Mooie dingetjes

Ik zal het maar eerlijk opbiechten. Gisteren heb ik zeventien cent verdiend aan mijn blog. Ik had Google toestemming gegeven om advertenties te plaatsen op mijn blog en mijn drie lezers genereerden een opbrengst van zeventien hele centen. Google had me vooraf niet gezegd dat ze hele lelijke advertenties op mijn pagina zouden plaatsen. Tot mijn schrik ontdekte ik gisteren drie krijsende papegaaien die een tacorestaurant aan het aanprijzen waren. Deze advertentie werd gevolgd door een reclame voor Hollywoods nieuwste afslanksensatie: afvaldruppels. Ik, die het gebruik van magere yoghurt al schuw, had nu dus zo’n enge reclame voor afslankdruppels op mijn eigenste blog pagina. Een blog dat ik met heel veel moeite heb ontworpen. Heel veel moeite omdat ik helemaal niet zo handig ben met computers. Ik bevind mij dus nu in een onmogelijke spagaat. Het eeuwige dilemma: kiezen we voor geld of voor moraal. Het is eten of gegeten worden. Kiezen tussen vorm en inhoud. Dat, en nog meer. Zeventien cent per dag is namelijk toch al snel zeven keer zeventien cent per week. Ik kan niet rekenen maar dat lijkt mij toch een behoorlijk bedrag. Kunt U zich voorstellen; 365 keer zeventien cent? Het gaat mijn voorstellingsvermogen bijna te buiten. Ik zwem spoedig in de centen. Misschien wordt het eindelijk mogelijk een it-bag aan te schaffen. Ik ruik de versgebakken appeltaart in mijn splinternieuwe AGA fornuis al. Ik zie mijzelf deze zomer al over de boulevard aan de Franse Rivièra lopen in een prachtige “Great Gatsby” jurk met die beeldige Sonia Rykiel clutch.

Het is natuurlijk moeilijk om weerstand te bieden aan de macht van de commercie. Ik wil ook weleens een Hellen van Berkel kussen kopen om op mijn Lukum bank te zitten in mijn kasjmieren huispak. Het zijn de kleine dingen die het hem doen. Ik vraag niet veel. Ik hoef niet groot te wonen: een pakhuis uitkijkend op dierentuin Artis is voor mij, Echtgenoot, dochter en poes meer dan genoeg.

Alsof de Rabobank mijn geld kon ruiken kreeg ik pardoes een e-mail met spaaropties toegestuurd, “kies de spaarvorm die bij u past”. De bank adviseert mij een budgetplanner te gebruiken om in kaart te brengen wat er binnenkomt en wat ik uitgeef. Ik ben direct op dit aanbod ingegaan. Er kwam zeventien cent binnen en ik heb het nog niet uitgegeven. Met mijn pensioenoverzicht kan ik het financiële plaatje verder aanvullen. Ik ben benieuwd. De bank lijkt in ieder geval grootse plannen te hebben.

Om mooie dingen te kopen – de wereld heeft mooie dingen nodig – moet ik dus serieus overwegen om die lelijke advertenties op mijn blog te laten staan. Als U mijn calorierijke gerechten zo vaak mogelijk klaarmaakt (en van nog een extra klont roomboter is nooit iemand slechter geworden) en vervolgens via mijn blog die Hollywood afslankdruppels bestelt dan slaan wij twee vliegen in één klap. Bank blij, ik blij, U blij. En ik beloof U, deze zomer mag U dan gerust mijn tasje even vasthouden.

Aardappelgratin lijkt mij nu bij uitstek het ultieme gerecht om wat extra calorieën binnen te krijgen. Eigenlijk heb ik geen echt recept voor aardappelgratin. Ik vul een bakblik met dungesneden schijfjes aardappel (tussen de laagjes aardappel in telkens een paar klontjes boter en wat zout) en giet vervolgens een flinke hoeveelheid slagroom over het gerecht. De truc van een lekkere aardappelgratin is vooral dat je hem lang genoeg in de oven moet laten staan. De aardappelen moeten echt botergaar zijn. Wanneer dit niet het geval is is de gratin niet lekker. Ik doe de aardappelen rauw in de oven dus meestal staat de gratin er wel een uur en kwartier in. Nigella Lawson ondervangt die lange oventijd door de aardappelen in schijfjes alvast te koken. Het gerecht hoeft dan nog maar een kwartier in de oven. U brengt dan twee kilo geschilde en in schijfjes gesneden aardappelen aan de kook in een liter slagroom, een hele gepelde ui, twee gehakte tenen knoflook en zout. U laat deze zachtjes koken tot ze gaar zijn en brengt ze over in een ingevette braadslee. Vis de ui er eerst wel even tussen uit. Leg er nog een paar stukjes boter op en laat de gratin een kwartier in de oven staan tot hij bubbelt en een bruin korstje heeft (de oventemperatuur is 240 graden Celsius).

De Rijdende Rechter

In Amerika heb je Judge Judy. Maar een rechter zonder kaplaarsen is geen rechter. Zonder kaplaarsen boet een rechter gewoon enorm aan geloofwaardigheid in. Mijn hele rechtvaardigheidsgevoel wordt bepaald door kaplaarsen en zuidwesters. Toch was het een tijd geleden dat ik een aflevering van De Rijdende Rechter bekeek. Ik had gisteravond opeens een gevoel van heimwee naar Nederland en om daar van af te komen besloot ik een aflevering met Mr. Visser te kijken. Wanneer je ná bezien van zo’n aflevering nog steeds verlangt naar Nederland dan moet je vaderlandsliefde groot zijn. Deze week was het een spannende aflevering. Mr. Visser moest beslissen over een walnotenboom. Mevrouw van Osch had bijna twintig jaar geleden zo’n boom laten planten en was apetrots op haar groene stadstuin. De familie Lodik is er minder blij mee: de boom neemt de zon uit hun tuin weg en ze glijden regelmatig uit over de bladeren en de noten. De boom staat bovendien te dicht bij de schutting. Na verschillende klachten aan het adres van mevrouw van Osch neemt meneer Lodik het recht in eigen hand en snoeit een deel van de boom weg. Mevrouw van Osch zit nu – achter een schaal met noten – geïntimideerd te wezen. De stemming is grimmig tussen de buren. Mevrouw van Osch ontving zelfs een dreigbrief. Wat de zaak extra gecompliceerd maakt is het feit dat notenbomen sneller gaan groeien wanneer je ze snoeit. Meneer Lodik heeft het probleem dus onbedoeld nog veel groter gemaakt.

Het valt ook allemaal niet mee. Mevrouw van Osch zit lekker in haar tuin te genieten van de zon en haar boom en de familie Lodik wordt in de schaduw gezet. “Op een gegeven moment houdt het op,” legt meneer Lodik zijn dreigbrief uit. “Je groeit er langzaam naartoe, in het begin heb je het niet in de gaten maar die boom groeit door en op een gegeven moment staat je hele tuin in de schaduw”. Aan Mr. Visser om te bepalen welke buur zijn zin krijgt. Dat wordt dus billen knijpen. Mr. Visser is nooit te beroerd om zelf een kijkje in de tuinen te nemen. Dit keer kwam hij bewapend met een beige linnen pak en een strohoed. Aangezien de hoed steeds afwaaide, legde hij hem al snel op de campingtafel van mevrouw van Osch. Voor de nodige expertise was ook een notenboomdeskundige uitgenodigd. Voor de zekerheid was de goede man gekleed in een donkergroen t-shirt. Zo was het voor iedereen direct duidelijk dat hij een notenboomdeskundige was. Op zijn knietjes neemt Mr. Visser de lengte op tussen de schutting en de boom. Zowel de walnoten- als de vijgenboom van mevrouw van Osch staan te dicht bij de schutting. Dat is niet zo netjes van mevrouw van Osch ofwel de tuinarchitecte van mevrouw van Osch. U moet weten dat mevrouw van Osch bij de aankoop van haar huis een tuinarchitecte had ingesteld die de tuin zo strategisch heeft ingedeeld dat de bomen nooit een schaduw zullen werpen in de tuin van haar cliënte. Mr. Visser bekijkt de schaduw in de tuin van de Lodikjes. Inderdaad, er wordt ook door Mr. Visser schaduw geconstateerd.

In restaurant “Het Haasje” zal Mr. Visser uitspraak doen in deze zaak. Op de publiekstribune wordt aan juridische leken ondertussen gevraagd wat zij van de zaak vinden. De programmamakers hebben van die lekenjury een prachtige dwarsdoorsnede van de Nederlandse bevolking gemaakt. Er zitten jonge mensen, oude mensen, dikke en dunne exemplaren en ze hebben natuurlijk ook een knuffelallochtoon uitgenodigd. Uiteraard zegt deze laatste de meest politiek correcte en fatsoenlijke dingen. De man was de redelijkheid zelve: “het recht in eigen hand nemen is onwenselijk” en meer van dat soort zaken. Mr. Visser kondigt aan dat de zaak spannend gaat worden. Op meeslepende wijze stelt hij dat het juridisch een hele kluif gaat worden. Voor dit soort zaken staat een verjaringstermijn van twintig jaar en het zou kunnen dat deze termijn het onmogelijk maakt voor de Lodikjes om nog in het gelijk te worden gesteld. Verjaringstermijn? Schaduw in de tuin! De Lodikjes vallen zowat van hun stoel.
De uitspraak (“dit is mijn uitspraak en daar moet u het mee doen”) valt uiteindelijk in het voordeel van de Lodikjes. De verjaringstermijn is niet verstreken. De prachtige walnotenboom van mevrouw van Osch zal moeten worden gekapt. Haar vijgenboom moet tot net onder de schutting worden gesnoeid. Geen van de partijen lijkt te tevreden. De boom moet worden gekapt omdat hij verkeerd is gesnoeid. Dit is zelfs voor de familie Lodik teveel. Iedereen blijft in verbijstering achter.

De presentatrice verzoekt om nieuwe aanmeldingen en vraagt aan de kijker thuis: “hebben uw buren ook noten op hun zang?”

U begrijpt, het was een gedenkwaardige televisieavond.

Voor vandaag een lekkere witte bonen-amandeldip die U kunt eten met wat crudités (bijvoorbeeld wortelen, bleekselderij, paprika) of met pitachips.

60 ml olijfolie
1 takje rozemarijn
1 teen knoflook, fijngehakt
340 gr gekookte witte bonen (dit doe ik door de bonen een nacht te weken in een grote pot met water. De bonen moeten goed onder water staan. Mocht er geen tijd zijn voor een hele nacht; laat de bonen dan tenminste vier uur weken. Spoel de bonen vervolgens af en breng ze over in een grote pan. Giet daar tenmiste twee keer het volume van de bonen aan vers water overheen. Breng het water aan de kook en laat de bonen, zonder deksel op de pan, sudderen tot ze gaar zijn. Dit kan tussen de 35 minuten en een uur duren. Proef altijd een aantal bonen op gaarheid! Pas in de laatste tien minuten van de kooktijd voegt U wat zout toe. Als U dit eerder doet dan worden de bonen taai of dan verworden ze tot prut.)
70 gr geschaafde amandelen (even getoast in een droge koekenpan)
fijn zeezout
1 el citroensap
60 tot 180 ml heet water
citroenzestes van een halve citroen

Maak in een klein pannetje een knoflook/rozemarijnolie door de olijfolie, de rozemarijn en de knoflook te verwarmen. Zodra de olie gaat sissen, binnen ongeveer één minuut, haalt U het pannetje van het vuur en zet U het apart voor tien minuten. Haal de olie door een zeefje om de knoflook en rozemarijn te verwijderen.

Wanneer U een foodprocessor heeft dan kunt U nu de bonen, tweederde van de amandelen, een snuf zeezout, het citroensap en tweederde van de rozemarijnolie fijn “pulseren”. Ik heb geen foodprocessor en doe dit gewoon met een staafmixer. Dit werkt ook hoewel het wat langer duurt. Maak het mengsel lekker zacht en smeuïg door er geleidelijk wat heet water aan toe te voegen en te mengen. De dip moet niet te dun worden! U heeft dus waarschijnlijk niet al het water nodig. Proef en voeg eventueel nog wat extra zout of citroensap toe.

Verdeel de dip over een bord en sprenkel er de citroenzestes, het resterende amandelschaafsel en de overgebleven rozemarijnolie over.

Angie’s rechterbeen

Heeft U al gehoord van het rechterbeen van Angelina Jolie? Dat been besloot dat het tijd werd om uit de anonimiteit te treden. Je moet wat, als rechterbeen zijnde. Het linkerbeen wilde niet meedoen. Waarom is niet helemaal duidelijk. Het zou kunnen dat het linkerbeen niet geschoren was of dat het linkerbeen teveel honger had. Of was het met het verkeerde been uit bed gestapt? In ieder geval was het Angelina’s rechterbeen dat tijdens de Oscaruitreiking besloot om vanachter de Versace-jurk tevoorschijn te kruipen en te laten zien wat het waard was. Het is nogal een groot besluit voor zo’n spillebeen. Het been lijkt weinig last te hebben van zijn vreemde uiterlijk. Het heeft inmiddels een Twitter account (@AngiesRightLeg) met 15.500 volgers. Het been schreef: "I'm over here!" "I'm a leg, get a load of me!" en "You have to admit, I'm one hell of a leg." Het lijkt onterecht veel aandacht voor zo’n eigenaardig ogend been. Helemaal omdat Angie in het bezit is van twee van die vreemde vliegenpoten, begiftigd is met twee uitzonderlijk lange akelig magere armpjes en ze een mond heeft die het bekkie van Pipo de Clown doet verbleken.

Het lijkt me knap lastig om zo’n showbeen te hebben voor iemand die niet graag in de schijnwerpers staat. Een aantal keer probeerde Angelina haar been – zoals het hoort – weer achter haar zwarte jurk weg te stoppen, maar het been bleef aandringen. Op de rode loper dwong het rechterbeen de linkerarm zelfs om de jurk iets opzij te schuiven. Het was een potsierlijk gezicht: het been leek wel een beetje op het been van een kikker. Angie’s man, U kent hem wel, Brad Pitt – was hij niet in tegenstelling tot Angie wél genomineerd voor een Oscar voor zijn briljante vertolking van een footballcoach in Moneyball? – wist zich er geen raad mee en nam vrij snel de benen. En zo gebeurde het dat Angelina voornamelijk in haar eentje op de rode loper poseerde voor alle fotografen. Brad stond op een afstandje op beide benen op haar te wachten. Al met al leverde het een hele genante situatie op. Met name toen Angie de prijs moest uitreiken voor “best adapted screenplay”. Heel ongemakkelijk staat ze daar op het podium – knap gecoiffeerd en mooi opgemaakt – maar het been laat haar niet met rust. Telkens weer piept het onder de jurk vandaan. Ze kreeg er op een bepaald moment zo’n last van haar rug door dat ze haar andere heup met haar hand moest ondersteunen. Zeer onterecht werd hierdoor de indruk gewekt dat de hele pose een act was. Het lijkt alsof het showen van het been intentioneel was maar U weet nu beter.

Blijkbaar – ik heb dit gemist – voelde de linkertepel van Jennifer Lopez zich buitengesloten. Al snel was er reden om ook voor dit lichaamsdeel een Twitter account te openen. De tepel wist met veel vernuft uit de Zuhair Murad jurk te ontsnappen en wat frisse lucht te happen. De tepel werd door zijn eigenaresse echter weer snel in de laaggesneden witte jurk teruggestopt. Angelina’s been bleek volhardender.

De afgelopen week bakte ik een piña colada cake omdat ik een bijna onaangebroken blik kokoscrème in de koelkast had staan dat ik niet wilde weggooien. Kokoscrème is iets totaal anders dan kokosmelk. Het is dikke en gezoete vloeistof; in tegenstelling tot de ongezoete kokosmelk. U kunt dat laatste wel gebruiken maar gebruik dan iets meer suiker in het beslag. Ik gebruikte 100 gram ananas uit blik. Al met al was het dus een cake uit de voorraadkast. Een tikkeltje ordinair: heel geschikt voor het rechterbeen en de linkertepel.

250 gr bloem
1 tl baking powder
¾ tl baking soda
½ tl zout
115 gr boter, op kamertemperatuur
55 gr bruine suiker
2 grote eieren, op kamertemperatuur
237 ml kokoscrème

100 gram verse ananas of ananas uit blik (neem wel de ananas met ananassap en niet die vieze op siroop). Bewaar het ananassap om later over de warme cake te borstelen.

Verwarm de oven voor op 175 graden Celsius (350 F). Vet een bakvorm in met boter. Ik gebruikte een taartvorm met een omtrek van 24 cm (9 ½ inches). Bekleed de bodem met bakpapier en vet de bodem vervolgens in.

Meng de bloem, de baking powder, de baking soda en het zout in een schaal.

Pak een grotere kom en meng de boter en de bruine suiker met een elektrische mixer tot een luchtig mengsel. Voeg één voor één de eieren toe en vervolgens de kokoscrème en mix door elkaar. Ik vond het beslag er vreemd uitzien maar dit komt allemaal goed!

Meng vervolgens de droge ingrediënten door het beslag. Beetje bij beetje totdat alle bloem door het beslag is opgenomen.

Roer er vervolgens met een plastic spatel de ananas doorheen.

Lepel het beslag nu in de taartvorm. Bak de cake in 35 tot 40 minuten goudbruin. Borstel er, als de cake nog warm is, wat van het ananassap overheen.

Internetvriendinnen 3

Al twee keer schreef ik over mijn internetvriendinnen op het zwangerschapsforum. Lief en leed werd negen maanden lang gedeeld. Niets bleef ons bespaard: aambeien, zwangerschapsstriemen, constipatie en bekkeninstabiliteit. De meesten van hen leden al aan al die klachten voordat de zwangerschapstest twee streepjes aangaf. Ik heb van ze genoten en afscheid van ze moeten nemen. De dames zijn niet langer zwanger maar moeder en dat is vissen uit een hele andere vijver. Van het zwangerschapsforum zijn sommigen van hen verhuisd naar het babyforum. Ik moet U teleurstellen: het babyforum is lang zo gezellig en vermakelijk niet. Waren de dames op het zwangerschapsforum absoluut niet gediend van zwangeren die zich “buiten hun week bevonden” (“ga terug naar je eigen week!”) Op het babyforum wemelt het van de buitenwekigen. Je kunt namelijk nog zo hard zijn uitgerekend om op een bepaalde datum te bevallen, de baby dient zich aan wanneer de baby er klaar voor is. En tegen een baby kun je niet zeggen dat hij moet oprotten omdat hij in de verkeerde week zit. Nu ja, je kunt het wel zeggen maar het haalt waarschijnlijk weinig uit. Een baby laat zich moeilijk terug het geboortekanaal in proppen. Tenminste niet zonder ernstige complicaties.

En dus wordt het babyforum (maand 0, maand 1, maand 2) bevolkt door luiden die ik niet ken van mijn week. En dat is niet gezellig. Waar zijn mio, missjoy, ProudtobeMommy, sneakermommy, animallove, potloodje gebleven? Ik moet me helaas behelpen met Roma2012, motherofsummer en twin1983. En dacht U dat zwangerschap zwaar was dan komt U van een koude kermis thuis; die snertbaby’s zijn pas echt lastig. Wat kunnen ze krijsen, poepen en piesen. Wat blijven hun boertjes lang in de keel steken en wat leveren ze een wasgoed op. Aan die mannen heb je bovendien ook niets want: “ze slapen overal doorheen”, “doen de luier nooit goed om” en “slapen al vanaf de eerste week op de bank” omdat “hij zich stoort aan de babygeluidjes”. En het ergste is: “ze snappen het gewoon niet!” Gelukkig is het babyforum een goede uitlaatklep. De meesten van mijn nieuwe vriendinnen zijn inmiddels alweer gestopt met de borstvoeding. De kleine sliep niet lekker door en daar wordt niemand gelukkig van. Allemaal kraaien ze elkaar na dat het toch vooral belangrijk is dat de mamma gelukkig is. Wanneer mamma niet gelukkig is, dan lijden Liam, Quincy en Savannah daaronder. En dat moeten we niet hebben. Jammer genoeg leidt de flesvoeding niet zelden tot constipatie en consternatie onder de moeders. Hun grut kan niet poepen en dus gaat er venkelthee, olijfolie en water door de flesvoeding. Ook een handige tip is om de thermometer in het kontgat van de baby te stoppen. Vaak levert dat een goede poepreflex op. Wanneer ze poepen is het dus niet goed maar wanneer ze niet poepen is het helemaal verschrikkelijk.

Af en toe lijkt het erop alsof de dames strijden om wie de lastigste baby heeft en dus de meeste reden tot klagen. Vooralsnog lijkt roma2012 met gemak te winnen. Haar baby moest worden geopereerd aan zijn darmpjes. Zo, daar hadden de andere dames niet van terug.
Terugkerende thema’s en terugkerende recepten. Wanneer ik een snel gebakje nodig heb dan val ik terug op de overbekende cake. Doodeenvoudig om te maken en altijd lekker. In dit geval maak ik eenpersoonsgebakjes met mijn siliconen muffinvormpjes. De hoeveelheid beslag is echter ook genoeg voor twee platte taartvormen van 20 cm doorsnede (tussen de twee taartvormen kunt U slagroom en verse aardbeien stoppen). Het ligt aan de grootte van de muffinvormpjes hoeveel gebakjes U eruit kunt halen.

225 gr ongezouten boter, zacht geroerd
225 gr zelfrijzend bakmeel
225 gr fijne tafelsuiker
4 grote biologische eieren
de geraspte schil van 1 citroen
1 tl vanille-extract (optioneel)

Voor de eenpersoonsgebakjes:

Verwarm de oven voor op 190 graden Celsius (375 F). Klop voor het beslag de boter en de suiker met een elektrische mixer tot het mengsel licht en luchtig is. Klop de eieren er één voor één door en wacht met het toevoegen van het volgende ei steeds tot het ei volledig opgenomen is. Spatel vervolgens de bloem, geraspte schil van de citroen en het vanille-extract erdoor.

Vul de vormpjes voor de helft met beslag. Ik gebruik siliconenvormen die ik niet hoef in te vetten. U kunt ook papieren bakjes gebruiken. Vul ze voor de helft met beslag.

Bak ze ongeveer vijftien minuten. U kunt controleren of het beslag gaar is door er een cocktailprikker middenin in te steken. Als de prikker er droog uitkomt dan is het gebak gaar. Zo niet, dan moeten ze nog een paar minuten langer. Waak er wel voor ze niet te lang in de oven te houden. De cakejes worden snel te droog.

Mocht U geïnspireerd zijn geraakt door mijn babycakejes:

Het glazuur maakt U met 100 gr gezeefde poedersuiker en een eetlepel water. Roer hier een papje van. U kunt dit glazuur zo gebruiken maar ik heb er roze kleurstof aan toegevoegd. Versier naar hartenlust met eetbare parels, muisjes, M&M’s of bosbessen. Laat de cakejes wel eerst afkoelen voordat U ze met glazuur gaat versieren. Het glazuur smelt er anders zo weer vanaf. Dit is mij al eens gebeurd: taartjes bakken met een baby in een draagzak brengt soms wat haast met zich mee...

Go Army!

Soms schrijft een blog zichzelf. Zoals wanneer je op maandagochtend naar het gemeentehuis van New Haven moet om de geboorteakte van je dochter op te halen. Je weet van tevoren dat dit voer voor een blog (en voor psychologen) zal opleveren. Het kantoor van “Vital Statistics” viel inderdaad niet tegen. U kent vast het gevoel van onbehagen dat je overvalt wanneer je bij iemand anders op de toilet zit en er hangt een douchegordijn. Je weet dat het onwaarschijnlijk is maar je moet toch altijd even kijken of er niet iemand achter staat. Zo voelde ik me terwijl ik in de rij stond te wachten. Ik deelde de rij met twee tieners die – zoveel was duidelijk – gingen trouwen. Ze waren beiden graatmager. Zij had een goedkoop wit flodderig zomerjurkje aan (het was rond het vriespunt) met zwarte studhakken eronder. Hij droeg een pak dat zo wijd was dat je kon vermoeden dat het nog van zijn opa geweest was. Het leek er niet op dat ze er zin in hadden. Een bruiloft bij het schelle licht en de geur van taco’s in het kantoor van “Vital Statistics” ademt ook geen gezelligheid. De rest van de mensen in de rij maakte op mij geen indruk omdat mijn aandacht vooral werd getrokken door de acht borden die op de balie stonden. Het waren allemaal verboden en verplichtingen die varieerden van “zet uw kind niet op de balie” en “houd uw kind in de gaten” tot “het is verboden hier te bellen” en “U moet een geldig legitimatiebewijs hebben”. Ik snapte de noodzaak van de borden direct: het leek er niet op alsof het personeel achter de balie verbaal erg vermogend was. Er kon nog geen Goedemorgen vanaf. De enige tekst die uit de mond van de ambtenaar kwam was een snerpend “Twenty”. Het bleek te gaan om twintig dollar die ik moest betalen voor de akte.

Op weg naar de uitgang viel mijn blik op de brochure “Goarmy”. Er was dus toch licht aan het einde van de tunnel! Wat een goede en informatieve brochure. Ik was er meteen ongelooflijk mee in mijn nopjes. Met de folder probeert de Amerikaanse overheid mannen tussen de twintig en dertig te rekruteren voor het leger. En niet zomaar het leger maar de speciale eenheid. Ik was direct gefascineerd omdat Echtgenoot altijd beweert dat soldaten van de speciale eenheid zo hard zijn dat ze bij de kip in de oven gaan zitten om te controleren of de temperatuur wel hoog genoeg is. Deze brochure ging dus mee naar huis, alwaar ik hem met de grootste nauwkeurigheid bestudeerde. Ik moet zeggen dat het allemaal erg aantrekkelijk klonk.

“Bent U één van die mensen die altijd de uitdaging zoekt?”, “Zoekt U slimmere manieren om problemen op te lossen?” en “Weet U van geen ophouden om Uw doelen te bereiken?”: “wanneer het antwoord ’ja‘ is dan bent U het aan Uzelf verplicht om door te lezen”. Op de voorkant van de folder prijkt een soldaat in een pak van bladeren. Dat zal wel die slimmere manier om conflicten op te lossen zijn. Je kunt de zogenaamde “dialoog aangaan” met je vijand maar je kunt natuurlijk ook als boom verkleed mensen beschieten. Dat heeft niet zelden bewezen bijzonder effectief te zijn. “Bij de speciale eenheid werken is een mogelijkheid om jezelf altijd uit te dagen. Het is een ‘way of life’”. Dat kun je wel zeggen: niet dagelijks zie ik wandelend struikgewas in mijn stad. Laat staan met grote automatische wapens in hun handen en bladeren groeiend uit de oren.

Het meest machtige wapen dat een soldaat van de speciale eenheid heeft is zijn intelligentie, aldus mijn folder. Je kunt er dus wel uitzien als een hansworst in je bonsai-kostuum maar laat er geen misverstand over bestaan: onder die kamerlinde gaat een weelde van intellect schuil. De soldaat wordt op het hoogste niveau getraind in het hanteren van wapens en tactieken maar het is zijn vermogen om creatieve oplossingen te bedenken dat hem onderscheidt. Alweer moet ik even kijken naar die versierde kersttak. Van gebrek aan creativiteit kun je hem inderdaad niet betichten. Is dat zijn neus of heeft hij zijn bladerpak opgeleukt met een paar gele herfstbladeren? Hij ziet er zo overtuigend uit dat prinses Irene hem vast had willen knuffelen. Al met al moet het een hele klus zijn geweest om deze man te vinden. Hij ging zó op in de flora. Hoe lang moet hij daar wel niet hebben gestaan voordat de fotograaf hem opmerkte? En hoe zouden de soldaten in Afghanistan verkleed gaan? Als een grote baal zand?

Vandaag bakken we een pizza. Een zelfgebakken pizza is ontzettend veel lekkerder dan een diepvriespizza. U kunt natuurlijk een kant en klare pizzabodem kopen maar dat zou ik nooit doen. Het kost meer tijd om naar de supermarkt te gaan en die bodem te kopen dan om hem zelf te maken. De pizzabodem is geïnspireerd op het broodrecept van Donna Hay. De topping heb ik geleend van Smittenkitchen. Het was werkelijk de lekkerste die ik ooit at.

Pizza bianca met geschaafde asperges

Ik gebruik voor een grote pizzabodem:
2 tl actieve gist
een snuf suiker
4/3 cup handwarm water
4 cups bloem (1 cup is 150 gram bloem)
1 tl zeezout
2/4 cup olijfolie

Doe de gist, suiker en water in een kom en meng door elkaar. Zet de kom op een warme plaats tot er bubbels op het oppervlak verschijnen.

Plaats de bloem, het zout, de olie en het gistmengsel in een kom. Gebruik de deeghaak van een elektrische mixer of een houten lepel om een deeg te vormen. Ik gebruik altijd mijn enkele deeghaak van een simpele handmixer. In een mum van tijd vormt zich een deeg.

Kneed het deeg vijf minuten met de deeghaak of met de hand totdat het deeg glad en elastisch is.
Plaats het deeg in een schone geoliede kom en bedek met een vochtige theedoek. Laat op een warme plek staan om te rijzen. Laat het rijzen totdat het is verdubbeld in omvang (zo ongeveer twintig minuten).

Kneed het deeg licht en rol vervolgens uit tot een pizzabodem. Maak U niet druk om de vorm. Een lekkere pizza hoeft niet per se rond te zijn.

Vervolgens kunt U de pizza nu natuurlijk op elke mogelijke wijze beleggen maar ik maak de volgende topping:

een bundel groene asperges
een stuk Parmezaanse kaas, geraspt
een bol mozzarella, in stukken gescheurd
2 tl olijfolie
zeezout
1 lente-uitje, gesneden

Verwarm de oven voor op de hoogst mogelijke temperatuur. Mijn oven kon tot 285 graden Celsius.

Leg de groene asperges op een werkblad en schaaf de asperges met een aspergeschiller, dunschiller of mandoline. Gebruik de taaie onderkant voor grip. Snijd de houterige eindjes vervolgens wel af. Het schaven is geen precieze bezigheid: de schaafsels mogen van verschillende diktes zijn. Meng de schaafsels met olijfolie en zout en peper in een kom.

Bestrooi de pizzabodem met zoveel Parmezaan als U lekker vindt (doe niet te zuinig). Verdeel de gescheurde stukken mozzarella over de bodem. Leg er vervolgens de berg asperges op en bak de pizza tien tot vijftien minuten. De randen moeten goudbruin zijn, de kaas moet lekker bubbelen. De asperges mogen iets geroosterd zijn. Bestrooi de pizza met de lente-ui, verdeel en eet.

Valentijnsdag

Niets zegt zo duidelijk “ik houd van jou” als een felroze pluchen hart op sneakers. Of een teddybeer waarop staat “You and Me”. Of een zakje M&M’s voor die speciale persoon in je leven! De M&M op de voorkant van het zakje – voor de gelegenheid is deze roze – neemt een verleidelijke pose aan. Haar knietjes zijn kuis over elkaar geslagen maar door de hoogopgetrokken sokjes, die aan jarretels doen denken, ziet ze er uit als een pin-up. Haar wimpers zijn duidelijk voorzien van mascara en ze vormt zo’n opgewonden pruilmondje. De inhoud van het zakje bestaat uit heel smakelijke wit, rood en roze melkchocolade M&M’s. Deze Valentijns-M&M is heel anders dan die twee eigenwijze M&M’s die je op de reclame ziet terwijl ze voetbal aan het kijken zijn.

Amerika verklaart binnenkort massaal zijn liefde en doet dit met hele bijzondere cadeautjes. Nederlanders laten zich deze fantastische feestdag altijd door de neus boren door hun sceptische en calvinistische vooroordelen over Valentijnsdag. Die “het is allemaal overgevlogen uit Amerika” en“Valentijnsdag is hier geen traditie”- kolder moet nu maar eens afgelopen zijn. Ik ben hier om U het volgende te vertellen: Gun Uzelf nu toch eens wat liefde! Met Uw verjaardag accepteert U toch ook een cadeau? Sinds wanneer is commercieel uitgebuite liefde geen liefde meer? Denkt U nu werkelijk dat Anna Nicole Smith trouwde met die 89-jarige ziekelijke oliebaron omdat ze vond dat hij zo’n lekker kontje had? Natuurlijk niet. Dat kontje zat al jaren in een rolstoel: zijn miljoenen deden haar hart sneller kloppen. De één valt op een perfect symmetrisch gezicht, de ander op financiële zekerheid en je hebt dwazen die verliefd worden op een goed karakter. Die laatste groep is vaak naarstig op zoek naar een partner die “lekker gewoon en spontaan” is. Het is volstrekt geaccepteerd om te zeggen dat de liefde van de man door de maag gaat. Waarom mag de liefde dan niet om de hals gaan (Tiffany Hearts® double-row pendant with diamonds in platinum, large), om de schouder (die mooie groene classic flap bag van Chanel), aan de voet (zwart leren Crosspiga pumps van Louboutin) of op het lichaam (Un jardin après la mousson van Hermès)? Doet U mij nou gewoon een lol en stuur alstublieft een kaart, koop een doos chocolade of – en dit is voor de hele moedigen onder U – koop een fles heerlijke eau de toilette voor Uw geliefde. Bereid een smakelijke maaltijd en ruim na afloop de vaatwasmachine in en ik zweer het U: Uw partner zal de woorden “verdorven” en “commercie” niet meer in de mond nemen.

Heeft U het moeilijk met romantiek en ontbeert U inspiratie dan kan ik U het volgende advies van de hand doen: www.ballonnenspecialist.nl waarop U voor 19.95 Euro een valentijn ballon kunt bestellen. De ballon is – gek genoeg – in de aanbieding (normaal gesproken kost hij 21.95). “Uw geliefde krijgt een mysterieuze lichte doos aangeboden waaruit na opening de ballon, gevuld met ongevaarlijk helium, tevoorschijn zweeft. De ballon blijft minimaal anderhalve week in de lucht zweven. Uw persoonlijke liefdes boodschap [sic!] komt op een kaart bij de ballon”, aldus de website. Mijn hart zou persoonlijk een sprongetje maken wanneer Echtgenoot mij met zo’n Sing-a-tune Love ballon JUMBO formaat zou verrassen. Ik wacht met spanning op 14 februari.

Mijn nieuwste culinaire obsessie is het vegetarische en biologische “super natural every day” kookboek van Heidi Swanson, een chef uit San Francisco en oprichter van het blog “101 cookbooks”. In vier dagen tijd maakte ik vier recepten uit haar boek. Alle vier lekker en niet moeilijk te maken. Voor vandaag gebruik ik haar broccoli gribiche. De gribiche die zij maakt wijkt af van de standaard door het ontbreken van augurk en het gebruik van dragon en bieslook. U kunt het ook bij peterselie alleen laten. Ik ben een fan van dragon dus ik heb het bijna altijd in huis maar ik verwacht niet dat dit een algemeen bekend verschijnsel is.
Ik heb de hoeveelheden die zij gebruikt hier overgenomen hoewel ik me er zelf niet aan heb gehouden. De hoeveelheden luisteren niet zo nauw bij dit soort gerechten. Wanneer U de hoeveelheden halveert dan heeft U voor twee personen genoeg. Dit is lekker voor de lunch of als eenvoudig diner.

Voor zes personen:

680 gr kleine of klein gesneden aardappelen (niet groter dan Uw duim), ongeschild, gewassen en gedroogd
120 ml + 2 el olijfolie
grof zeezout
340 gr broccoli, verdeeld in roosjes
2 el rode wijnazijn
4 grote eieren, hardgekookt
1 tl Dijonmosterd
1 tl kappertjes
2 sjalotjes
1 tl fijngesneden peterselie
1 tl fijngesneden dragon
1 tl fijngesneden bieslook

Verwarm de oven voor op 205 graden Celsius. Plaats één bakplaat hoog in de oven, en één in het midden van de oven.

Gebruik je handen om de aardappelen met 1 eetlepel olijfolie te vermengen. Besprenkel met grof zeezout. Stort de aardappelen op de middelste bakplaat. Rooster de aardappelen tot ze gaar zijn.

Ongeveer een kwartier voordat de aardappelen gaar zouden kunnen zijn, stort u de broccoli (eveneens voorzien van een dun laagje olijfolie en zeezout) uit op de bovenste bakplaat. De broccoli en aardappelen moeten ongeveer tegelijkertijd gaar zijn en van mij mag de broccoli ook iets geroosterd zijn.

De gribiche: maak het eigeeel van één van de hardgekookte eieren fijn met een vork. Giet er onder constant roeren de olijfolie bij. De saus moet er glad en romig uitzien. Voeg de azijn en dan de mosterd toe. Roer de kappertjes, sjalotjes, de kruiden en wat zout door de saus.
Hak de resterende eieren grof en voeg aan de saus toe.

Doe de aardappelen en broccoli in een grote kom en giet de saus erover.

Naakte sterren

In het Nederlands bestaat er geen goed woord voor: een guilty pleasure. Het is plezier beleven aan iets waarvan je weet dat je er eigenlijk geen plezier aan mág beleven. Een Whopper eten bij de Burger King en daar stiekem ontzettend van genieten terwijl je het liefst geen vlees zou eten en al helemaal niet bij zoiets vreselijks als een fastfoodketen. Eén van mijn guilty pleasures is het Amerikaanse roddelblad. Wanneer ik in de rij van de supermarkt sta en ik zie dat er een nieuw tijdschrift ligt waarin te zien is hoe de Hollywood sterren eruit zien in hun badpak dan kan ik mezelf nauwelijks beheersen. Wanneer er op de kaft van zo’n tijdschrift sterren te zien zijn Zonder Make-up dan ga ik, zonder uitzondering, overstag. Niets is zo fijn als kijken naar sterren die van hun troon zijn afgekukeld. En sterren kukelen keihard van hun troon Zonder Make-Up. De foto’s die de paparazzi van deze “naakte sterren” maken zijn vaak zo lelijk dat je je ernstig begint af te vragen waar deze BA’ers hun faam in vredesnaam aan verdiend hebben. Wallen, vlekken, kringen, pukkels en poriën: alles wordt glashelder op de lens vastgelegd. Het liefst plaatsen de makers van zo’n tijdschrift er een foto naast van toen de ster in vol ornaat – met make-up en mooie designer jurk - op de rode loper in Cannes stond. Zo zien wij – gewone mensen – dat ook de sterren maar gewone mensen zijn. Ik vind het smullen met de kraan open! Jennifer Aniston die zich onbespied waant en ongegeneerd haar badpak tussen haar bilnaad vandaan probeert te trekken. Minnie Driver die zich met een zakspiegeltje van een grote puist op haar kin probeert te ontdoen. Al die vaak zo glamoureuze dames die nu in joggingbroek – altijd met vettig haar slordig in een elastiekje – hun hond lopen uit te laten. Het sympathieke van de foto’s is dat ze met opzet lelijk zijn. Altijd gefotografeerd vanuit de meest ongunstige hoek zodat die onderkin niet onopgemerkt kán blijven. Het sterrendom lijkt een kort moment voor iedereen weggelegd.

Het liefst bekijk ik het beeldmateriaal van Us Magazine. Us is echt een heel lelijk gemaakt blad. De inhoud van het blad is echter nog veel lelijker. Zo las ik vorige week in Us dat Shiloh liever een jongetje zou willen zijn. Ik weet het: dat had ik nou ook nooit gedacht van Shiloh. Ik neem aan dat U weet dat Shiloh één van de kinderen van Brangelina (Brad Pitt en Angelina Jolie) is. Het arme kind, dat in mei zes moet worden, zou dus transseksueel zijn. Geen idee waarom de journalisten van Us dit vermoeden. Deze journalisten moeten zich natuurlijk ook niet aan dat soort dieptejournalistiek vergrijpen. Ze zijn veel beter in de rubriek “They are just like us!” Een betere rubriek bestaat er niet. Deze twee pagina’s lange rubriek toont foto’s van sterren die – U raadt het al – dingen doen die wij ook zouden doen. “Ze zijn net als wij”: foto’s van Anne Hathaway die een ijsje eet op straat, Gwen Stefani die net bij de Starbucks een koffie heeft gehaald en haar lippen bijna verbrandt, Mariah Carey die met haar kinderen aan het winkelen is. Bij de foto’s staan dan hele leuke teksten die dat wat al duidelijk is nog eens extra verduidelijken. “Ze zijn net als wij”: ze peuteren in hun neus, ze laten hun nagels lakken tijdens de pedicure, ze doen boodschappen, ze spelen met hun kinderen in het park, ze knijpen hun mee-eters uit met behulp van de autospiegel of proberen een deel van hun lunch tussen hun tanden te bevrijden. Vaak zijn ze onbeschaamder dan menig gewone sterveling. Het zullen om die reden wel sterren zijn.

Gisteravond bereidde ik een flounder filet. Een zeer smakelijke platvis die in onze contreien zwemt. U kunt voor dit recept elk soort stevige witvisfilet gebruiken (als hij maar duurzaam gevangen is). Ik bedekte de vis met chermoula. Een marinade bekend uit de Noord-Afrikaanse keuken. Er bestaan vele variaties op deze marinade (met saffraan, peterselie, uien etcetera) maar ik vind de saus met koriander erg lekker. Ik maakte er couscous bij.

Vis met chermoula

voor twee personen

400 gr stevige witvisfilets
1 citroen
1 bosje koriander
2 tenen knoflook
2 el olijfolie
½ el paprikapoeder
1 tl komijnpoeder
snufje cayennepeper
zout
extra benodigdheden: vijzel

Verwarm de oven voor op 190 graden Celsius. Pers de citroen uit. Haal de korianderblaadjes van de stelen. Pel de tenen knoflook. Stamp de koriander en de knoflook met de olijfolie en het citroensap fijn in je vijzel. Roer paprikapoeder, komijnpoeder en zout en peper door deze groene puree (chermoula).

Leg de visfilets in een vuurvaste schaal ingesmeerd met een beetje olijfolie.

Bedek de visfilets met de chermoula.

Plaats de schaal in de oven en laat de vis in ongeveer twintig minuten gaar worden. Het hangt uiteraard van de dikte van Uw filet af hoe lang de gaartijd is. Controleer de gaarheid bij het dikste gedeelte van de vis; wanneer de vis wit van kleur is, is hij klaar.

U kunt deze saus ook gebruiken bij het bereiden van een hele vis, bijvoorbeeld een lekkere forel. Maak dan enkele inkepingen in het vel van de schoongemaakte vis en besmeer met chermoula.

Ik at er de volgende couscous bij:
Snijd een rode paprika, een courgette en twee lente-uitjes in kleine blokjes. Wel een eetlepel rozijnen vijf minuten in kokend water. Blancheer de groenten een paar minuten. Bereid ondertussen de couscous. Doe de couscous in een kom, schep de groenten en de gewelde rozijnen erdoor en breng op smaak met zout en peper. Als U nog wat verse munt in de koelkast heeft liggen is het lekker om dit nog door de couscous te roeren. Schep de couscous op de borden en leg de visfilets erop.