje groter.

Met reizen is het gebruik van katoenen luiers wat lastig. Een halve dag weg is geen probleem. Je brengt je wetbag (vuile luiertas) mee om de vieze luiers in te bewaren en eenmaal thuis gooi je ze in de wasmachine. Als je echter een paar dagen weggaat dan zijn wasbare luiers lastig. Ik vond het persoonlijk te belastend om al die vieze luiers met me mee te zeulen en in toiletten van wegrestaurants uit te spoelen. Tijdens mijn reizen gebruik ik tegenwoordig dan ook de minst milieubelastende wegwerpluiers. 

De praktische uitvoering

Tegenwoordig heb je ongelooflijk veel verschillende soorten wasbare luiers. Je kunt ervoor kiezen om, zoals ik, eenvoudige biologisch katoenen vouwluiers te kopen die je vastmaakt met een snappie (een luierklemmetje) en daar een overbroekje overheen te doen. Er zijn echter ook voorgevormde luiers en alles-in-éénluiers die je aantrekt als een wegwerpluier en die je direct in zijn geheel in de wasmachine kunt gooien. Op websites als kaatjekatoen.nl, deluierspecialist.nl en lieveluiers.nl kun je alle verschillende soorten luiers vinden en bestellen.

Wat ik kocht:

eenentwintig katoenen luiers (ik gebruikte vouwluiers die ik vastspelde met een snappie (een luierklemmetje). Aangezien die luier volledig nat wordt, moet daar een overbroekje overheen. Je kunt ook luiers kopen met klittenband of luiers die je sluit met drukknoopjes. De eenvoudige katoenen luiers zijn echter het allergoedkoopst.

vier overbroekjes (ik gebruikte overbroekjes van ademend nylon die praktisch droog uit de was komen).

Nu mijn dochter tien maanden is moet ik andere maat luiers en overbroekjes gaan aanschaffen. Ik twijfel nog een beetje over welke ik nu ga gebruiken. Ik overweeg dezelfde vouwluiers maar dan een maat groter. Ik wil nu ook eens de overbroekjes van wol gaan proberen: ofwel de wolwikkels ofwel de dubbelgebreide wollen broekjes.

twee nachtinleggers

een pak snappies (luierklemmetjes)

een plastic emmer met afsluitbare deksel

soda om de luiers in te weken

2 alles-in- éénluiers voor ‘s nachts en voor bij het zwemmen

1 wetbag (ook wel vuile luiertas genoemd) om de vieze luiers in te doen wanneer je onderweg bent. Deze tas is ook handig om mee te nemen naar het zwembad voor je natte bikini. 

De voordelen

Kostenbesparend: katoenen luiers zijn wasbaar dus je kunt ze zo vaak hergebruiken als nodig is. Het levert al snel een besparing van achthonderd euro per kind op. Bij een tweede kind is deze besparing zelfs vijftienhonderd euro omdat de tweede keer geen aanschaf van nieuwe wasbare luiers nodig is. Aan de andere kant heb je natuurlijk wel een hogere energierekening door de drie extra wasjes per week. 

Beter voor het milieu: zelfs wanneer het wassen en drogen van de luiers meegerekend wordt, blijft de wasbare luier absoluut in het voordeel vergeleken met de wegwerpluier. Kinderen die katoenen luiers gebruiken zijn over het algemeen veel eerder zindelijk. Dit levert een beduidend voordeel op voor het milieu. Zorg bij het wassen van de luiers wel voor een volle machine, gebruik een ecologisch wasmiddel en droog de was het liefst buiten aan de lijn. Koop bovendien luiers van biologisch katoen. Wasbare luiers zorgen voor 1,5 keer minder uitstoot van broeikasgassen dan wegwerpluiers (uitgaande van wassen op maximaal 60 graden, en drogen in de wasdroger). Droogt u luiers aan de lijn, dan is de CO2-uitstoot zelfs 2,5 keer lager (bron: Milieu Centraal). Ook op het gebied van landbouwgrond is de wasbare luier zeven keer milieuvriendelijker.

Minder afval: Een baby in een wegwerpluier produceert gemiddeld 600 kilo afval per jaar.

Beter voor je baby: de gel (sodium polyacrylaat), die ervoor zorgt dat luiers langer droog blijven is dubieus. Ik kan me niet voorstellen dat het goed voor het milieu en de huid van een baby is om luiers te produceren die steeds langer droog blijven. In veel wegwerpluiers zit bovendien dioxine. Dit is een bijproduct van het bleken van papier. Dioxine is een zeer giftige stof.

Minder stank: katoenen luiers stinken minder dan een volgezogen wegwerpluier. Ik vond dit een geweldige openbaring. Een katoenen poepluier is veel minder onwelriekend dan een wegwerpluier. Geen idee waarom.

Esthetischer: wasbare luiers en overbroekjes zijn ongelooflijk veel mooier dan wegwerpluiers. Met name de overbroekjes zijn in prachtige kleuren en dessins te verkrijgen. Buitenstaanders zullen niet snel naar de luier van je kind kijken maar voor mijzelf geldt dat ik die wegwerpluiers er nogal treurig uit vind zien. Ik word blij van mooie luierkonten! 

Kind wordt eerder zindelijk: in wegwerpluiers worden de billen zo droog gehouden dat kinderen helemaal niet merken dat ze geplast hebben. De noodzaak om zelfstandig naar de toilet te gaan is hierdoor minder groot. Pampers verkoopt luierbroekjes voor kinderen tot 39 kilogram (!). Uit onderzoek is gebleken dat in 1996 kinderen vijf tot acht maanden later zindelijk waren dan dertig jaar daarvoor. Die tendens lijkt zich voort te zetten. Ik denk niet dat het een betoog behoeft om uit te leggen dat dit een zeer onwenselijke situatie is.

Vasthouden aan idealen: soms baal ik natuurlijk ook weleens van al dat extra “gedoe”. Dan zie ik dat mijn dochter dolenthousiast reageert op dat lelijke plastic Fisher Price speelgoed op het consultatiebureau en realiseer ik me dat het voor haar niets uitmaakt of ik een ecologische wegwerpluier, een wasbare katoenen luier of een Pamper om haar kont trek. Ze zal heus niet direct opgroeien voor galg en rad omdat de appelstroop tóch toegevoegde suikers blijkt te bevatten of haar zelfgemaakte prutje voor de gelegenheid in de magnetron moest worden opgewarmd. Ik wil het alleen niet. Ik wil niet kiezen voor gemak. Uiteindelijk gaat het erom dat je je kind een gelukkige jeugd bezorgt en je achter je beslissingen kunt blijven staan. Waar je ook voor kiest.

De nadelen

Vaker verschonen: de wasbare luier zuigt zich vol urine, wordt nat en je moet je kind dus vaker verschonen.

Je hebt meer was.

Met reizen is het onhandig.

Na een bepaalde leeftijd als de baby vast voedsel krijgt wordt het uitspoelen van de luier vies. Je kunt dit probleem ondervangen door de ontlasting op te vangen in een inlegger. De inlegger leeg je in het toilet en inlegger en luier kunnen zo de wasmachine in.

De meeste kinderdagverblijven accepteren wasbare luiers waarschijnlijk niet. Het zou kunnen dat een wasbare alles-in-éénluier wel geaccepteerd wordt. Je hebt er dan wel een paar extra nodig.

Misschien helpt dit je in het maken van een keuze voor een bepaalde luier. Dan kun je daarna lekker gaan nadenken over het inrichten van de babykamer, de aanschaf van het allereerste rompertje en een kinderwagen.

Nederland

Nederland is een heel streng land. Ik ben zo vriendelijk geweest de boel even op een rijtje te zetten.

Kinderen en verkeersveiligheid

Je mag je kind niet aan je borst in slaap laten vallen. Dat is absoluut verboden. Een kind moet bovendien op zijn eigen kamer in een ledikant liggen. Bij de ouders in bed is fout. Heel fout. Een kind moet een voedingsschema en een slaapschema hebben omdat het anders nooit wat wordt met zo’n kind. Als je op de fiets even niet oplet dan word je door minstens twintig mensen de les gelezen. Ze doen dan allemaal heel streng met heel veel gevloek.

Sterke tanden en botten

Bij Etos wilde ik kartonnen nagelvijltjes kopen en kreeg ik te horen dat “wordt aangeraden om glasvezel te gebruiken”. Dat zal vast door een onafhankelijk specialist zijn geadviseerd. En U weet toch wel dat U melk moet drinken. Dat zal vast met de enorme gezondheidsbevorderende kwaliteiten van melk te maken hebben en absoluut niets met het feit dat Nederland keer op keer het melkquotum overschrijdt en meer melk produceert dan door Brussel toegestaan. Wij mogen wel uitkijken dat heel Nederland straks niet blank komt te staan. Nederlanders zijn de mensgeworden dijk tegen de oprukkende melkzee.

Voedsel

Losse thee is veel beter dan thee uit een zakje. Spinazie mocht je tot een jaar geleden absoluut niet voor een tweede keer verwarmen want daar ging je hartstikke dood van. Godzijdank blijkt dat niet waar te zijn. Ik vermoed dat iemand het er een keer op gewaagd heeft en niet stuiptrekkend, schuimbekkend en met bloed uit de oren dood neer viel. Eet bruin brood. Check de viswijzer.

Uiterlijke verzorging en gezelligheid

Als je dan toch wilt snoepen, snaai dan in één keer een zak leeg want dat is beter voor je tanden dan wanneer je telkens één snoepje neemt. Waag het niet sinaasappelsap te drinken en kort daarna je tanden te poetsen. Je poetst zo het glazuur weg. Man, als je niet uitkijkt poets je zo al je tanden je bek uit.

Ga nooit met natte haren naar bed, kam je haar niet wanneer het nat is. Was je jaar niet te vaak maar ook zeker niet te weinig. Denk erom dat je niet én je ogen én je mond opmaakt. Gebruik geen lipliner, combineer kleur met kleur, draag niet teveel zwart. En let op: roze en rood vloeken sinds drie jaar niet meer. Je moet je bloembollen nu gaan planten. Zeur niet over de vader van Maxima. Hij wist als minister echt niet dat al die mensen werden ontvoerd, gemarteld en levend uit vliegtuigen werden gekieperd. Flos. Kijk een aap nooit recht in de ogen. Dan vreet ‘ie je op. Drink niet teveel koffie. Zet kaarsen in huis want dat is gezellig. Radio-dj’s zijn ontzettend grappige mensen. Zet ze allemaal in een glazen huis en vergeet waar je de sleutel hebt gelaten. Schrijf je in bij de gemeente waar je woont. Nederland houdt van registreren. Porno kijken is niet vies. Respecteer mensen met een geloof. Heb medelijden met mensen op een brommertje. Laat een snor staan. Barbecuen is leuk. House luisteren is niet alleen voor pubertjes. Druk nooit zelf een puistje uit. Dat geeft littekentjes en dat wil je niet. Investeer in je relatie. Flos! 

Zoenen in de regen

Heel vroeger was er een reclamespotje op televisie dat ontzettend veel invloed heeft gehad op mijn leven. Het is heel ironisch dat ik me niet kan herinneren voor welk product de reclame werd gemaakt. Wat ik me wel kan herinneren is een jonge vrouw met bruin haar. Ze was heel mooi en buitengewoon gepassioneerd. In de reclame zoent ze, geheel gekleed, een man onder de douche, staat ze in een sexy overall het huis te witten en zit ze op de bank naar de televisie te kijken. Volgens mij huilt ze bij een film. Ze ontplooide nog een paar andere activiteiten die ik alweer vergeten ben maar wat ik me herinner is dit: Ik wilde haar zijn. Ik wist dat met kleren aan zoenen onder een stromende douche uiteindelijk ultiem cool zou zijn.

En nu is het dus Ikea. Ikea zendt nu zo’n geweldige reclame uit dat ik alles van Ikea wil hebben. Idolaat van Ikea. In het reclamespotje zie je een familie die zich opmaakt voor de maand december. Het gezin gaat aan tafel, de vrouw des huizes heeft een vrolijk rood bonte theedoek om haar middel, de kinderen zitten aan tafel. De gekke oom stunt een beetje met een eetlepel. Dat gezin is dolgelukkig en dat komt omdat ze alles bij Ikea kopen. Het huis is zo gezellig met dat kanten tafelkleed en al die fotolijstjes met herinneringen. Allemaal vrolijke herinneringen. Ik word helemaal week bij het zien van die reclame. Ik heb nu zelfs een bankje en wasmand van Ikea, iets dat ik tot voor kort voor onmogelijk had gehouden.

En dan Becel. Van Becel moet ik soms bijna huilen. Persoonlijk vind ik Becel ook om te huilen maar ik heb het nu niet over de smaak van dat spul maar over hun reclame. Voor het hart dat voor je klopt, voor het hart dat naar je verlangt, voor het hart waarvan je hoopt dat het eeuwig blijft kloppen, voor het hart waarmee je oud wilt worden. Bij het hart dat je deelt zie je een grote zwangere buik. Het eeuwig kloppende hart past bij een fragment van een kleinkind dat met zijn opa in een achtbaan zit. En, voor het verlangende hart zijn daar weer mensen die gepassioneerd zoenen in stromend water. Dit keer regen. Blijkbaar doet dat het goed in reclamefilmpjes. Ik zal niet de enige zijn die denkt vaker in de regen te moeten zoenen.

Als Ikea met zo’n zoenend stel op de proppen komt dan zweer ik U dat ik het hele assortiment leegkoop, inclusief die gore geurkaarsen die de onderverdieping bedwelmen. 

Manger

Ik kan heus leven met het gegeven dat er altijd mensen zullen zijn die het beter kunnen, die mooier zijn, die het beter voor elkaar hebben. Heus. Dat kan me helemaal niet schelen, gun ik ze best. Maar het volgende blog is mij echt te gek. Ik heb het over het blog van Mimi Thorisson, ‘Manger.’ Als dat blog echt is dan weet ik niet wat ik met mezelf aan moet. Als dat blog echt is dan kunnen we allemaal, stuk voor stuk, met onze pies naar de dokter. Mimi is moeder van vier kinderen en stiefmoeder van twee pubers maar dat kun je niet aan Mimi zien want Mimi ziet eruit als een fotomodel van vijftien. Alhoewel ze ook wel iets weg heeft van dat meisje uit de Blue Lagoon. Mimi heeft ook nog eens prachtig lang bruin glanzend haar en draagt altijd mooie jurken. Mimi’s kinderen zien er ook altijd uit om door een ringetje te halen. Nooit aangekoekte yoghurt op die kindermuiltjes, nooit een afgekloven rijstwafel of een klodder notenpasta op die jurkjes. En alsof die kinderen nog niet genoeg zijn heeft Mimi ook altijd precies de juiste accessoires. Het perfecte mandje om appels mee te plukken, het mooiste servies, het mooiste tafellinnen. Alles is mooi bij Mimi thuis. Mimi heeft ook nooit geen zin om te koken, Mimi kookt ook nooit pasta met tomatensaus. Mimi kookt altijd heel uitgebreid. Ze draait haar hand niet om voor het koken van kreeften, het fileren van vissen, het draaien van worsten of het schieten van eenden. Mimi eet alles met heel veel roomboter en slagroom. Bij Mimi zie je daar helemaal niets van. Mimi is vast ook nog eens heel erg aardig want je ziet op haar blog heel vaak chef-koks die dan ook nog eens heel goed bevriend zijn met Mimi. Mimi heeft een hele goede band met de bakker, de slager en de visboer uit de buurt. Al Mimi’s vrienden hebben kinderen en al die kinderen zijn heel erg mooi. Die kinderen zijn het toonbeeld van Franse elegantie. Haar huis is gevuld met gelach. Dat zegt ze zelf. Ze eten keurig en zonder klagen hun confit de canard en de escargots á la Bordelaise. Zelfs wanneer ze aan een kippenboutje kluiven dan doen ze dat met stijl. Dat noemt Mimi dan piratenkip omdat eten met je handen, volgens haar zoon, zo doet denken aan een piraat.

Mimi maakt ook bouchée à la Reine en dan weet ik niet wat dat is maar Mimi heeft het altijd lekker gevonden. Zij vindt het een soort gerecht dat je bij je peettante thuis eet tijdens een Proustiaanse lunch. Als Mimi het simpel wil houden dan bakt ze wat foie gras en dat serveert ze dan met een gepocheerd ei en een Périgueux saus. U weet wel. Tijdens het chateaux spotten, koopt ze wat kwarteltjes die ze, omwikkeld met wijnbladeren, in de oven bereid. Een kweeperen tarte tatin past daar zalig bij. Je moet het op dinsdag wel een beetje simpel houden. U denkt toch niet dat Mimi haar paddenstoelen in een winkel koopt? Mimi trekt er op uit en plukt haar eigen cèpes, een hond in haar kielzog. Ze fotografeert dan zo’n paddenstoel met een perfecte kobaltkleurige achtergrond.

Mimi heeft in Hong-Kong, Singapore, Londen, Reykjavik en Parijs gewoond. Natuurlijk woont Mimi nu in de Médoc met haar man die fotograaf, art-director en hondenfokker is. Ze hebben veertien honden. Veertien, en het is altijd spik en span bij Mimi. Mimi moet, net als de honden, zeven levens hebben want ze heeft altijd tijd om te bloggen. Nooit een onvertogen woord over al die kinderen, al die honden, al dat serviesgoed. Als ze een keer haar dag niet heeft dan bakt ze gewoon een perzik verveine taart of een roze praline taartje en île flottante. En alles is dan weer goed.

Ik haat Mimi. 

Are you Jaap?

 “Are you Jaap?” De vraag was uiteraard retorisch. Alsof onze helderziende, Derek Ogilvie, niet zou weten dat hij inderdaad met Jaap van doen had. Wat er daarna allemaal gebeurde in het televisieprogramma “Unexpected” gaat ieders (behalve Dereks) verstand te boven. Wat de doden allemaal aan dat schriele ventje te melden hebben is werkelijk fantastisch.

Een groep mensen zit in een cirkel in de buitenlucht. Derek loopt rond, geconcentreerd. Hij “ziet” een vinger. “Wie had er iets met zijn middelvinger?” Er is een dame die wel raad weet met die vraag. Haar moeders dochters oma had een keer last van haar vinger en is inmiddels overleden. Dat is wel een voorwaarde: Derek lijkt me niet het type dat graag praat met de levenden. Derek: “Was er wellicht een stukje van die vinger af?” Mevrouw: “Nee, er zat een bult op”. Derek: “Oh, maar die bult is er zeker afgehaald?” Mevrouw: “Nee, maar daar werd wel over gesproken”. Derek voelt het allemaal feilloos aan. Zo knap.

Vervolgens begon Derek over verhalen. Het verhaal was, volgens de overledene althans, nog niet uit. Nee, bevestigde de mevrouw, de dode was ten tijde van haar overlijden een verhaal aan het schrijven en dat was inderdaad nog niet af.

Is er iemand van de aanwezigen ooit op zijn achtste op zijn/haar knie gevallen? Je zou denken dat dit iedereen op zijn achtste weleens overkomt maar Derek weet beter. Achterin de zaal klinkt een enthousiast “ja”. Fantastisch, dan heeft Derek een bericht van dooie opa. Opa meldt dat het hem goed gaat maar dat hij graag zou willen dat zijn kleindochter eindelijk eens stopt met rouwen. Waarom zegt opa niet dat ze eindelijk eens een leuke vent moet zoeken?  

Ik had regelmatig met Derek te doen. Die doden die contact met hem zoeken zijn absoluut de gezelligsten niet. Toegegeven, ze hebben het allemaal het beste met de achterblijvers voor. Er is er geen een die zegt “blijf voor altijd om mij rouwen.” Maar ze zijn zo weinig origineel. Ze zeggen allemaal hetzelfde: word gelukkig, ga leven, ik heb mijn rust gevonden. Bovendien lijken ze stuk voor stuk een preoccupatie te hebben met vlinders, engelen of engelenvleugels. Arme Derek, ik hoop dat RTL4 hem wel een beetje redelijk betaalt. 

Tuinkabouters

Door toeval belandde ik deze week in de wereld van de tuinkabouter. Ik hoor en begrijp uw hoon. Ik had het ook nooit zo op met de kleine mannetjes. Uit betrouwbare bron had ik eens vernomen dat kabouters een gemene rechtse hebben. Je moet erg met ze uitkijken. Zo klein als ze zijn, zo geniepig zijn ze ook. Als je je echter gaat verdiepen in de tuinkabouter dan kom je erachter dat tuinkabouters een reden hebben om zo chagrijnig te zijn. Ze moeten een paar centimeter boven de grond op een stokje staan voor de nodige ventilatie. Hoe vaak ik niet zie dat kabouters plompverloren in het natte gras worden gepleurd als ware het gebruiksvoorwerpen. Het zou toch ook slecht zijn voor Uw humeur om zo behandeld te worden? De tuinkabouter moet bovendien naar binnen met vorst. Ook al een eis die menig tuinkabouterouder aan zijn laars lapt. Zodoende is de tuinkabouter een pissig meneertje geworden. Het is de schuld van de grote mensen. Voortaan de tuinkabouter dus op een stokje zetten zodat er geen vocht intrekt en ongedierte geen kans krijgt een nest te bouwen in uw holle, kleine vriend.  

Ik zou U voorts als overweging willen meegeven eens een snoepkleurige tuinkabouter te kopen. Zo’n kabouter staat enig bij een trendy ingericht interieur. “Een traditionele tuinkabouter in gezelschap van één of meer paddestoelen maken een echt herfsttafereel”. Kijk alstublieft gauw op de tuinkabouterwinkel.nl voor meer geweldige ideeën. Onder het kopje “hippe kabouters” is daar Erik te koop in allerhande snoepkleuren. Ik heb zelf een zwak voor de traditionelere Martin met zijn kleine lantaarn. Of De Kaartclub: 

http://www.tuinkabouterwinkel.nl/Webwinkel-Product-52897/De-kaartclub.html Drie kabouters voor 47,95 euro per man, maar met het juiste onderhoud heb je er jaren plezier van.

Van Erik in zuurstokroze wisten we het altijd al zeker maar inmiddels is het ook voor de andere tuinkabouters een uitgemaakte zaak. Tuinkabouters zijn praktisch allemaal homoseksueel. Wat wil je ook met zo’n mooie rode puntmuts! Bij de Duitse online winkel Zwergen-power (dwergenkracht) kun je desgewenst voor 75 euro een erotische Gartenzwerge kopen. Het gezellige object bestaat uit twee tuinkabouters die op heel intieme wijze van elkaars gezelschap genieten. Het commentaar van de verkoper luidt:

“Auch Gartenzwerge hegen wilde Gelüste, gerne auch mal mit einem ohne Brüste…

Solange es beide wollen ist Homosexualität schön.”

De komende herfst kan het een dolle boel worden in de Nederlandse tuinen. Maar let goed op: een slecht behandelde kabouter is een gemene kabouter!

Sylvie

De voetballerij zit sinds de kredietcrisis kennelijk behoorlijk in het slop. Sylvie Meis, sinds haar huwelijk Sylvie van der Vaart, klust tegenwoordig bij voor Hunkemöller. Het is zo triest gesteld met haar, de spelersalarissen en de lingeriehandel dat je de derde bh bij aanschaf van twee bh’s gratis krijgt. Het reclamefilmpje op televisie is abominabel en dieptreurig. Eerst komt Sylvies rechterborst in beeld, dan haar linker en dan zien we haar in volle glorie. Ze kijkt zo wulps de camera in dat ze lijkt op een Oost-Europese stoeipoes die je via internet een uurtje kan bestellen en met droge ogen beweert anaal heel lekker te vinden. Twee “dubbelgangers” volgen haar in het kielzog. Drie Sylvies, drie bh’s. Sylvie, Sylvie, Sylvie.

Ik had nu juist bedacht dat het best knap van je is dat je zo populair bent geworden in Duitsland. Dat je toch echt over kwaliteiten moet beschikken om in een ander land te mogen jureren in Das Supertalent. Je was je rol als spelersvrouw ontgroeid, je had naam gemaakt voor jezelf. Ik vond het knap hoe je met je ziekte bent omgegaan. En nu, hang je als de eerste de beste goedkope trien in je bh in een tramhokje. Wat bezielde je? Wat heeft het je opgeleverd? Ben je zo graatmager omdat jullie echt niet langer konden rondkomen?

Dat Tottenham Hotspur waar je man voor voetbalt betaalt ook knap beroerd. Dat heb ik allang gezien. Met een maandsalaris van Euro 301.666,00 red je het tegenwoordig amper nog en die schnabbels in Duitsland van jou leveren natuurlijk ook niet veel meer op. En dan heb je nog een kind waar af en toe een cadeautje voor moet worden gekocht. Geen wonder dat je uit pure wanhoop ook nog een handeltje in plastic nepnagels bent begonnen. Ik kan ze voor 7,95 kopen bij Etos. Echt, Sylvie? Plastic nepnagels? Met plastic nepnagels krijg je toch zeker de haakjes van die lelijke bh’s niet open. Met zulke nagels kun je niet eens het kleingeld van de keukentafel oprapen. Ik snap dat het niet meeviel om elke ochtend voor dag en dauw langs de stoepen te struinen in de hoop lege flessen te vinden en die in te leveren voor het statiegeld. Met die nagels is dat helemaal geen doen. Maar de Hunkemöller? En plastic nagels?

Wat is het volgende project? Netkousen, krulspelden? Ik vrees het ergste. Je hebt al aan RTL Boulevard laten weten het een enorme eer te vinden om door “zo’n sterk merk” als model te worden gevraagd. Je hebt natuurlijk ook een heel mooi lichaam. Zo’n lichaam moet getoond worden. Altijd, zo vaak mogelijk en met zoveel mogelijk dubbelgangers. Ooit zei je: “Rafael loves jarretels. Zo ziet hij mij het liefst. Het is toch de ultieme fantasie als een vrouw in kousen en jarretels op je wacht. Ik sta echter niet elke avond in de steigers hoor.” Je mag dan wel niet dagelijks “in de steigers” staan, gelukkig sta je nu wel dagelijks in je ondergoed in alle tramhokjes. 

Loempia’s en liften

Er wordt mij de laatste tijd regelmatig gevraagd waarom ik zo weinig blog sinds ik terug ben in Amsterdam. Ik heb me dat zelf ook afgevraagd en het antwoord is bedroevend. Amsterdam verwondert me gewoonweg minder. Hoewel, er is één ding waarover ik mij voortdurend verwonder: Waarom ruiken liften toch altijd zo naar gefrituurde loempia’s. Zijn het vooral Chinezen die in Nederland met de lift gaan? Of eten mensen hun loempia’s bij voorkeur in de lift? Wie zal het zeggen. Wat ik mij ook regelmatig afvraag is wat al die gezonde mensen met twee functionerende benen zonder rolstoel of kinderwagen toch allemaal in die liften doen? Ik kwam werkelijk nooit in een lift voordat ik een kind (en dus kinderwagen) kreeg.

Wist U trouwens dat de grootste loempiafabriek van Europa in Katwijk staat? Ze produceren daar dagelijks 700.000 loempia’s. Wat zal het daar naar lift ruiken.

Het is ook vreemd om te constateren dat sommige verwonderingen mondiaal zijn geworden. Zo waren Echtgenoot en ik er zeker van dat de populariteit van tatoeages in de Verenigde Staten ongekend was buiten de Staten. We ontwikkelden een hele theorie over tatoeages, misschien zelfs een cultuurgeschiedenis, waarin wij de tatoeage zagen als een teken van memorie. Onze theorie kwam er, in het kort, op neer dat juist Amerikanen zo’n behoefte hebben aan tatoeages omdat ze veel minder historische wortels bezitten. En toen…

… verhuisden we naar Berlijn en bleek iedereen daar ook helemaal ondergeïnkt te zijn. En toen verhuisden we naar Amsterdam en ook hier loopt iedereen erbij als een stamhoofd van een ver afgelegen exotisch steppenvolk. Herdenken, gedenken en decoreren is dus niet typisch Amerikaans maar we doen het allemaal.

Toch ruikt de lift in Berlijn niet naar loempia’s.

En dan ben je terug in Amsterdam. En weet U, Albert Heijn vraagt nog stééds of ik nog een bonuskaart heb. En, wat Nederlanders ook nog steeds doen is onbeschaamd voordringen. Als ik iets aan Amerika kan waarderen is het haar beleefdheid en de ordentelijke manier waarop zij rijen vormt. In de Verenigde Staten weet je tenminste zeker dat je nooit langer wacht dan eerlijk is. 

Zouden de voordringers ook de loempiaeters van de liften zijn? 

Meisjes

Snoezig liedje van Boy Roy met videoclip met Hadewych Minis, Annet Malherbe, Kristien Hemmerechts en tuttebel Halina Reijn. Een ode aan meisjes van alle leeftijden.

http://youtu.be/EsDV8nvFJow

Berlin baby

Het begint al tijdens de zwangerschap: winkelen. Een baby krijgen betekent één grote shopping extravaganza. Want, zo staat in alle boekjes, een baby heeft heel veel nodig! En natuurlijk wil je de allerbeste ouder voor je kind worden dus je koopt braaf wat je voorgeschreven wordt en een beetje meer om nog béter te zijn dan de andere ouders. Je gunt je kind immers het allerbeste. Knisperend acryl en knuffels zonder bezieling horen in een blije babywereld niet thuis. Rompertjes van de Zeeman zijn uiteraard niet goed genoeg: ze moeten van Petit Bateau of Smafolk zijn. Het leven van de baby moet immers goed en smaakvol beginnen. Huilt je baby? Dan komt dat vast omdat je hem niet in een Aden en Anaisdoek hebt ingebakerd http://www.adenandanais.com/shop/classic.aspx. Het is altruïstische hebzucht. Onder het mom van goed ouderschap zoveel mogelijk mooie spullen willen vergaren. Sterker nog, wanneer je het niet doet ben je een slechte ouder. Ik beken volledige schuld. Ik ben volkomen weerloos bij het zien van polkadotjurkjes van Eponime, jumpers van Makié, gestreepte maillots van Melton en rompertjes met frisgroene appels van Smafolk. Ik moet er niet aan denken dat mijn dochter op een matras van “eng” spul zou moeten slapen dus is haar matrasje een Coco mat organic crib mattress dat uiteraard een rib uit je lijf kost. Alles moet duurzaam, biologisch, mooi, schattig en origineel. Er worden snoezige stofjes en bollen angorawol gekocht om de baby in visuele weelde op de wereld te kunnen zetten. Zelfgebreide dekentjes, vestjes, mutsjes en schoentjes, zelfgenaaide lakentjes en gordijnen. In mijn geval breien en naaien moeder en schoonmoeder zich het schompes. Geen avond meer vrij voor de televisie maar bikkelen in de naaikamertjes. En ook al lijkt dit alles op ordinaire hebzucht het is ook wel degelijk nuttig. Mag de wereld voordat zij rauw wordt alsjeblieft liefelijk zijn en met zorg ingericht? De keiharde confrontatie met het leven nog even buiten de deur gehouden door zachte dekentjes en gebreide knuffels? Ik wil geen verwende materialist opvoeden maar de wereld is een betere plek waar schoonheid gewaardeerd wordt. Ik neem Cato niet voor niets zo vaak mee naar het museum! Ik zal spoedig bloggen over de meest fantastische musea in Berlijn die, onbegrijpelijk genoeg, vaak praktisch leeg en onbezocht zijn. Een bezoek aan Berlijn is overigens niets waard zonder ook een bezoek aan de dierentuin. 

Afijn, winkelen dus.

In twee maanden tijd ben ik een Berlijnse babywinkelexpert geworden en dus heb ik onderstaand lijstje gemaakt voor iedere zwangere, jonge moeder, oma's en opa's en mannen en vrouwen die cadeaus willen meebrengen uit Duitsland. Je kunt natuurlijk ook hele lieve babykleertjes bij de Hema en H&M kopen (kijk vooral naar die mooie duurzame babylijn) maar daarvoor hoef je niet naar Berlijn. De meeste van deze winkels kun je absoluut niet vinden wanneer je op een korte stedentrip bent (onwaarschijnlijke straten, gekke hoeken: met andere woorden: je hebt dit lijstje echt nodig!). 

Onderstaande winkels zijn allemaal in Prenzlauer Berg (het baby walhalla van Berlijn).

d.nik

Wörther Straße 14

Bij d.nik vind je de hele mooie knuffels van Senger (http://www.senger-tierpuppen.de/). Ik ben helemaal verliefd op de gans en de kameel (waarom zijn ze zo duur?). In de winkel worden ook mooie Scandinavische kindermeubels verkocht.

Die Kinderstube

Knaakstraße 20a (hoek Rykestr.)

Een hele fijne winkel. Veel speelgoed van Käthe Kruse (http://www.kaethe-kruse.de), hele mooie kleding (o.a. superschattige kimono’s voor kleine meisjes) en heel veel handig en mooi Duits spul. Denk bijvoorbeeld aan die heerlijke Duitse dekbedden in hotels en dan in mini-slaapzakuitvoering. 

Die Kleine Gesellschaft

Rykestraße 41

Heel veel speelgoed. Voor baby’s en voor oudere kinderen. Veel van Käthe Kruse maar ook bijvoorbeeld veel houten groente, fruit en gebakken eieren, mobiles en kleine verjaardagscadeautjes.

Woll-Igel

Schönhauser Allee 180 (hoek Fehrbelliner Str.)

Hier verkopen ze veel houten speelgoed en natuurtextiel. De winkel is minder “hip” dan de andere winkels in deze lijst maar ze verkopen er bijna alles. Ze hebben een ruim assortiment aan mooi degelijk Duits kinderspul. Schapenbont voor in de kinderwagen, katoenen luiers, hele fijne degelijke Duitse slaapzakjes, babybadjes en speelgoed voor iets oudere kinderen.

C 37

Choriner Straße 37

Hele mooie winkel. Als ik niet al een luiertas had dan had ik er hier waarschijnlijk één gekocht. De kleding is ook prachtig. Eén van de verkoopsters van deze winkel komt uit Columbia en verkoopt hier haar zelfbedrukte kleding. Heel erg fijn: stoffen bedrukt met zee-egels, walvissen en andere wonderen. Ook prachtige dekentjes, lampen en kinderschoenen (waaronder een grote verzameling regenlaarsjes). Wanneer Cato groter is dan koop ik hier een regenjasje voor haar (ik zag er één met kikkers en krokodillen). Naast deze winkel zit een tweedehands zaak volgepropt met knuffels, auto's, lego en nog veel meer. De winkel loopt letterlijk over van kinderspul. Voor oudere kinderen kun je hier, vermoed ik, erg goed slagen.

Winzig & Klein Kindermoden

Veteranenstrace 24 (deze straat is een must-go wanneer je van naaien houdt. Er zitten een paar winkels met de mooiste kinderstoffen, ga naar Frau Tulpe!).

Hele mooie chique winkel. Een beetje landelijke stijl. Veel Franse en Frans aandoende kleding (o.a. Eponime) en hele mooie schoentjes (o.a. van het Hollandse merk Boumy). Cato’s eerste schoentjes (leren donkerblauwe Boumy’s) zijn hier gekocht.

Mia Mohnstreusel

Pappelallee 18

De winkel is een beetje chaotisch want het is helemaal volgepropt met kinderkleding. Hier kun je je hart ophalen aan rompertjes en andere kleding van Smafolk. Ze hebben ook een grote collectie maillots!

HIT-IN.TV

Oderberger straße 34

Een winkel met kleding voor kinderen en dames. Allemaal van Berlijnse ontwerpers. Ik kocht er een joggingbroek voor Cato in hard blauw met opzetstukken van verschillende kleuren bij de knieën. Ik denk dat je hier nog beter kunt slagen wanneer je kind een jaar of twee is. Hele stoere truien met blaffende wolven, piratenrugzakken en mooie rokjes met felgekleurde stoffen.

Minouche

Sredzikistraße 22

Een vreemde eend in de bijt. De eigenaresse had ten tijde van mijn bezoek haar been gebroken en zat met haar been in het gips aan de telefoon. Ze was bepaald niet aardig terwijl ze haar klanten en leveranciers liet weten voorlopig niet te kunnen werken. Het kan ook de Duitse taal zijn maar ze klonk nogal krengerig. Ik neem de winkel toch op in het lijstje omdat het een aardige tweedehandswinkel is. Je kunt er goed dingen kopen die je nu eenmaal echt nodig hebt, die saai zijn om te kopen maar wel broodnodig (een autostoeltje bijvoorbeeld). Ik kocht er een piepklein houten nijlpaardje dat kan rollen (ook heel nuttig). Dat kon ik echt niet laten omdat nijlpaarden één van mijn lievelingsdieren zijn.

Kijk ook uit naar LPG BioMarkt (ik ga bijna dagelijks naar de LPG op de Kollwitzstraße). Dit is een hele fijne biologische supermarkt waar je ook kinderkruikjes, babyborstels, Weledaproducten en andere kindersnuisterijen kunt kopen. Er is een klein speelplaatsje waar je oudere kinderen even kunt “kwijt spelen” zodat je rustig je boodschappen kunt doen en op de toiletten kun je je baby ook verschonen. 

Ga tot slot naar Onkel Albert, een speelcafé speciaal voor ouders en kinderen

Zionskirchstraße 63

Je kunt er lunchen en limonade drinken en je kinderen kunnen er spelen terwijl jij uitblust met een lekkere kop koffie. Het kost een euro om ze in een speciaal ingerichte binnenspeeltuin te laten spelen. Er is een ballen- en zandbak, er zijn driewielers en meer knuffels en speelgoed dan voor te stellen. Uiteraard zijn de toiletten voorzien van een commode met luiers en vochtige doekjes.

Zo. Berlijn Baby dus. Was dit nuttig of niet?