Boontjes doppen

Paula Deen, de “southern belle” en tv-kok uit Savannah, Georgia, ontving nooit eerder zoveel reacties op een recept als op haar recept voor “English peas” dat ze op haar website plaatste. Paula – je cholesterol stijgt al als je naar haar kijkt – Deen, een aantal keer te gast bij Oprah Winfrey, bekend van het Food Network, eigenaresse van verschillende restaurants waar ze gefrituurde kip, zoete aardappelen, mac ‘n cheese en deep fried Twinkies (het Elvis-dieet zeg maar) verkoopt en oprichtster van haar eigen lifestyleblad plaatste een recept dat zelfs voor mensen die nog geen ei kunnen koken eenvoudig is. 

Hier komt ie:

“Smelt de boter in een kleine pan. Voeg de doperwten toe. Kook op middelhoog vuur totdat de erwten warm zijn”.

Onder deze woorden staat een link met een optie om het recept uit te printen. Stel je voor dat je een stap in het kookproces vergeet!

Lezers van haar website vullen het recept waar nodig aan. Sommigen zijn zo dapper zout of peper aan de erwtjes toe te voegen. Anderen vinden dat bacon op zijn plaats is. Milliebet vindt het een fantastisch recept omdat haar grootmoeder de doperwten al vijftig jaar zo klaarmaakt. Thatchedpalace was nerveus toen hij het gerecht voor het eerst klaarmaakte maar heeft het recept nu zo goed onder de knie (restaurantkwaliteit, al zegt hij het zelf) dat hij zelfs gasten durft uit te nodigen om bij hem te komen eten. Het is duidelijk een recept waar je alle kanten mee op kunt want er zijn meerdere lezers die voorstellen om een zak doperwten te kopen die geschikt is voor de magnetron en dan later de boter toe te voegen. Wil je Franse in plaats van Engelse doperwten maken dan voeg je nog wat blaadjes sla aan de pan toe, aldus smontg01. Zoiets extravagants doe je uiteraard alleen op feestdagen. ImBacon giet er graag hete thee over. De variaties zijn eindeloos: wat te denken van pattipoopidoo die de erwtjes ter gelegenheid van een barbecue aan stokjes heeft geregen en de gesmolten boter in aparte schaaltjes heeft geserveerd? Een Ierse versie? Voeg whiskey toe!

Adviezen zijn er te over. Je moet de doperwten wel uit het blik halen en het recept werkt bijvoorbeeld niet met spliterwten! Laat voor een magere variant de boter weg en voor een koolhydraatarme variant de erwtjes.

Voor de goedgeaarde Amerikaan is het echter niet altijd te volgen waarom Paula met het recept voor Engelse doperwten komt. Waarom niet gewoon Amerikaanse erwtjes? En kun je English Peas ook maken met maïs?

Dit recept heeft de culinaire wereld voor velen op zijn kop gezet. Shannon kon haar toekomstige schoonmoeder eindelijk laten zien dat ze kan koken. Wie had ooit kunnen bedenken dat doperwten en boter zo’n smakelijke combinatie konden vormen? Chapeau voor Paula Deen!

Gisteravond maakte ik een aardappelsalade met mieriksworteldressing. Zo’n salade die je zou kunnen meenemen wanneer iemand een barbecue georganiseerd heeft op het strand. Op het stránd (of vooruit park of tuin) en dus niet ergens op een balkon midden in de stad zodat alle buren hun was binnen moeten halen. Is het alweer bijna zover dat we buiten kunnen eten? Het lijkt altijd zo zalig om dit te doen totdat je achter komt dat je heerlijke eten wordt overheerst door de geur van de citronellakaarsen die je overal hebt moeten neerzetten om de muggen op afstand te houden. Afijn, die salade kan ook heel goed binnen gegeten worden. Ik at er bietjes en vis met chermoulasaus bij. Voor toe had ik een aardbeien rabarbertaart gebakken (recept volgt op Eva kookt over).

Ik ga geen exacte hoeveelheden geven voor deze salade. Maak gewoon een hoeveelheid aardappelen die voor jou acceptabel is en verzin hoeveel mieriksworteldressing je daarbij nodig hebt. De aardappelen moeten niet drijven in de saus. Bewaar de dressing die je overhoudt voor een gebraden lamskotelet of een gegrild kippetje (die ik overigens nooit meer eet). Elk soort vastkokende aardappelen is geschikt voor dit recept maar ik kocht een zak met regenboogaardappelen. Dat soort voedsel (witte radijsjes, paarse asperges!) kan ik nooit weerstaan.

Ik gebruikte:

een kilootje aardappelen, gaar gekookt en in kwarten gesneden

een halve rode ui, fijngehakt

een eetlepel witte wijnazijn

2 el zure room

2 el yoghurt

1 el Dijon mosterd

3 el mierikswortel (uit een potje mag)

2 el verse dille, fijngesneden

2 el bieslook, fijngesneden

wat zout en peper

Laat de gare aardappelen afkoelen tot kamertemperatuur. Snijd de aardappelen in kwarten. Maak dan een dressing door de overige ingrediënten in een kom te mengen. Schep de dressing over de aardappelen. Garneer de salade met nog een paar extra takjes dille. Bijna van een "Deense" eenvoud, niet? 

Blote bast

Terwijl ik vanochtend stond te zweten in een Vinyasa yogaklas dacht ik aan de fimpjes waar ik sinds kort zo verslingerd aan ben. De filmpjes van Ari Seth Cohen die aan de Upper East Side hele oude vrouwen interviewt over hun gevoel voor stijl. Voorafgaand aan de yogales had ik nog een fragment gezien van een negenennegentig jarige vrouw die elke ochtend Pilates doet om in vorm te blijven. Het werkte. Ze had een prachtige rechte rug en een mooi gevormde nek. Ze was de elegantie zelve. http://advancedstyle.blogspot.com/

Een paar dagen eerder was ik op straat een jonge knul tegengekomen. Het was warm en de jongeman had zijn t-shirt uitgedaan en die aan de achterkant bij zijn korte broek ingestopt. Hij liep dus in blote bast over straat. Ik heb daar een ongelooflijke hekel aan. Het zijn namelijk altijd de meest onappetijtelijke figuren die dit doen. Ook mooie lieden als Ryan Gosling moeten natuurlijk gewoon een shirt aan wanneer ze op straat lopen. Hoewel ik minder genegen zou zijn deze klaagzang af te steken wanneer ik Ryan zo zou aantreffen. Kunt U zich nog herinneren dat Sean Penn mensen ging redden (tijdens die orkaan Katrina?) door ze uit het koude water te tillen? Dat noem ik nu functioneel naakt. Daar is absoluut niets mis mee. Het is desalniettemin een afschuwelijke gewoonte van mannen om half ontkleed de straat op te gaan. Deze jongen kon het zo gezegd ook echt niet hebben. Zijn lijf leek op dat van een zeekoe met zwembanden. Hij liep daar ook naar. Of nee, eigenlijk liep hij erbij alsof hij de wereld –en vooral de vrouwen op deze wereld – heel wat te bieden had. Hij had inderdaad heel wat te bieden: veel lichaamsvet maar niet erg veel uiterlijk schoon.

Over de hele linie van zijn schouders prijkten de cijfers 6 8 1983. Zou de jongeman geboren zijn op 8 juni 1983? Dat kon het toch onmogelijk zijn. Zo jong en dan al zo – tsja – dik en lelijk. Ik raakte geobsedeerd door de cijfers en zette mij bij thuiskomst meteen aan het onderzoek. Dochterlief en haar eeuwige honger moesten maar even wachten. Zou het nummer 68: 1983 de Alfa Romeo Spider zijn. Dat is zo’n snelle auto. Misschien fantaseert hij erover eens in het bezit te komen van zo’n exemplaar. Hij achter het stuur en dan zo’n fitte “chick” op de motorkap. In mijn zoektocht naar Het Geheim stuitte ik op een discoliedje uit 1983 uitgevoerd in club 68. Het zou zomaar kunnen. Toch is het meest voor de hand liggend dat de cijfers duiden op een adres. 68-1983 Linapoepoe Street in Hilo, Hawaï. De jongeman wil natuurlijk naar Hawaï verhuizen waar het altijd mooi weer is zodat hij daar de Hawaïaanse vrouwen de stuipen op het lijf kan jagen. Hawaï is vast een fijne plek voor een zeekoe. Een pak van mijn hart en een last van mijn eigen schouders dat ik daar ook weer uit ben. Je moet er niet aan denken dat ik voor zo’n gedrocht ook nog de bibliotheek in zou moeten. Dat ik wekenlang onophoudelijk aan het zoeken zou zijn om de code te breken, met alle nare gevolgen voor mijn dochter van dien.

Zo anders zijn de dames die Cohen fotografeert in New York City, foto’s die te zien zijn op de blog Advanced Style. Rode lippen, felgekleurde glacés, broches met pauwen, boa’s, grote parels, de hele elegante rimram. Zo wil ik ook honderd worden! Wat een zalig gezicht. Ik raad U allen aan om te luisteren naar hun stijladviezen. Wijsheid komt blijkbaar toch met de jaren. Ik maak me alleen zo verschrikkelijk veel zorgen. Zo’n dametje blijft er natuurlijk in wanneer ze die lelijkerd tegen het lijf zou lopen. Je kunt nog zo fit zijn door de dagelijkse Pilates maar zo’n bejaard hart is niet opgewassen tegen zoveel ellende. Ik hoop dus dat de jongeman snel naar Hawaï verhuist. Dat is echt voor iedereen beter.

Dit recept is voor de elegante dames. Het is de chocolademousse van Julia Child. Zalig!

170 gr pure chocolade (minimaal 70% cocoa), in stukjes
170 gr ongezouten boter, in stukjes
60 ml sterke koffie
4 grote eieren, gescheiden
170 gr + 1 el suiker
2 el donkere rum (optioneel)
1 el water
snufje zout
½ tl vanille extract

1. Verwarm een grote pan voor een derde gevuld met heet water. Plaats daar een schaal op waarin je de chocolade, boter en koffie laat smelten. Eenvoudiger gezegd: laat de chocolade au bain-marie smelten. Haal de chocolade zodra het een glad mengsel is geworden van het vuur af.

2. Vul een grote bak met ijswater en zet apart.

3. Zet nu weer een schaal in de pan met het hete water en vermeng daarin de eidooiers, de suiker, de rum en het water. Meng goed door totdat het mengsel dik en romig is.

4. Haal het eimengsel dan van het vuur en zet de schaal in de bak met het ijswater. Roer het eimengsel totdat het dik en afgekoeld is. Roer dan de chocolade bij de eierdooiers.

5. In een aparte kom mixt U de eiwitten met een snufje zout, het makkelijkst gaat dat met een elektrische mixer. Mix net zolang tot U pieken kunt vormen. Meng er vervolgens nog een eetlepel suiker door en klop nog even door. De eiwitten moeten dik en schijnend zijn maar niet stijf. Voeg de vanille toe.

6. Voeg eerst een derde van de eiwitten aan de chocolade toe en dan pas de rest. Meng de eiwitten door de chocolade. Overdrijf dit niet: zodra U geen eiwit meer ziet is het goed. Vul nu Uw leukste verzameling kopjes en glaasjes met chocolademousse en zet minimaal vier uur in de koelkast om op te laten stijven. De mousse au chocolat blijft in de koelkast vier dagen goed.

Meninkjes

De Amsterdamse stadszender AT5 toonde op zijn website een filmpje van een man die last had van een condoomregen. Bijna wekelijks stapt hij zijn geplaveide binnentuin in om te ontdekken dat er wederom (gebruikte) condooms van het dakterras naar beneden zijn geworpen. De man – als ik me niet vergis een plat Amsterdamssprekende Marokkaan – gebruikt een zelfgefabriceerd grijpertje om de rubbertjes op te ruimen. Direct volgden er online dertien reacties van mensen die vinden “dat hij die condooms dan maar door de brievenbus bij zijn buren naar binnen moet duwen”. Een raadselachtige reactie omdat het filmpje juist laat zien dat de beste man niet weet wie verantwoordelijk is voor deze veilige doch hoogst onsmakelijke gewoonte.

Dertienhonderd Amsterdamse gezinnen gaan een deel van hun bijstandsuitkeringen verliezen door invoering van een nieuwe bijstandswet. De berichten zijn alarmerend. Zo niet de reacties van lezers op dit nieuws. “Das nog eens goed nieuws. Schrappen al die uitkeringen en aan het werk”, aldus ene Jan, die verder nog noteert: “Wel een goede regel,ik werk al jaren voor steuntrekkers,die het verdommen om een baan te zoeken (sic).” En dan Joppo: “Naar school Nederlands leren, / werken etc, moeilijk woord he?” (nogmaals sic!).

Sinds het internet kunnen mensen hun mening te pas en te onpas in het openbaar ventileren zonder ook maar enig moment van reflectie. Als je vroeger wilde reageren op een krantenartikel dan moest je een brief aan de krant schrijven. De moeite die het kostte om een envelop aan te schaffen, een postzegel te plakken en de brief te schrijven maakten dat de meeste “opiniegevers” voortijdig van hun opinie afzagen. In ieder geval waren de meeste reacties rond de tijd dat ze de krant bereikten aardig bekoeld. Je moest wel van goede huize komen of echt heel erg boos zijn om al die moeite op te brengen. Helaas is dit filter nu verdwenen. Jan en Joppo reageren dat het hun lieve lust is. Helaas ontbreekt elke vorm van zelfcorrigerend vermogen en een argument is vaak ver te zoeken.

Wendy uit Winsconsin is zo verrast door dit recept met bloemkool dat ze het nu misschien toch gaat proberen. En dat terwijl Wendy uit Winsconsin nooit erg van bloemkool heeft gehouden. Fijn dat Wendy uit Winsconsin dit iedereen die deze kookblog volgt even laat weten. De babybilafveegdoekjes van Seventh Generation zouden ongeparfumeerd zijn, maar toch ruiken ze naar iets wat Katy niet aanstaat. Jean M. Johnston hoor je niet over de geur van de babydoekjes. Zij is allang blij dat ze zichzelf ‘s ochtends met die dingen kan afnemen omdat ze door de artritis in haar armen en benen en vingers en tenen niet langer onder de douche kan. Om die reden draagt ze ook incontinentiemateriaal. Het verband ontgaat me.

Meningen. Ik geef nu ook weer mijn mening. Je wordt er moe van. Al die zelffelicitaties en de veronderstelling dat iedereen wel zou willen weten hoe bij jou de vork in de steel zit, hoe jij denkt over pedofilie, uitkeringstrekkers, bloemkool en babypoepafveegpapiertjes. Kan het een onsje minder? Ik las laatst een interview met de Amerikaanse Susan Cain die een boek schreef waarin ze pleit voor de introverte mens. Zij is de cultus van de assertiviteit zat (het zijn die extraverte haantjes die onze economie de vernieling in hebben geholpen). Ik vind dat hier wel iets voor te zeggen is. Rust en contemplatie. Iets langer over de dingen nadenken en de zaken nuanceren. Afstand nemen en secundair reageren. Dan kan Joppo eerst zelf Nederlands gaan leren voordat hij op krantenberichten reageert en dan realiseert Jan zich wellicht dat hij niet veel aan de maatschappelijke discussie heeft bij te dragen en houdt hij voortaan zijn mond! Stil nu.

Op verzoek presenteer ik vandaag een recept voor het oh zo gezonde maar enigszins saaie graan quinoa. Ik bakte er burgers van volgens een recept van Heidi Swanson. Ze zijn het lekkerst om koud te eten.

340 gr quinoa, gekookt en afgekoeld tot kamertemperatuur
4 grote eieren, losgeklopt
½ tl fijn zeezout
15 gr bieslook, fijngehakt
1 ui, fijngehakt
15 gr geraspte Parmezaanse kaas of Gruyère (dit is de hoeveelheid van Swanson: neem gerust iets meer en vooral pittige kaas)
3 tenen knoflook, fijngehakt
100 gr broodkruim
water (optioneel)
1 el olijfolie of boter

Meng de quinoa, de eieren en het zout in een kom. Roer er de bieslook, het ui, de kaas en de knoflook doorheen. Voeg dan het broodkruim toe en laat even intrekken zodat de kruimels iets van het vocht van het mengsel opnemen.

Heidi zegt dat je van dit mengsel nu met gemak burgers kan vormen die ongeveer 2 ½ cm dik zijn. In werkelijkheid is het een verscrhikkelijke klus. Die quinoa blijft vreselijk aan je handen plakken en dreef mij tot zoveel wanhoop dat ik zin had om die hele schaal tegen het plafond te knallen. Als je het mengsel natter wilt dan kun je wat ei of water toevoegen, als je het mengsel wat droger wilt, voeg dan nog een beetje broodkruim toe. Uiteindelijk worden het burgers. Volhouden dus. En, ach, misschien ben ik wel gewoon erg onhandig.

Verhit de olie of boter in een grote koekenpan en bak zes burgers tegelijkertijd op een matig hoog vuur. Doe een deksel op de pan en bak de burgers zeven tot tien minuten. De bodem moet echt bruin zijn voordat je de burgers omdraait en ze nog zeven minuten aan de andere kant laat bakken. Laat de burgers afkoelen en eet ze dan pas, bijvoorbeeld als lunch.

Het roze olifantje

Mijn dochter is nu twaalf weken oud en ze heeft het verhaal inmiddels twee keer gehoord. Af en toe hoor ik een boer of wat gereutel in de luier maar over het algemeen let ze goed op. Dat is belangrijk. En mijn dochter biedt altijd een luisterend oor voor belangrijke zaken. “Het roze olifantje,” uitgegeven in 1981 door Feministische Uitgeverij Sara werd mij ook talloze keren voorgelezen maar ik vrees dat ik vooral naar de mooie plaatjes keek. Waarschijnlijk ben ik daarom nu een kunsthistoricus die zonder werkvergunning met Echtgenoot in Amerika woont en de hele dag taartjes en broden bakt (en die helaas nog opeet ook), nooit iets afmaakt maar wel met gemak vier oude afleveringen van The Guardian zit weg te tikken.

Het verhaal gaat over een olifantje dat ondanks het feit dat ze de hele dag anemonen en pioenrozen eet maar niet roze wilde worden zoals alle andere damesolifanten. De meisjesolifanten in Olifantenland hadden allemaal stralende ogen en een huid zo roze als een zuurstok. Dat kwam door de exclusieve consumptie van die bloemen. Niet dat die bloemen nu zo lekker smaakten, maar als je niet zuurstokroze werd dan zou er niemand met je willen trouwen. Terwijl de jongensolifanten, die allemaal olifantengrijs waren, lekker groen gras aten en door de modder rolden, keken de meisjesolifanten vanaf een omheinde tuin toe. In de hoop dat hun huid snel roze zou worden kregen alle meisjesolifanten meteen zuurstokroze sokjes aan, een roze kraag om en een roze lint om het puntje van hun staart. Eén olifant kon echter maar niet roze worden (tot verdriet van haar moeder en razernij van haar vader). Het meisje, Olivia, at nog meer anemonen en pioenrozen om haar ouders geen verdriet te doen maar werd steeds grijzer en grijzer. De tijd verstreek en de ouders van Olivia gaven de hoop op. Olivia werd eindelijk met rust gelaten. Dolblij klom het olifantje over het hek, schopte haar zuurstokroze outfit uit en plonsde vrolijk door de modder. Tot verbazing, verontwaardiging en tenslotte jaloezie van de andere meisjesolifanten die achter het hek naar haar stonden te kijken. Op dag vijf breekt de dapperste der meisjesolifanten echter los, gevolgd door de andere dames, sokjes, kragen en lintjes in een hoop achterlatend, om zich bij Olivia te voegen. Na het proeven van het groene gras en het zorgeloze spelen in het water, wilde niet één meisjesolifant ooit nog roze sokjes dragen of pioenrozen en anemonen eten. Vanaf dat moment zijn alle olifanten gewoon olifantengrijs. En kun je bijna geen verschil meer zien tussen de jongetjes en de meisjes.

Vanaf dat moment mogen vrouwen hun eigen vuilnis buiten zetten. We mogen zelfs alle vuilnis van iedereen buiten zetten. Vanaf dat moment mogen wij staan in de metro terwijl mannen vechtend de laatste beschikbare stoel weten te bemachtigen. Wij mógen niet eens meer zitten in de metro. Zelfs zwanger worden we opzij geduwd door fitte twintigjarige gastjes. Zo is dat roze olifantje echt niet bedoeld hoor!

Aan de oostkust van Amerika zijn vrouwen zo geëmancipeerd dat ze graag zelf hun loeizware koffers sjouwen en worden ze gelukkig wanneer een man een deur voor hun neus dichtsmijt. Sterker nog, ze worden diepongelukkig van een man die de deur voor hen openhoudt. Emancipatie houdt blijkbaar een totale afbreuk van het fatsoen in. Ik wil graag groen gras eten en mijn zuurstokroze kraagje aan de wilgen hangen maar moet dit ook betekenen dat de man niet langer galant is? Emancipatie lijkt op die manier een goede truc van mannen. Wij willen best net als de jongensolifanten door de modder rollen maar dat betekent niet dat die modder in ons gezicht mag worden gesmeten. Dit gaat niet meer om een streven naar gelijkheid maar om een ontkenning van onze door mij zeer gewaardeerde verschillen. Kunnen wij alsjeblieft weer een beetje terug naar De Heer. De heer die een shawl over je schouders drapeert, die je zijn jas aanbiedt wanneer je het koud hebt, die de deur voor je openhoudt en die je sigaret aansteekt. Het liefst zie ik hem in een mooi pak met een hoed. Het liefst hoor ik hem zeggen dat alles goed komt.
Vrouw zijn zonder zuurstokroze uniform maar mét de geneugten van groen gras. Dan kunnen wij weer gewoon zitten in de metro.

Voor vandaag wil ik een gerecht van Yotam Ottolenghi onder de aandacht brengen omdat het me zo verrast heeft. Het gaat hier om de sobanoedels met aubergine en mango. Een voor mij in eerste instantie volstrekt onaantrekkelijke combinatie die extreem lekker bleek te zijn. Maken dus!

Hiervoor heb je nodig:
voor twee personen als hoofdgerecht of voor zes personen als licht voorgerecht:
1 ¼ dl rijstazijn
40 gr kristalsuiker
½ tl zout
2 tenen knoflook, fijngehakt
½ verse rode chilipeper, zonder de zaadjes fijngehakt
1 tl geroosterde sesamolie
geraspte schil en sap van 1 limoen
2 ¼ dl zonnebloemolie
2 aubergines, in blokjes van 2 centimeter
250 gr sobanoedels (boekweitnoedels)
1 grote rijpe mango, in blokjes van 1 cm
40 gr basilicumblad, fijngesnipperd
40 gr korianderblad, fijngesneden
½ rode ui, in flinterdunne ringen

Maak eerst de dressing. Verwarm in een steelpan de azijn met de suiker en het zout 1 minuut tot de suiker net is opgelost. Neem de pan van het vuur en voeg de knoflook, chilipeper en sesamolie toe. Laat de dressing afkoelen en roer er de limoensap en –rasp door.

Verhit de zonnebloemolie in een grote pan en bak de aubergineblokjes in drie of vier porties. Schep ze als ze goudbruin zijn in een zeef, bestrooi ze royaal met zout en laat ze uitlekken.
Kook de noedels in ruim kokend water met zout en roer af en toe. Ze zijn in 5-8 minuten beetgaar. Giet ze af, spoel ze onder de koude kraan, schud er zoveel mogelijk water af en dep ze in een theedoek droog.

Vermeng de noedels in een schaal met de dressing, de mango, de aubergine, de helft van de kruiden en de ui. Je kunt hem nu 1-2 uur opzij zetten. Vlak voor het opdienen schep je er dan de rest van de kruiden door. Ik heb direct alle kruiden door de salade geschept en hem meteen opgegeten.

Kokende sterren

Er is niets dat ik zo wanstaltig vind als een Hollywoodster die een kookboek op de markt brengt. Van de week kocht ik voor $ 4,95 een kookboek van Sophia Loren. Het kookboek heet “Recipes & Memories” en is net zo verschrikkelijk als de titel al doet vermoeden. In het boek presenteert zij honderd van haar favoriete Italiaanse familierecepten.

Op de kaft prijkt Sophia, leunend op een aanrechtblad, haar voluptueuze borsten verborgen achter een lelijk rood keukenschort. Alle glamour is uit haar gezogen door de dode vissen die voor haar op de snijplank liggen. Het is moeilijk om je nog een voorstelling te kunnen maken van haar schoonheid wanneer je dit kookboek bekijkt. Die grote gebleekte tanden die ze ontbloot bij elke pizza die ze lachend uit de oven haalt. Dat truttige kapsel wanneer ze al glimlachend garnalen aan het invetten of in een soeppan aan het roeren is. In het kookboek staan foto’s uit haar gloriejaren. Het contrast kon niet groter zijn. Op één van de foto’s is een jonge Sophia te zien die aan het koken is. Ongeduldige bijstander is Clark Gable (film: It started in Napels). De acteur op wie ik verliefd werd sinds ik op achtjarige leeftijd naar “Gone with the wind” keek (en alle vijfendertig keer waarop ik de film vervolgens keek is die liefde nooit minder geworden). Volgens Sophia was Clark dol op Napolitaans eten.

Interviewers vragen haar blijkbaar vaak welk dieet ze volgt om in zulke goede vorm te blijven. Op pagina 48 antwoordt ze “pasta”. Ze eet het bijna elke dag. Sophia, maak dat je grootje wijs.

Met afstand het leukste recept uit haar kookboek zijn de witte bonen met kaviaar. Ze geeft toe dat het een zondige combinatie is maar vergelijkt het gerecht met Assepoester waarin een prins (de kaviaar) trouwt met de nederige en straatarme Assepoester (de bonen). Leuk dat Sophia onze Assepoester vervolgens in een ander gerecht tot prut kookt. Dit gerecht heeft, volgens Sophia, dezelfde charme als het sprookje. Ze adviseert om grijze belugakaviaar te gebruiken. En, ze geeft het toe, het gerecht is wel wat prijzig. Dat klopt. Een potje belugakaviaar van 28 gram (voor één of twee personen) kost 160 dollar. Gelukkig zijn witte bonen goedkoop.

Nog een ster, hoewel van veel lager allooi, Gwyneth Paltrow, bracht in 2011 een kookboek uit. Het kookboek is een eerbetoon aan haar overleden vader die haar de liefde voor eten, koken en dineren met de familie bijbracht (niet mijn woorden, dat begrijpt U wel). Gwyneth “Mijn Hart Maakt Een Sprongetje Elke Keer Als Ik Een Courgettebloem Passeer” kookt uiteraard helemaal biologisch. De graatmagere Gwyneth verzekert ons dat ze van veel en lekker eten houdt. Ik kan me echter niet aan de indruk onttrekken dat ze haar dochter Apple noemde omdat ze òf erg veel honger had òf de appel is het enige voedsel dat ze binnen krijgt. Ik sluit een blog geheel gewijd aan dit meesterwerk uiteraard niet uit.

Voor de lunch van vandaag maakte ik, echt speciaal voor dit blog, de havervlokkensoep van Sophia. Ik wil best die witte bonen met kaviaar proberen. Dus: sponsoren gezocht. Voor nu een soep die ze verzon op een hotelkamer in Belgrado waar ze was om een film op te nemen. Aanvankelijk was ze te moe geweest om te dineren (helaas heb ik daar nou nooit last van). Uiteindelijk werd ze, na een dutje, toch hongerig, en zo kwam zij tot de uitvinding van deze soep. Echtgenoot en ik vinden hem smakelijk maar niet bijster bijzonder. Wilt U zich echter even een ster voelen dan is hij toch van harte aanbevolen.

4 el havervlokken
1 ½ liter kippenbouillon
2 eidooiers
1 ½ cup geraspte Parmezaanse kaas
eventueel: zout, peterselie en een druppel olijfolie

Laat de havervlokken zacht worden in de soeppan met de kippenbouillon. Na ongeveer een half uur weken, brengt u de bouillon aan de kook. Laat de bouillon vervolgens nog dertig tot veertig minuten zacht pruttelen.

Kluts de eidooiers in een kommetje los. Verwarm de dooiers langzaam door er wat lepels bouillon door te roeren. Giet vervolgens alles in de soeppan. Laat de soep nu niet meer koken want dan krijgt U een soort roerei in Uw soep. Haal de soep nu van het vuur en voeg er de geraspte kaas aan toe.

Verdeel over de kommen en voorzie elke kom soep van nog wat extra kaas en eventueel wat peterselie, zout en een drupje olijfolie.

Nutella

Sinds ik in een stad woon waar de populatie voor het ene deel uit studenten bestaat en voor het andere deel uit arme mensen, zijn er veel eerste levensbehoeften die ik niet in een winkel kan kopen. Mintgroene nagellak van Dior, een fitnessboek met de aantrekkelijke titel “Lose your mummy tummy”, roze sprinkels voor muffins, een cakevorm in de vorm van een konijn en nutella. Er zitten wel honderd hazelnoten per pot in maar dat doet aan de smaak niets af. Ik eet gerust een pot nutella per week als Echtgenoot mij niet voor is. Dit culinaire hoogstandje is in onze biologische supermarkt niet te vinden. Idioot want die hazelnoten zitten er toch niet voor niets in. Amazon biedt gelukkig uitkomst.

Het aardige van Amazon is dat ze je, zodra je daar spullen gaat bestellen, suggesties doen voor andere producten die je via hun website kunt aanschaffen. Vanaf het moment dat ik vorig jaar een tamelijk nutteloze raviolimaker bestelde (wie wist toen al dat ravioli zo gemakkelijk met de hand te maken is?) vliegen me de ravioliopzetpastamachinestukjes, raviolistempels en kant-en-klare ravioli (?) me om de oren. Sinds ik heb aangeklikt ook maar enige interesse te hebben in het verliezen van mijn zwangerschapsbuik word ik doodgegooid met dvd’s van postnatale bootcamps, core workouts en corrigerend ondergoed. Die laatste suggestie komt dichtbij briljant. Amazon zag mijn bestelling van talloze potten Nutella, raviolimakers, bakvormen en siliconenboterkwastjes en gaat er alvast vanuit dat ik een luie onlineshopper ben met overgewicht. Zo eentje die in januari een paar keer naar de sportschool gaat maar het gauw voor gezien houdt wanneer blijkt dat je moe wordt van beweging. Zo eentje die er dan maar voor kiest loeistrak spandex te dragen tijdens een feestje en die spreekt over dingen “halen” in plaats van dingen kopen.

Mijn aanschaf van drie pakken katoenen luiers en luierbroekjes bracht Amazon op het idee mij in kennis te stellen van het bestaan van de Fisher-Price Papasan Cradle Swing. Het immense apparaat is een automatische wieg die je als ouder niet zelf hoeft aan te duwen. De wieg doet al het werk. Het wiegt je baby volautomatisch van links naar rechts of van voor naar achter, heeft acht dagliedjes en acht nachtliedjes en kan wiegen op zes verschillende snelheden. Alsof dat allemaal nog niet genoeg is draaien er ook nog knuffeldieren voor de ogen van je baby in het rond. Je zet je baby erin en achttien jaar later is de baby klaar. Dat werk.

Als U denkt dat bovenstaande suggestie vreemd is: Amazon verkoopt blijkbaar ook opblaasbare bondagestoelen. Dit weet ik omdat ik op zoek was naar een voedingsbh. Zo kunt U, ook wanneer U in Zuid-Frankrijk op de camping staat Uw SM-activiteiten voortzetten. Ik ben benieuwd welke opties Amazon van de hand doet op het moment dat je zo’n aankoop doet. Een kort internetonderzoekje leert me dat je allerlei bizarheden online kunt kopen. Wat dacht U van een handdoek waarop het menselijk lichaam staat weergegeven? Zo weet U altijd met welk deel van de handdoek U Uw kont heeft afgedroogd. Of een mondstuk dat je aanleert om breder te lachen? Er zijn ook Subtle butt Fart pads te koop. Deze compressen kunt U aan de binnenkant van Uw onderbroek plakken om de lucht van nare scheetjes te neutraliseren.

Amazon moet mij wel een bijzonder saaie consument vinden. Heb je haar weer met haar potten Nutella. Ik wacht op het moment dat Amazon zijn mondje gaat roeren. Dat Amazon mij schrijft dat ik ook maar eens aan bed moet worden vastgebonden met hun volautomatische handboeien, dat de Nutella moet worden vervangen door body chocolate en mijn konijnencakebakvorm beter een Playboy bunny kan worden. We wachten af.

Het aspergeseizoen is aangebroken. Tenminste dat vermoed ik: eerlijk gezegd kun je hier het hele jaar voor weinig geld hele lekkere asperges kopen. Ook witte asperges, in Nederland het witte goud genoemd vanwege de hoge prijs, zijn goedkoop. En bovendien schijnt hier al weken de zon en is het warmer dan twintig graden (zo, lekker puh!). Dit pastagerecht is simpel, snel en heel lekker. Het staat binnen tien minuten op tafel. Precieze hoeveelheden zijn hier niet van belang. U kunt het gerecht maken met geitenkaas maar ik vind het lekker met mozzarella.

Voor twee personen

300 gram pasta
half bosje groene asperges, schoongemaakt (alleen de houterige onderkant moet worden afgesneden) en in stukjes van 2 cm gesneden
paar eetlepels olijfolie
1 el citroenschil
2 tl fijngehakte dragon
1 bolletje mozzarella
citroensap, naar smaak

Kook de pasta (maakt niet uit wat voor soort) in een grote pan met goed gezouten water. Drie minuten voordat de pasta gaar is, voegt U de aspergestukken toe. Giet de pasta en de asperges (zodra ze gaar zijn) af en vang een kopje van het kookvocht op.

Terwijl de pasta aan het koken is mengt U wat eetlepels olijfolie, de citroenschilletjes, de dragon en de in stukken gescheurde mozzarella in een grote kom. Voeg daar de warme pasta, de asperges en een beetje kookvocht aan toe. Meng dit alles goed door elkaar en breng op smaak met zout, peper en citroensap.

Mooie dingetjes

Ik zal het maar eerlijk opbiechten. Gisteren heb ik zeventien cent verdiend aan mijn blog. Ik had Google toestemming gegeven om advertenties te plaatsen op mijn blog en mijn drie lezers genereerden een opbrengst van zeventien hele centen. Google had me vooraf niet gezegd dat ze hele lelijke advertenties op mijn pagina zouden plaatsen. Tot mijn schrik ontdekte ik gisteren drie krijsende papegaaien die een tacorestaurant aan het aanprijzen waren. Deze advertentie werd gevolgd door een reclame voor Hollywoods nieuwste afslanksensatie: afvaldruppels. Ik, die het gebruik van magere yoghurt al schuw, had nu dus zo’n enge reclame voor afslankdruppels op mijn eigenste blog pagina. Een blog dat ik met heel veel moeite heb ontworpen. Heel veel moeite omdat ik helemaal niet zo handig ben met computers. Ik bevind mij dus nu in een onmogelijke spagaat. Het eeuwige dilemma: kiezen we voor geld of voor moraal. Het is eten of gegeten worden. Kiezen tussen vorm en inhoud. Dat, en nog meer. Zeventien cent per dag is namelijk toch al snel zeven keer zeventien cent per week. Ik kan niet rekenen maar dat lijkt mij toch een behoorlijk bedrag. Kunt U zich voorstellen; 365 keer zeventien cent? Het gaat mijn voorstellingsvermogen bijna te buiten. Ik zwem spoedig in de centen. Misschien wordt het eindelijk mogelijk een it-bag aan te schaffen. Ik ruik de versgebakken appeltaart in mijn splinternieuwe AGA fornuis al. Ik zie mijzelf deze zomer al over de boulevard aan de Franse Rivièra lopen in een prachtige “Great Gatsby” jurk met die beeldige Sonia Rykiel clutch.

Het is natuurlijk moeilijk om weerstand te bieden aan de macht van de commercie. Ik wil ook weleens een Hellen van Berkel kussen kopen om op mijn Lukum bank te zitten in mijn kasjmieren huispak. Het zijn de kleine dingen die het hem doen. Ik vraag niet veel. Ik hoef niet groot te wonen: een pakhuis uitkijkend op dierentuin Artis is voor mij, Echtgenoot, dochter en poes meer dan genoeg.

Alsof de Rabobank mijn geld kon ruiken kreeg ik pardoes een e-mail met spaaropties toegestuurd, “kies de spaarvorm die bij u past”. De bank adviseert mij een budgetplanner te gebruiken om in kaart te brengen wat er binnenkomt en wat ik uitgeef. Ik ben direct op dit aanbod ingegaan. Er kwam zeventien cent binnen en ik heb het nog niet uitgegeven. Met mijn pensioenoverzicht kan ik het financiële plaatje verder aanvullen. Ik ben benieuwd. De bank lijkt in ieder geval grootse plannen te hebben.

Om mooie dingen te kopen – de wereld heeft mooie dingen nodig – moet ik dus serieus overwegen om die lelijke advertenties op mijn blog te laten staan. Als U mijn calorierijke gerechten zo vaak mogelijk klaarmaakt (en van nog een extra klont roomboter is nooit iemand slechter geworden) en vervolgens via mijn blog die Hollywood afslankdruppels bestelt dan slaan wij twee vliegen in één klap. Bank blij, ik blij, U blij. En ik beloof U, deze zomer mag U dan gerust mijn tasje even vasthouden.

Aardappelgratin lijkt mij nu bij uitstek het ultieme gerecht om wat extra calorieën binnen te krijgen. Eigenlijk heb ik geen echt recept voor aardappelgratin. Ik vul een bakblik met dungesneden schijfjes aardappel (tussen de laagjes aardappel in telkens een paar klontjes boter en wat zout) en giet vervolgens een flinke hoeveelheid slagroom over het gerecht. De truc van een lekkere aardappelgratin is vooral dat je hem lang genoeg in de oven moet laten staan. De aardappelen moeten echt botergaar zijn. Wanneer dit niet het geval is is de gratin niet lekker. Ik doe de aardappelen rauw in de oven dus meestal staat de gratin er wel een uur en kwartier in. Nigella Lawson ondervangt die lange oventijd door de aardappelen in schijfjes alvast te koken. Het gerecht hoeft dan nog maar een kwartier in de oven. U brengt dan twee kilo geschilde en in schijfjes gesneden aardappelen aan de kook in een liter slagroom, een hele gepelde ui, twee gehakte tenen knoflook en zout. U laat deze zachtjes koken tot ze gaar zijn en brengt ze over in een ingevette braadslee. Vis de ui er eerst wel even tussen uit. Leg er nog een paar stukjes boter op en laat de gratin een kwartier in de oven staan tot hij bubbelt en een bruin korstje heeft (de oventemperatuur is 240 graden Celsius).